II SA/Go 79/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2022 r., skorygowanym pismem z [...] sierpnia 2022 r. E Spółka z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 8 MW [...] na terenie działki o nr ewid. [...]. Decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił na rzecz E Spółki z o.o. warunki zabudowy dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że teren powyższego zamierzenia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś organ stwierdził spełnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., w wersji obowiązującej w dacie wydania w/w decyzji, dalej w skrócie u.p.z.p.). W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji właściciele działek nr ewid. [...] wnieśli o uznanie ich za strony prowadzonego postępowania administracyjnego. Swój interes prawny uzasadnili tym, że ich działki oddalone są od terenu projektowanego zamierzenia w odległości 30 oraz 60 m, zaś planowana inwestycja może negatywnie oddziaływać na ich nieruchomości, dla której uzyskali decyzje o warunkach zabudowy dla realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Mając na uwadze nieznaczną odległość terenu nieruchomości objętego niniejszą sprawą od działki o nr ewid. [...], i na którą to może rozciągać się oddziaływanie projektowanej inwestycji, uznano ich za strony postępowania. Podnieśli oni, iż w wyniku budowy elektrowni i jej bliską odległość ich nieruchomości stracą na wartości. Zniszczony zostanie także walor estetyczny i przyrodniczy, zaś samo funkcjonowanie elektrowni będzie miało negatywny wpływ poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Organ wystąpił do inwestora o ustosunkowanie się do uwag właścicieli sąsiednich działek. W odpowiedzi wnioskodawca wyjaśnił, iż planowane panele fotowoltaiczne odsunięte są w "bezpiecznej"' odległości od w/w działek. W kwestii niszczenia krajobrazu, projektowane elementy farmy są znacznie niższe niż zabudowa mieszkaniowa, która mogłaby powstać w otoczeniu, w związku z czym nie dojdzie do przesłonięcia punktów widokowych. Oddziaływanie pól elektromagnetycznych i spełnienie obowiązujących przepisów w tym zakresie będzie zaś badane na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do powyższych kwestii, co do zarzutu, zniszczenia waloru estetycznego i przyrodniczego oraz negatywnego wpływu funkcjonowania elektrowni poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych organ wyjaśnił, że teren inwestycji znajduje się w granicach obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G". Pierwotnie przedmiotowa forma ochrony przyrody ustanowiona została rozporządzeniem Nr [...] Wojewody z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie określenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa i ogłoszona w Dz.Urz. Woj. z dnia 25 lipca 2003 r. Nr 47, poz. 820. Kolejno uchwałą Nr XXXlX/593/17 Sejmiku Województwa z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G" i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 24 listopada 2017 r., poz. 2421, ponownie wyznaczono granice wspomnianej formy ochrony przyrody. Obszar ten obejmuje wyróżniające się krajobrazowo tereny, dla których prowadzona jest czynna ochrona ekosystemów tego obszaru oraz realizowana przez zachowanie tradycyjnej leśno-rolniczej mozaiki krajobrazowej. Wobec tego przyjęto szereg zasad ochrony dla tej formy ochrony przyrody, określonych § 3 ust. 1 w/w uchwały, i wśród których zabroniono m.in. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 2). Zakazy dla tego obszaru chronionego krajobrazu ustanowione zostały w oparciu o art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, określający możliwe sposoby ochrony ekosystemów przyrodniczych przedmiotowej formy ochrony przyrody. Każde przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poddawane jest ocenie oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Źródłem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest art. 59 ust. 1 wyżej przytoczonej ustawy, zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tzw. grupa 1 przedsięwzięć), oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. (tzw. grupa II — po selekcji, czy postępowanie ocen owe jest konieczne). Selekcji tej dokonuje się na podstawie kryteriów ustawowych określonych w art. 63 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy oraz opinii organów współdziałających. O tym zatem, kiedy należy przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko decyduje zatem rodzaj przedsięwzięcia, a ściślej uszeregowanie go przez ustawodawcę bądź to w grupie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. grupa I, bądź też w grupie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. grupa II. Biorąc pod uwagę skalę planowanego przedsięwzięcia, a więc powierzchnię podlegającą przekształceniu z terenów użytkowanych rolniczo na zabudowę systemami fotowoltaicznymi, i która w tym wypadku wynosi do 6 ha, planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc grupy II. W myśl art. 24 ust. 3 u.o.p., w kontekście zakazu określonego § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr XXXIX/593/17 Sejmiku Województwa z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G" a więc realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie obowiązuje/nie dotyczy on przypadku, kiedy dla planowanego zamierzenia przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko, która wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu jakim jest obszar "G’'. Inwestor składając