I GZ 186/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 45/18 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B.G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 45/18, odrzucił sprzeciw B.G. od zarządzenia referendarza sądowego z 11 lutego 2019 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B.G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia [...] lutego 2019 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na niezachowanie wymogu sporządzenia tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Odpis tego zarządzenia wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia został doręczony skarżącej w dniu 21 lutego 2019 r. W dniu 2 kwietnia 2019 r. skarżąca nadała w placówce pocztowej Brzeg sprzeciw (datowany na dzień 1 kwietnia 2019 r.) od powyższego zarządzenia. W związku z powyższym Sąd I instancji odrzucił sprzeciw na zarządzenie starszego referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jako wniesiony po terminie, który w tej sprawie upłynął 28 lutego 2019 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy wydanego przez referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast jak wynika z art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że sprzeciw skarżącej od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 11 lutego 2019 r., doręczonego w dniu 21 lutego 2019 r., co zostało potwierdzone jej własnoręcznym podpisem znajdującym się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 35 załącznika do akt sądowych dot. prawa pomocy) został nadany w dniu 2 kwietnia 2019 r. (data na kopercie – k. 38 załącznika do akt sądowych dot. prawa pomocy). Oznacza to, że sprzeciw został nadany po terminie, który upływał w tej sprawie w dniu 28 lutego 2019 r. Co istotne, skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu. Zdaniem NSA, argumentacja zawarta w zażaleniu w żaden sposób nie podważa prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji o odrzuceniu sprzeciwu jako wniesionego po terminie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.