II SA/Go 902/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.S. od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić sprzeciw.

Zarządzeniem z 7 stycznia 2019r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek W.S. o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że strona została zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym, własnoręcznie podpisanym formularzu PPF – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednakże mimo wezwania strona w wyznaczonym terminie nie usunęła w/w braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 16 stycznia 2019 r., drogą mailową strona złożyła sprzeciw na zarządzenie referendarza sądowego z 7 stycznia 2019 r. Ponieważ sprzeciw zawierał brak formalny, zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2019 r. W.S. został wezwany do jego uzupełnienia poprzez podpisanie sprzeciwu, w terminie 7 dni po rygorem pozostawienia sprzeciwu bez rozpoznania. Nadana za pośrednictwem poczty korespondencja pod wskazany przez stronę skarżącą adres została prawidłowo doręczona 11 lutego 2019 r. W wyznaczonym terminie tj. do 18 lutego 2019 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. do czynności wykonywanych przez referendarza sądowego należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania. Od zarządzeń referendarza o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia (art. 259 § 1 p.p.s.a.). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). Złożony w niniejszej sprawie dniu 16 stycznia 2019r. drogą mailową sprzeciw dotknięty był brakiem formalnym, albowiem nie zawierał podpisu strony. Z uwagi na powyższe, w dniu 29 stycznia 2019r. W.S. został wezwany do jego uzupełnienia poprzez podpisanie sprzeciwu - w terminie 7 dni. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone 11 lutego 2019 r. W wyznaczonym terminie tj. do 18 lutego 2019 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu (strona nadesłała jedynie wyjaśnienia drogą mailową). Podkreślenia wymaga, że w obecnym stanie prawnym warunkiem skuteczności pism w postępowaniu sądowym jest złożenie do akt sprawy pisma własnoręcznie podpisanego, co wynika z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie ma natomiast możliwości skutecznego składania pism sądowych drogą elektroniczną, opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym. Powyższe uchybienie skutkuje odrzuceniem sprzeciwu. Dodatkowo Sąd wyjaśnia, iż w wezwaniu do usunięcia braku formalnego sprzeciwu skierowanego do skarżącego nadano omyłkowo błędny rygor tj. pozostawienie sprzeciwu bez rozpoznania, zamiast właściwego – odrzucenie sprzeciwu. Jednakże powyższe pozostało bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie, gdyż forma rozstrzygnięcia (odrzucenie sprzeciwu), w sytuacji nieuzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, wynika wprost z przepisu prawa tj. cytowanego art. 259 p.p.s.a. Natomiast niezależnie od nadanego w wezwaniu do skarżącego rygoru, istotnym jest, iż skarżący nie wykonał nałożonego na niego zobowiązania. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 259 § 2 ustawy p.p.s.a.