wniosek o warunki zabudowy przedłożył ostateczną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, z której wynika, że w trakcie przeprowadzonego postępowania środowiskowego sporządzono raport oddziaływania na środowisko, w odniesieniu do którego właściwe organy opiniujące stwierdziły brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu "G". W oparciu o wspomniane postępowanie środowiskowe oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i jej ustalenia, wnioskowana inwestycja w postaci budowy farmy fotowoltaicznej jest możliwa do zrealizowania na przedmiotowym terenie, a jednocześnie w związku z przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko zwolniona jest z zakazu ustanowionego § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr XXXIX/593/17 Sejmiku Województwa z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G". W przytoczonej decyzji środowiskowej określono też inne uwarunkowania, do których przestrzegania inwestor jest zobowiązany na etapie realizacji i użytkowania farmy fotowoltaicznej celem zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków na otoczenie, w szczególności środowisko. Do przedmiotowego zobowiązany został również poprzez zapis w 4 lit. b) niniejszej decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym podniesiona kwestia, iż zamierzenie obniży walory estetyczne i krajobrazowe w sąsiedztwie, a także spowoduje przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jest niezasadna. Odnosząc się do zarzutu utraty wartości przez nieruchomości sąsiednie organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 i 63 ust. 3 u.p.z.p. właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może zgłosić roszczenie odszkodowawcze, jeżeli w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla innej działki korzystanie z jego nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Ustalanie przesłanek do wypłaty odszkodowania oraz jego wysokości nie należy do kompetencji organu, który wydal decyzję o warunkach zabudowy, a do kompetencji sądu powszechnego i w terminie 5 lat, od dnia. w którym decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna. Momentem/warunkiem złożenia wniosku/pozwu o odszkodowanie jest skonsumowanie warunków zabudowy, a więc wydanie na ich podstawie pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie wnoszący w żaden sposób nie przedstawili argumentów, jakoby inwestycja mogła ograniczyć korzystanie z ich nieruchomości w sposób rzeczywisty bądź też obniżyć wartość ich nieruchomości do "zera". Wysunięcie takich wniosków bądź roszczeń jest kwestią przedwczesną, bowiem decyzja o warunkach nie obliguje inwestora do natychmiastowej realizacji inwestycji. Po wniesieniu przez A.T. odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, iż w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 1 i 2. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, w konsekwencji czego nie ma konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W niniejszej sprawie Wójt Gminy badał spełnienie powyższych warunków, stwierdzając ich spełnienie, co jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji wystąpił również o uzgodnienie projektu decyzji do właściwych organów. W wydanej decyzji oraz załączonej do niej analizie organ I instancji wykazał także spełnienie pozostałych przesłanek wydania decyzji wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. W konsekwencji ziściły się wszystkie przesłanki wydania decyzji określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 w związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż odwołujący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazał naruszenia konkretnych przepisów prawa wskazując jedynie ogólnie, że planowana zabudowa będzie sprzeczna z ustaleniami dotyczącymi ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, gdyż teren inwestycji znajduje się w granicach obszaru chronionego G. Ponadto wysunął jedynie hipotezę, że z pewnością utworzenie wielkiej farmy fotowoltaicznej zaburzy warunki krajobrazowe i środowiskowe działek sąsiednich, w tym działki odwołującego. Nieruchomość utraci swoje walory krajobrazowe, a także swoją wartość rynkową. Taka farma będzie z pewnością generować hałas i drgania i spokojna funkcja mieszkaniowa zaplanowana na działce odwołującego nie będzie możliwa. Odwołujący w żaden sposób nie udowodnił zasadności swoich twierdzeń. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznaje się zarzuty stron związane z takim kwestiami jak: ograniczenie dostępu do światła, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu czy też obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości i pogorszenie warunków życia. W wydanej decyzji organ I instancji w sposób szczegółowy i wyczerpujący odniósł się do zarzutów stron, w tym odwołującego. Teren inwestycji znajduje się w granicach obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G", który obejmuje wyróżniające się krajobrazowo tereny i dla których prowadzona jest czynna ochrona ekosystemów, realizowana poprzez zachowanie tradycyjnej leśno-rolniczej mozaiki krajobrazowej, dlatego przyjęto szereg zasad ochrony dla tej formy ochrony przyrody. Przyjęte zakazy dla obszaru chronionego krajobrazu "G" ustanowione zostały w oparciu o przepisy art. 24 ust. 1 u.o.p., przy czym zgodnie z obowiązującym stanem prawnym każde przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poddawane jest ocenie oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę skalę planowanego