II SA/Ke 371/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Końskich na uchwałę Rady Gminy Mniów z dnia 22 marca 2023 r. nr 395/LVII/2023 w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy I. stwierdza nieważność § 8 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę pozostałej części.

Dnia 22 marca 2023 r. Rada Gminy Mniów, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm., zwanej dalej "u.s.g.") i art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 572, zwanej dalej "u.o.z." lub "ustawą") podjęła uchwałę nr 395/LVII/2023 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy Mniów w 2023 roku - w brzmieniu załącznika do tej uchwały (§ 1 uchwały, zwanego dalej "Programem"). W § 6 ust. 1 Programu wskazano, że każde zwierzę trafiające z terenu Gminy do schroniska dla bezdomnych zwierząt, prowadzonego przez Firmę B. M. G., ul. B., będzie poddawane obligatoryjnej sterylizacji lub kastracji przez lekarza weterynarii, sprawującego opiekę w schronisku, o ile wcześniej nie zostało poddane takiemu zabiegowi. W treści § 8 ust. 1 Programu postanowiono, że w uzasadnionych przypadkach realizowane będzie usypianie ślepych miotów, urodzonych przez bezdomne oraz właścicielskie suki i kocice właścicielskie, przez lekarza weterynarii J. Ś. - Przychodnia Weterynaryjna "N.", K., z którą Gmina ma podpisaną umowę. Stosownie do § 12 ust. 2 Programu, cyt.: "Gmina przeznaczyła w budżecie na rok 2023, środki w wysokości 45 100 zł na realizację następujących zadań w ramach programu: a) odławianie i zapewnienie opieki w schronisku dla zwierząt wraz z utrzymaniem oraz obligatoryjną sterylizacją i kastracją zwierząt - 30 000 zł, b) opieka weterynaryjna, sterylizacja, kastracja wolno żyjących kotów oraz kotów właścicielskich - 4 000 zł, c) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt - 5 000 zł, d) opiekę nad wolno żyjącymi kotami w tym zakup karmy - 1 000 zł, e) utrzymanie zwierząt gospodarskich (na wypadek odebrania zwierzęcia jego właścicielowi lub opiekunowi) na podstawie zawartego porozumienia z gospodarstwem rolnym - 1 000 zł, f) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt - 100 zł, g) adopcja bezdomnych psów (finansowanie zabiegu sterylizacji/kastracji oraz czipowania adoptowanego psa) - 3 000 zł, h) usypianie ślepych miotów - 1 000 zł". Prokurator Rejonowy w Końskich zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższą uchwałę w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 11a ust. 2 pkt 4 ustawy poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej wskazanej w tym przepisie i brak wskazania w Programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Mniów w 2023 r. konkretnego gabinetu weterynaryjnego lub lekarza weterynarii, który będzie wykonywać obligatoryjną kastrację i sterylizację zwierząt w schronisku - tj., nie wskazania konkretnej nazwy i adresu właściwego podmiotu bądź imienia i nazwiska lekarza weterynarii oraz adresu wykonywania przez niego praktyki; 2) art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej wskazanej w tym przepisie i ograniczenie obowiązku usypiania ślepych miotów w Programie jedynie do zwierząt "urodzonych przez bezdomne oraz właścicielskie suki i kocice"; 3) art. 11a ust. 5 ustawy poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej wskazanej w tym przepisie i brak wskazania w Programie sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w Programie i wskazanie jednej kwoty środków przeznaczonych zbiorczo na sfinansowanie kilku zadań. W uzasadnieniu skargi Prokurator, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Odnosząc się do treści § 6 pkt 1 Programu skarżący wskazał w szczególności, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na "wykonawczy", konkretny charakter programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i stąd też taki charakter programu nie będzie zachowany jeśli nie zostaną w nim wskazane konkretne podmioty realizujące te zadania. Niewskazanie danych konkretnego podmiotu uniemożliwia realizację zadań wynikających z programu. Prokurator podniósł, że art.11a ust. 2 pkt 6 ustawy nakłada na gminę obowiązek zapewnienia usypiania ślepych miotów wszystkich zwierząt, nie ograniczając się wyłącznie do zwierząt "urodzonych przez suki i kocice", jak uczyniła to Rada Gminy Mniów w § 8 ust. 1 Programu. Zdaniem skarżącego, przyjęcie omawianego ograniczenia spowoduje, że w stosunku do miotów innych zwierząt niż psy lub koty, Gmina nie będzie realizować ustawowego obowiązku. Gdyby zamiarem ustawodawcy było ograniczenie gatunków zwierząt, dałby temu wyraz poprzez odpowiednią redakcję przepisu. W odniesieniu do § 12 ust. 2 Prokurator podkreślił, że ujęcie poszczególnych kwot w sposób łączny dla wielu zadań nie jest czytelne dla przeciętnego odbiorcy norm prawnych. Z takiego zapisu Programu w żaden sposób nie wynika, w jakiej