II SA/Go 840/18

Dnia 25 czerwca 2019 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M.S. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a : odmówić adwokatowi M.S. przyznania kosztów pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 20 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę Z.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Przyznany skarżącemu z urzędu na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik – adwokat M.S. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Nadto pełnomocnik przedkładając powyższą opinię, wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych. Powyższy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wyznaczony pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Do czynności tych należy m.in. sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 15 czerwca 2004 r., OSK 93/04, ONSAiWSA z 2004 r. z. 2, poz. 23). Stosownie do treści § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 18) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie zawarł takiego oświadczenia ani w przedłożonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ani w załączonym do niej wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Wniosek pełnomocnika strony o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999/3 poz. 63; postanowienia NSA z 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09 oraz z 13 sierpnia 2014 r., II OZ 759/14, LEX nr 1564209, orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym brak tego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, przez co nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a., wywołuje natomiast skutek materialnoprawny polegający na utracie przez pełnomocnika prawa do wynagrodzenia (postanowienia NSA z 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08 oraz z 24 marca 2010 r., I OZ 200/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na treść obecnie obowiązującego § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., poglądy orzecznictwa sformułowane w odniesieniu do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) nadal zachowują aktualność. Z kolei oświadczenie pełnomocnika o nieuiszczeniu całości ani części kosztów pomocy prawnej, złożone na rozprawie i utrwalone w jej protokole, zostało uwzględnione w wyroku wydanym dnia 20 marca 2019 r., na mocy którego przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu pierwszej instancji. Oświadczenie to nie mogło objąć dalszych czynności pełnomocnika, dokonanych już po wydaniu wyroku, bowiem uprawnienie pełnomocnika do otrzymania wynagrodzenia z tego tytułu powstało dopiero później, przy czym do realizacji tego uprawnienia wymagane było złożenie kolejnego wniosku oraz oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Z uwagi zatem na niespełnienie przez pełnomocnika skarżącego wymogu wynikającego z § 3 omawianego rozporządzenia z 3 października 2016 r., na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.