przedsięwzięcia, a więc powierzchnię podlegającą przekształceniu z terenów użytkowanych rolniczo na zabudowę systemami fotowoltaicznymi, która w tym wypadku wynosi do 6 ha, planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc grupy II. W myśl art. 24 ust. 3 u.o.p. w kontekście zakazu określonego § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr XXXIX/593/17 Sejmiku Województwa z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G", a więc realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie obowiązuje/nie dotyczy on przypadku, kiedy dla planowanego zamierzenia przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko, i która wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu jakim jest obszar "G", jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak wyżej wskazano, dla planowanej inwestycji została wydana decyzja z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji w/w przedsięwzięcia, z której wynika, że w trakcie przeprowadzonego postępowania środowiskowego sporządzono raport oddziaływania na środowisko, w odniesieniu do którego właściwe organy opiniujące stwierdziły brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu "G". W decyzji tej określono też inne uwarunkowania, do których przestrzegania inwestor jest zobowiązany na etapie realizacji i użytkowania farmy fotowoltaicznej celem zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków na otoczenie, w szczególności środowisko. Tym samym zarzut dotyczący sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami dotyczącymi ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, uwzględniając położenie terenu inwestycji, był bezzasadny. Znaczenia w sprawie nie miał zarzut niezgodności decyzji z uprzednio wydaną dla odwołującego decyzją o warunkach zabudowy nr [...], bowiem pomijając brak wykazania przez odwołującego tej niezgodności, że przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji wynikają z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 w związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a wydana decyzja o warunkach zabudowy dla terenu sąsiadującego z terenem inwestycji nie stanowi punktu odniesienia dla oceny dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto poruszone kwestie zwiększenia hałasu, drgań czy obniżenia wartości sąsiednich nieruchomości nie podlegają badaniu w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Bezzasadny był także zarzut naruszenia czynnej zasady udziału strony w prowadzonym postępowaniu. Odwołujący pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. został zawiadomiony o wszczętym postępowaniu w sprawie, miał zapewniony dostęp do akt sprawy oraz mógł zgłaszać ewentualne uwagi, wnioski i zastrzeżenia, przy czym nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień. Również nie skorzystał ze swoich uprawnień w wyznaczonym terminie, po zawiadomieniu go pismem z dnia [...] września 2022 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję SKO A.T., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako k.p.a.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, że w sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w wystarczającym zakresie; 2) prawa materialnego, tzn. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 4 ust 11 2 u.p.z.p., w związku z art. 10 ust 2 pkt 2a ppkt 1 oraz w związku z art. 15a ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że warunki Inwestycji farmy fotowoltaicznej mogły zostać określone w decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy planowana inwestycja fotowoltaiczna odnawialnego źródła energii o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 KW wymaga uchwalenia studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – na postawie art. 4 ust 1 w związku z art. 10 ust2 pkt 2a ppkt 1 u.p.z.p. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości, ewentualnie o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a niespełnienie choćby jednego z nich prowadzi do wydania decyzji odmownej. Art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od powyższej reguły, na który jednak nieprawidłowo powołuje się organ I Instancji. Stanowi on, że warunków z w/w pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Przepis ten jako tego typu instalację kwalifikuje instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: urządzeń służących do wytwarzania energii, opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii (lit. a.), a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej. W związku z tym, że wedle art. 2 pkt 22 u.o.z.e. przez odnawialne źródło energii rozumie się odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące m.in. energię promieniowania słonecznego, nie ulega wątpliwości, że planowana do realizacji przez Spółkę elektrownia fotowoltaiczna, jest instalacją odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Obecnie farmy fotowoltaicznej nie można kwalifikować jako "urządzeń infrastruktury technicznej". Orzecznictwo sądowe wyklucza urządzenia wytwarzające energię (elektrownie fotowoltaiczne) z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 u.p.zp., co znajduje potwierdzenie w nowelizacji tego przepisu dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). Na mocy art. 4 pkt 2 ustawy nowelizującej, z dniem 29 grudnia 2019 r. instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r., dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii, obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Zważywszy, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 