II SA/Ke 990/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę.

A.C. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, która zawiera braki formalne. W skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy (rozpoznany w sprawie sygn. akt II SPP/Ke 198/20). Zarządzeniem z 16 listopada 2020 r., doręczonym 25 listopada 2020 r., skarżący A.C. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie swojego numeru PESEL i złożenie trzech odpisów skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi skarżący odebrał w dniu 25 listopada 2020 r. W piśmie z 5 listopada 2020 r. (data wpływu 13 listopada 2020 r.) skarżący oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W zakreślonym terminie, który upłynął 2 grudnia 2020 r., skarżący nie podał numeru PESEL, ani nie złożył odpisów skargi. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. Ubocznie należy podnieść, że choć skarżący cofnął w tej sprawie skargę, to jednak nie zostały uzupełnione braki formalne tej skargi. W związku z nieskutecznym wniesieniem skargi, Sąd nie mógł umorzyć postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż cofnięcie skargi tylko wówczas spowoduje skutek w postaci umorzenia postępowania, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a to z kolei następuje po uzupełnieniu wszystkich braków skargi. W takiej sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, skarga musiała więc podlegać odrzuceniu.