wysokości będą finansowane poszczególne zadania programowe - co czyni Program w tym zakresie nietransparentnym. Natomiast Rada Gminy - realizując upoważnienie przyznane w art. 11a ust. 5 ustawy obowiązana jest do wskazania w sposób szczegółowy i wyczerpujący w programie zarówno wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację, jak również sposobu wydatkowania tych środków - poprzez zdefiniowanie wszystkich zadań wykonywanych w ramach programu oraz określenie wysokości środków na realizację każdego z tych zadań. Użyte przez ustawodawcę w art. 11a ust. 5 ustawy określenie "sposób wydatkowania środków finansowych" oznacza wymóg przedstawienia w uchwale dotyczącej programu zapobiegania bezdomności zwierząt, jako elementu obligatoryjnego, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Zdaniem Prokuratora, rozwiązanie przyjęte w § 12 Programu nie stanowi wypełnienia upoważnienia wynikającego z art. 11a ust. 5 ustawy, a w konsekwencji uchwała ta obarczona jest istotną wadą prawną. Niewłaściwa realizacja delegacji ustawowej wynikającej z art. 11a ust. 5 ustawy stanowi o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych postanowień uchwały w tym zakresie w całości. Wskazując na powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę organ uznając skargę za nieuzasadnioną podniósł, że z art. 11a ust. 2 pkt 4 ustawy nie wynika jednoznacznie, iż należy podać nazwę i adres podmiotu bądź imię i nazwisko lekarza weterynarii. Zgodnie zaś z art. 11a ust. 4 ustawy, realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Zdaniem organu, obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt można powierzyć podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, którego nazwa i adres została podana w Programie. W ocenie organu, ograniczenie w Programie obowiązku usypiania ślepych miotów jedynie do zwierząt urodzonych przez bezdomne i właścicielskie suki i kocice wynika z faktu, że w Gminie Mniów nie ma konieczności usypia ślepych miotów innych zwierząt, tj. gospodarskich, dzikich lub ptaków, zaś program musi mieć charakter wykonawczy, konkretny oraz być dostosowany do warunków lokalnych. Dalej organ podniósł, że w § 12 ust. 2 Programu jego finansowanie zostało przedstawione zgodnie z art. 11a ust. 5 ustawy, który zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków z uwzględnieniem poszczególnych celów. Zgodnie z zawartą umową na wyłapanie, transport i przejęcie bezdomnych zwierząt przez schronisko oraz zapewnienie im opieki w schronisku w 2023 r. Gmina uiszcza wynagrodzenie za przejęte zwierzę. W skład jednorazowego wynagrodzenia wchodzi: wyłapanie, zabieg sterylizacji i kastracji, czipowanie, szczepienia, utrzymanie zwierzęcia w schronisku oraz ewentualne leczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna w części. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, zob. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Jednocześnie przewidziana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności wymaga, aby organy władzy publicznej działały na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Konsekwencją tych regulacji w przypadku rad gmin jest unormowanie zawarte w art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Uchwała ustanawiająca program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, jak każdy akt prawa miejscowego, nie może więc wykraczać poza ustawowo wyznaczoną prawodawcy lokalnemu kompetencję, w tym zwłaszcza ingerować w sferę praw i obowiązków obywateli lub innych podmiotów. Rada gminy w ramach udzielonej jej delegacji przy tworzeniu aktu prawa miejscowego nie może również wkraczać w materię uregulowaną ustawą. W przeciwnym wypadku uchwała istotnie narusza prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Gminy Mniów z dnia 22 marca 2023 r. nr 395/LVII/2023 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy Mniów w 2023 roku. Przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 11a u.o.z., rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotów tworzących wspólnotę samorządową, jednocześnie konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z art. 11a ust. 2 u.o.z. Treść programu stanowią generalne zasady postępowania w określonych normatywnie sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Uchwała w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy stanowi ważny instrument ochrony zwierząt oraz jest równocześnie istotnym elementem systemu działań podejmowanych przez organy administracji publicznej na rzecz ochrony zwierząt. Cele programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt realizują obowiązek prawny humanitarnego traktowania zwierząt (art. 4 pkt 2 u.o.z.) oraz zadania gminy związane z wykonaniem tego obowiązku. Zadania te są natomiast skonkretyzowane w treści uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy. Przedmiotowy program ma moc powszechnie obowiązującą. Adresatami norm ujętych w tej uchwale nie są wyłącznie podmioty wewnętrzne, lecz również przedstawiciele społeczności lokalnej, do których adresowany jest obowiązek humanitarnej ochrony zwierząt. Określenie w uchwale podmiotów realizujących program pozwala mieszkańcom gminy zachować się w sposób w nim przewidziany. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały na wstępie należy przytoczyć treść art. 11a u.o.z., zgodnie z którym: 1. Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. 3. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie. 3a. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają. 4. Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. 5. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina. 6. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta). 7. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania: 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii; 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy. 8. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu. Z powyższego wynika zatem, że obowiązkowe elementy programu zostały określone w art. 11a ust. 2 pkt 1 - 8 i ust. 5 u.o.z., element fakultatywny określony został w ust. 3, zaś obligatoryjne elementy programu, o których mowa w ust. 2 pkt 3 - 6 mogą zostać powierzone podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Za wadliwy Sąd uznał zapis zawarty w § 8 ust. 1 Programu stanowiący, że w uzasadnionych przypadkach realizowane będzie usypianie ślepych miotów, urodzonych przez bezdomne oraz właścicielskie suki i kocice właścicielskie, przez lekarza weterynarii J.Ś. - Przychodnia Weterynaryjna "N.", K., z którą Gmina ma podpisaną umowę. Słusznie zwrócił bowiem uwagę skarżący, że zadania wymienione w art. 11a ust. 2 pkt 6 u.o.z. mają dotyczyć bezdomnych zwierząt, przez które, zgodnie z art. 4 pkt 16 tej ustawy, należy rozumieć zwierzęta domowe lub gospodarskie. Nieuprawnione jest zatem zawężanie w tym zakresie programu wyłącznie do zwierząt domowych (lub wybranych spośród nich psów i kotów) w odniesieniu do zadań, które - jak wymaga tego ustawa - mają zostać określone w programie jako dotyczące wszystkich zwierząt bezdomnych. W omawianym przypadku dotyczy to usypiania ślepych miotów (art. 11a ust. 2 pkt 6 u.o.z.). Podkreślić przy tym należy, że zgodność z prawem aktu wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego polega na pełnym zrealizowaniu tego upoważnienia bez możliwości wybiórczego, czy też częściowego stosowania przepisu. Jeżeli uchwała nie zawiera przewidzianych w ustawie elementów, nie reguluje ich wszystkich, pomimo że z woli ustawodawcy kwestia ta przekazana została do właściwości rady gminy, to brak regulacji w tym zakresie oznacza, iż podjęty akt nie wyczerpuje ustawowego upoważnienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność § 8 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Chybiony okazał się zarzut niewskazania w Programie konkretnego gabinetu weterynaryjnego lub lekarza weterynarii, który będzie wykonywać obligatoryjną kastrację i sterylizację zwierząt w schronisku oraz usypiać ślepy miot. W § 6 ust. 1 Programu wskazano, że każde zwierzę trafiające z terenu Gminy do schroniska dla bezdomnych zwierząt, prowadzonego przez Firmę B. M., ul. B., będzie poddawane obligatoryjnej sterylizacji lub kastracji przez lekarza weterynarii, sprawującego opiekę w schronisku, o ile wcześniej nie zostało poddane takiemu zabiegowi. Z powyższego zapisu wynika zatem, że wykonawcą Programu w zakresie obligatoryjnej sterylizacji lub kastracji jest wskazane w tym Programie schronisko dla zwierząt. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej nie podzielił stanowiska skarżącego, że obligatoryjnym elementem programu jest konkretne wskazanie lekarza weterynarii, który będzie dokonywał kastracji i sterylizacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie ma konieczności imiennego wyznaczania osoby, która w schronisku zajmuje się sterylizacją albo kastracją zwierząt. Dla spełnienia ustawowych wymogów wskazanych w art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy wystarczające jest stwierdzenie, że czynności te będą się odbywały w schronisku dla zwierząt, który to wymóg został spełniony przez Radę Gminy Mniów. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Krakowie z 18 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1403/17 (Lex nr 2442185), zgodnie z którym "nie ulega wątpliwości, że w schronisku zatrudniony jest lekarz weterynarii, który posiada stosowne umiejętności i uprawnienia do przeprowadzania tego typu zabiegów". Należy przy tym zwrócić uwagę, że wskazywanie w tym przypadku konkretnego lekarza weterynarii, który wykonywałby zabiegi sterylizacji i kastracji zwierząt, byłoby całkowicie niecelowe, bowiem biorąc pod uwagę chociażby sytuacje losowe, wysoce prawdopodobna jest zmiana zajmujących się tym osób w ciągu okresu obowiązywania uchwały (por. wyrok WSA w Kielcach z 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 69/20). Jak trafnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, z normy art. 11a ust. 4 ustawy wynika, iż część zadań gminy, określona w art. 11a ust. 2 pkt 3-6 (odławianie bezdomnych zwierząt; obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; usypianie ślepych miotów) może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Podzielić należy stanowisko sądów administracyjnych, że art. 11a ust. 4 u.o.z. należy wykładać w ten sposób, że zadania, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 3-6 tej ustawy, mogą być powierzone wyłącznie podmiotowi prowadzącemu schroniska dla zwierząt, zresztą w jednym z tych przypadków wynika to wprost ze sformułowania ustawowego zawartego w art. 11a ust. 2 pkt 4 u.o.z., tj. obligatoryjna sterylizacja albo kastracja zwierząt w schroniskach dla zwierząt (por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 195/17, LEX nr 2297840). Zauważyć należy, że konkretny gabinet weterynaryjny oraz lekarz weterynarii, który będzie wykonywał zabiegi usypiania ślepych miotów (art. 11a ust. 2 pkt 6 u.o.z.) został wskazany w § 8 ust. 5 Programu, z którego wynika, że zabiegi te realizowane będą przez Przychodnię Weterynaryjną "N." K. ul. K.. Zdaniem Sądu, sposób regulacji w zakresie określenia podmiotu realizującego zadania, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy nie narusza wskazanych przepisów. Nietrafny okazał się również zarzut dotyczący niewypełnienia delegacji ustawowej wskazanej w art. 11a ust. 5 ustawy poprzez brak wskazania w Programie sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w Programie, a wskazanie jednej kwoty środków przeznaczonych zbiorczo na sfinansowanie kilku zadań. Analiza treści § 12 ust. 2 Programu doprowadziła Sąd do przekonania, że działając w ramach delegacji ustawowej wynikającej z art. 11a ust. 5 u.o.z., Rada w sposób prawidłowy wypełniła tę delegację. W omawianym przepisie Programu określono kwotę środków finansowych przeznaczonych na realizację konkretnie określonych zadań Programu. To pozwala przyjąć, że ta regulacja nie jest fikcyjna i umożliwia faktyczne wykonanie poszczególnych zadań, zgodnie z przyjętymi w uchwale priorytetami. Zaskarżona uchwała w § 12 ust. 2 pkt a) Programu określa łącznie kwotę 30.000 zł na zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt, odławianie bezdomnych zwierząt oraz obligatoryjną sterylizacją albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, wypełniając tym samym dyspozycję art. 11a ust. 2 pkt 1, pkt 3 i pkt 4 ustawy. Ujęcie realizacji poszczególnych zadań w sposób kwotowo łączny miało związek z podmiotem, który będzie je samodzielnie realizował i niewątpliwie miało na celu racjonalizację i odpowiednie rozdzielenie ponoszonych wydatków w zależności od konkretnych uwarunkowań faktycznych, których w dacie podjęcia uchwały organ nie mógł ściśle przewidzieć. Należy przy tym wyrazić stanowisko, że nadmierna, wysoce szczegółowa regulacja nie jest jednoznaczna z wypełnieniem delegacji ustawowej, gdyż nie zawsze służy osiągnięciu celów ustawowych, nie pozostawiając danemu podmiotowi możliwości podjęcia odpowiednich działań wychodzących naprzeciw zmieniającym się okolicznościom. Jednocześnie, powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację programu z konkretnym sposobem ich wydatkowania lub podmiotem realizującym wymienione w sposób enumeratywny powierzone zadania pozwala przyjąć, że uchwalony Program nie jest fikcją i umożliwia faktycznie wykonanie poszczególnych zadań, które są liczne, zgodnie z przyjętymi w uchwale priorytetami (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. o sygn. akt II OSK 1001/17). Wbrew zatem zarzutom skargi, regulacja ta nie narusza prawa, ponieważ wypełnia delegację ustawową w analizowanym zakresie, a co istotne, nie czyni Programu aktem iluzorycznym. W ocenie Sądu, również pozostałe postanowienia zawarte w § 12 ust. 2 pkt b – h Programu wypełniają delegację ustawową wynikającą z art. 11a ust. 5 ustawy. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uznania, że kwestionowany sposób podziału środków na realizację zadań określonych Programem nie wyczerpuje upoważnienia ustawowego zawartego w art. 11a ust. 5 ustawy, mając przy tym na uwadze całość regulacji zawartej w § 12 ust. 2 pkt a) - h) Programu. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona uchwała uregulowała w sposób całościowy kwestie finansowania realizacji zadań przewidzianych w Programie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 8 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, zaś na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części.