ppkt a) ustawy z 20 lutego 2015 r. farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii, brak jest podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nastąpiła 29 sierpnia 2019 r. Z tym dniem treść tego przepisu została rozszerzona przez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy zdezaktualizowała zatem rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Pomimo jasnego brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., stosowanie tego przepisu powinno być dokonywane bowiem z uwzględnieniem pozostałych przepisów u.p.z.p., szczególności art. 15 ust. 3 pkt 3 a, zgodnie z którym to w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisk. Zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 30 października 2021 r., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest budowa elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 8 MW. 8 MW to w przeliczeniu 8000 kW a więc jest to norma 8-krotnie przekraczająca wskazania z art. 10 ust. 2 a u.p.z.p. i dla takiego wniosku niezbędne jest uchwalenie studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie przepisy rozróżniają bowiem farmy o mocy do 1 MW, dla których inwestycja może powstać na podstawie warunków zabudowy oraz farmy fotowoltaicznej o mocy przekraczającej 1 MW, dla których musi być uchwalony studium i miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego. Zapis art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w obowiązującym brzmieniu dopuszcza więc budowę na podstawie warunków zabudowy wyłącznie farmy fotowoltaiczne o mocy do 1 MW na gruntach rolnych stanowiących użytki klas V, VI i nieużytki. Budowa farmy fotowoltaicznej przekraczającej 1 MW wymaga każdorazowo uchwalenia studium i planu miejscowego. Przepisów art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie można stosować rozszerzająco. W konsekwencji SKO błędnie wydało decyzję utrzymującą decyzję Wójta Gminy, gdy w niniejszej sprawie należało w/w decyzję uchylić jako rażąco naruszającą prawo. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a także uczestnicy L.P., Gmina, Nadleśnictwo, E Spółka z o.o. oraz S.T., natomiast pozostałe strony postępowania terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2022 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy na rzecz E Spółki z o.o. dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 8 MW [...] na terenie działki o nr ewid. [...]. W ocenie skarżącego lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy przekraczającej 500 kW (1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne) wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Według tej argumentacji warunki lokalizacji opisanej zabudowy powinny być kształtowane z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., zaś wolą ustawodawcy jest by inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy przekraczającej 500 kW (1000 kW w uwzględnieniem powyższego wyjątku), były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Ponadto w sytuacji braku planu miejscowego warunki zabudowy w oderwaniu od postanowień studium, biorąc pod uwagę art. 10 ust. 2a u.p.z.p., mogą być ustalone jedynie dla odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW (1000 kW). Natomiast powyżej tej mocy lokalizacja odnawialnych źródeł energii może odbywać się w zgodzie z lokalizacją przewidzianą w studium oraz w planie miejscowym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższego poglądu nie podziela z następujących względów. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy co do zasady niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., w tym wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jednakże zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.p.z.p.". Z kolei w myśl art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 610 – w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, dalej w skrócie u.o.z.e.) instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego – a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródła energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. – w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. – nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii (dalej oze) przepis wprost odsyła do definicji oze zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji oze w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z tego przepisu, wbrew stanowisku zawartemu w skardze nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy. Zdaniem Sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i wbrew argumentacji zawartej w skardze zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18). Prowadzi to do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie teren inwestycji nie jest objęty planem miejscowym. Jak wskazano wyżej, brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że zapisy studium powinny być uwzględniane w decyzjach o warunkach zabudowy. W orzecznictwie sądowym, w odniesieniu do unormowań art. 9 ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p. wskazuje się, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, który przesądza o zmianie przeznaczenia terenu. Zatem nawet jego uchwalenie nie wiąże organu wydającego decyzje o warunkach zabudowy i nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji w tym przedmiocie (por. wyroki NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1294/07, z 15 września 2016 r., II OSK 3075/14, z 29 