II SA/Ke 762/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 23 października 2023 r., znak: SKO.GN-70/5732/145/2023 w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: odrzucić skargę.

W rozpoznawanej sprawie S. K. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 23 października 2023 r., znak: SKO.GN-70/5732/145/2023, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z 30 maja 2023 r., znak: GKNR.3134.11.2021, w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 31.494,30 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zarządzeniem z 29 grudnia 2023 r. skarżący został wezwany do podania numeru PESEL oraz wartości przedmiotu zaskarżenia, z informacją, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota pieniężna o jaką – zdaniem skarżącego należna opłata adiacencka powinna być niższa od ustalonej w zaskarżonej decyzji – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 5 stycznia 2024 r. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał pismo, w którym podał swój numer PESEL oraz wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia to: 1) w przypadku wykonania brakującego wjazdu do dz. [...] przez Gminę należy zmniejszyć opłatę adiacencką o kwotę 5.753,40 zł; 2) zrezygnować z opłaty adiacenckiej i nie wykonywać wjazdu przez Gminę, a wyrazić tylko zgodę na przeprowadzenie wjazdu przez teren Gminy a skarżący sam wykona wjazd do dz. [...] i wówczas opłata adicencka będzie tylko za dz. [...] w wysokości 11.014,90 zł; skarżący odjął tę kwotę od naliczonej opłaty adiacenckiej co daje 20.479,40 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "Ppsa", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216). Pismem takim, zgodnie z treścią art. 230 § 2 ppsa, jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231). Brak wskazania w skardze, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, który strona jest zobowiązana usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2008 r. syn. I GSK 885/07). Jak wynika z treści wniesionej w niniejszej sprawie skargi, skarżący kwestionuje wysokość opłaty adiacenckiej ustalonej na podstawie art. 145 ust. 1-2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.), dalej "ugn", na co wskazuje zawarte w uzasadnieniu skargi żądanie "aby wycena wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania ul. malinowej była sprawiedliwa i porównywalna z innymi wycenami powodującymi taki sam skutek przy działkach sąsiedzkich mających te same warunki i ograniczenia co moja nieruchomość". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że w sprawie odszkodowawczej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach odszkodowania jako przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane. Takie stanowisko pozostaje w korelacji z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (ONSAiWSA 2008/2/24), w której wskazano, że "w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 Ppsa wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". Uchwała ta została podjęta w odpowiedzi na poważne wątpliwości prawne powstałe przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego od kwestionowanych przez skarżących kwot zobowiązań podatkowych. Również w postanowieniu NSA w składzie siedmiu sędziów z 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 (ONSAiWSA 2008/5/80) wskazano, że zaskarżoną należnością pieniężną jest różnica między kwotą podatków określoną w zgłoszeniu celnym, a kwotą tych podatków określoną w zaskarżonej decyzji. W ocenie tutejszego Sądu pogląd zaprezentowany przez powiększone składy NSA w przywołanych orzeczeniach niewątpliwie będzie miał również zastosowanie przy określaniu wysokości wpisu sądowego od skargi na decyzję ustalającą opłatę adiacencką. Innymi słowy, wartością przedmiotu zaskarżenia przy decyzji ustalającej opłatę, o jakiej mowa w art. 145 ugn nie jest zatem automatycznie kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość opłaty adiacenckiej, którą może być tak całość, jak i tylko część kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi różnica pomiędzy wysokością ustalonej opłaty adiacenckiej, a wysokością tej opłaty, jaką powinien w danej sprawie ustalić organ (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2011 r. sygn. I OZ 237/11 i powołane tam orzecznictwo). W związku z powyższym skarżący – skoro nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia wprost, ani nie wynika on z treści skargi – zasadnie został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 Ppsa, pod rygorem odrzucenia skargi (określonym w art. 58 § 1 pkt 3), przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Brak skargi polegający na niewskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, którym jest należność pieniężna (opłata adiacencka w określonej wysokości), uniemożliwia ustalenie wysokości wpisu sądowego i - co za tym idzie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, skoro w myśl z art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarżący odpowiedział na wezwanie z 29 grudnia 2023 r., wskazując dwie wartości pieniężne, o które jego zdaniem powinna być obniżona opłata adiacencka, niejako alternatywnie. Stąd nadal nie wiadomo, jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd nie jest przy uprawniony do wyboru tej wartości spośród kilku zaproponowanych przez stronę. W konsekwencji trzeba stwierdzić, że wezwanie z 29 grudnia 2023 r. nie zostało wykonane przez skarżącego prawidłowo. Wobec nieusunięcia w terminie powyższego braku formalnego skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 Ppsa.