II SA/Kr 1025/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 4 listopada 2014r. nr [...] w sprawie wyłączenia ze sprzedaży lokali mieszkalnych usytuowanych w budynku położonym w K. przy ul. [...] postanawia odrzucić skargę.

W dniu 26 lipca 2016r. M. B. wniosła skargę na zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie wyłączenia ze sprzedaży lokali mieszkalnych usytuowanych w budynku położonym w K. przy ul. [...]. Domagała się uchylenia w.w. zarządzenia Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniosła, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r. poz. 594), że jej interes na skutek powyższego zarządzenia oraz uchwał Rady Miasta z dnia 27 sierpnia 2003r. Nr [...] i z dnia 14 kwietnia 2004r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 27 sierpnia 2003r. w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Miejskiej - został naruszony. Zarzuciła przy tym naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 z zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt. 6 sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Podstawą do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przedmiotowe zarządzenie Prezydenta Miasta będące aktem prawa miejscowego, jest art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Warunkiem zatem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia nie został spełniony. Skarżąca twierdzi, że pismem z dnia 18 marca 2016r. zwróciła się do Prezydenta Miasta o uchylenie naruszenia prawa na skutek zarządzenia z dnia 4 listopada 2014r. Nr [...] i uchwały Rady Miasta z dnia 11 czerwca 2008. Nr [...]. Jednocześnie dodała, że pismem z dnia 24 czerwca 2016r. otrzymała negatywne stanowisko organów. Jednak z zalegającego w aktach pisma Przewodniczącego Rady Miasta z dnia 24 czerwca 2016r. (k. [...] a.s.) oraz pisma Prezydenta Miasta z dnia 22 kwietnia 2016r. (k. [...] a.s.) wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości, że pismem z dnia 18 marca 2016r. skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa dokonanego jedynie uchwałą Rady Miasta z dnia 11 czerwca 2008r. nr [...]. Tym samym uznać należy, że nie zwróciła się z takim wezwaniem w przedmiocie zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia 4 listopada 2014r. Nr [...], którego dotyczy istota nin. sprawy. W konsekwencji powyższych rozważań należy uznać, iż M. B. nie poprzedziła swojej skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.