II SA/Ke 519/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. M. – pełnomocnika A. P. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 września 2017 r., sygn. II SA/Ke 519/16 w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia 8 kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Postanowieniem z dnia 13 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił przywrócenia A. P. – reprezentowanej przez adwokata A. M., ustanowionego z urzędu – przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. W dniu 26 września 2017 r. adwokat A. M. wniósł na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa o uzupełnienie ww. postanowienia w zakresie orzeczenia o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek w przedmiocie kosztów został zawarty w piśmie pełnomocnika z dnia 29 czerwca 2017 r., z oświadczeniem, że nie zostały one zapłacone w żadnej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 Ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków uregulowanych w art. 157 § 1 Ppsa. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które sąd administracyjny winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu o odmowie przywrócenia terminu. Przepisy dotyczące zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami, tj. art. 209, art. 201, art. 203 i art. 204 Ppsa, nie mogą mieć zastosowania do wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. Przepis art. 209 Ppsa precyzuje zresztą w jakich orzeczeniach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów. Podstawy do uzupełnienia postanowienia nie stanowi także art. 250 Ppsa, zgodnie z którym wyznaczony adwokat, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie według jakich zasad pełnomocnik z urzędu otrzymuje wynagrodzenie. Podsumowując, Sąd nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu w postanowieniu z dnia 13 września 2017 r. orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu. W konsekwencji, Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa. Ubocznie Sąd wyjaśnia, że odmowa uzupełnienia przedmiotowego postanowienia nie oznacza, że pełnomocnikowi nie należy się wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Do rozpoznawania wniosków o przyznanie wynagrodzenia i wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy uprawnieni są referendarze sądowi (art. 258 § 2 pkt 8 Ppsa).