września 2016 r., II OSK 2576/14, z 3 grudnia 2019 r., II OSK 3417/18, a także z 12 października 2021 r., II OSK 2157/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Takim aktem jest wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 marca 2018 r., II SA/Ol 1015/17), który dla przedmiotowego obszaru nie został uchwalony. Innymi słowy, wprawdzie studium wiąże przy ustalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak w procedurze ustalania warunków zabudowy nie ma znaczenia (wyroki WSA w Krakowie z 15 lutego 2019 r., II SA/Kr 1486/18 oraz z 22 sierpnia 2019 r., II SA/Kr 150/19). Decyzja o warunkach zabudowy nie może być bowiem oparta na regulacjach nie mających charakteru norm prawa powszechnie obowiązującego. Studium takich norm nie zawiera, o czym świadczy treść art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Stąd też brak jest podstaw do tego, by związanie organów zapisami zawartymi w studium odnosić do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., IV SA/Po 562/17). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, w myśl którego dokonywania rekonstrukcji normy zawartej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać ze stosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Za taką wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przemawia również uzasadnienie projektu wspomnianej wyżej ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. W pkt 5 uzasadnienia projektu wskazano bowiem jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. p.p.z.p. (...). Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym wskazany zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej." (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 15 grudnia 2022 r., II SA/Go 320/22). Projektowana inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a więc przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii ze źródeł odnawialnych, w tym przypadku energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Rodzi to dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi wynikające z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Z powyższego wynika zatem, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w myśl art. 61 ust. 3 tej ustawy, nie stosuje się do tego rodzaju inwestycji (podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21). Wskazuje się również, iż z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie wynika konieczność różnicowania instalacji w zależności od ich mocy. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, możliwość zabudowy na tym terenie ustala się na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z 25 maja 2023 r., II OSK 805/23). Reasumując, lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) oraz dostępu do drogi publicznej. Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21, a także wyroki WSA w Kielcach z 20 września 2022 r., II SA/Ke 364/22, WSA w Szczecinie z 9 listopada 2022 r., II SA/Sz 513/22, WSA w Białymstoku z 10 listopada 2002 r., II SA/Bk 654/22, WSA w Poznaniu z 22 listopada 2022 r., II SA/Po 658/22, WSA w Rzeszowie z 9 grudnia 2022 r., II SA/Rz 1423/22, wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 listopada 2022 r., II SA/Bd 209/22, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 października 2022 r., II SA/Go 288/22, oraz z 15 grudnia 2022 r., II SA/Go 320/22, WSA w Olsztynie z 12 lipca 2022 r., II SA/Ol 282/22). Sąd nie podzielił zatem zawartego w skardze poglądu, że lokalizacja instalacji odnawialnego źródła energii o mocy przekraczającej 500 kW lub 1000 kW (z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) na podstawie decyzji o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium. Ponadto wskazać należy, iż organ dokonał prawidłowej analizy kwestii położenia terenu inwestycji w granicach obszaru chronionego krajobrazu i związanych z tym obowiązujących regulacji prawnych. Teren inwestycji znajduje się wprawdzie w granicach obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "G", wyznaczonego uchwałą Nr XXXIX/593/17 Sejmiku Województwa z dnia 20 listopada 2017 r. (Dz.Urz. Woj. z 2017 r., poz. 2421). Dla powyższego obszaru chronionego ustanowione zostały w oparciu o przepisy art. 24 ust. 1 u.o.p. zakazy, m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 2 w/w uchwały). Biorąc pod uwagę skalę planowanego przedsięwzięcia, a więc powierzchnię podlegającą przekształceniu z terenów użytkowanych rolniczo na zabudowę systemami fotowoltaicznymi, która w tym wypadku wynosi do 6 ha, planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc Grupy II. Jednakże w myśl art. 24 ust. 3 u.o.p. omawiany zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko, która wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu "G", jak również wydana została decyzja z dnia [...] maja 2022 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, z której wynika, że w trakcie przeprowadzonego postępowania środowiskowego sporządzono raport oddziaływania na środowisko, przy czym właściwe organy opiniujące stwierdziły brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody wspomnianego obszaru chronionego krajobrazu. W decyzji tej określono też inne uwarunkowania, do których przestrzegania inwestor jest zobowiązany na etapie realizacji i użytkowania farmy fotowoltaicznej, celem zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków na otoczenie, w szczególności środowisko. W świetle powyższego ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.