II SA/Go 73/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. Z. na czynność Wójta Gminy [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka do przedszkola I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Wójta Gminy [...]na rzecz skarżącej M. Z. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. Z. wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem z [...] sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu: 18 sierpnia 2025 r.) o zwrot kosztów przewozu jej niepełnosprawnego dziecka K. Z. ur. [...] maja 2017 r. z miejsca zamieszkania ([...]) do przedszkola prowadzonego przez Stowarzyszenie [...] i z powrotem w okresie: od 1 września 2026 r. do 26 czerwca 2026 r. Wójt Gminy [...]– w odpowiedzi na powyższy wniosek – pismem z [...] września 2025 r. nr [...] poinformował wnioskodawczynię, że zwrot kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego do odpowiedniej placówki regulują przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1043; dalej jako u.p.o.). Zgodnie z art. 39 ust. 4 u.p.o., gmina obowiązana jest do: 1) zapewnienia uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia; 2) zapewnienia dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą: a) 24. rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, b) 25. rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Ponadto obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4 u.o.s. gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo przez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców - art. 39a ust. 1 u.p.o. Zwrot kosztów przewozu następuje na podstawie umowy zawartej między wójtem a rodzicami. Z przepisów wynika, że obowiązek zwrotu rodzicom dzieci niepełnosprawnych kosztów dowozu następuje do najbliższej szkoły, ośrodka lub szkoły ponadpodstawowej. Dalej organ podkreślił, że zgodnie z "orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2021 r., III OSK 4012/21" szkołą najbliższą jest szkoła położona najbliżej geograficznie, ale i pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności i dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Następnie Wójt zauważył, że z przedłożonego przez wnioskodawczynię orzeczenia nr [...] z [...] lutego 2022 r. o potrzebie kształcenia specjalnego K. Z. wynika zalecenie kształcenia specjalnego dla dzieci z autyzmem z nauczycielem wspomagającym. Wskazano także w tym orzeczeniu, że najkorzystniejszą formą kształcenia jest kształcenie specjalne dla dzieci z niepełnosprawnością sprzężoną realizowane w przedszkolu z oddziałami integracyjnymi, w przedszkolu ogólnodostępnym, ogólnodostępnym specjalnym, integracyjnym, w przedszkolu przy specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym oraz w innych formach wychowania przedszkolnego. Organ ustalił, że K. Z. uczęszczał do oddziału przedszkolnego przy Szkole [...]. Z informacji dostępnych na stronie internetowej tej placówki wynika, że prowadzony jest w niej oddział przedszkolny dla dzieci z autyzmem i niepełnosprawnością sprzężoną. Dyrektor tego Ośrodka w piśmie z [...] września 2025 r. znak [...] oświadczył, że realizowane były zalecenia zgodnie z orzeczeniem dotyczące kształcenia specjalnego oraz realizowany był program wychowania przedszkolnego dostosowany do indywidualnych potrzeb rozwojowych. Dodatkowo K. Z. uczestniczył w zajęciach rewalidacyjnych rozwijających umiejętności komunikacyjne i kompetencje społeczno-emocjonalne. Placówka ta – zdaniem organu - w pełni realizowała zalecenia wynikające z orzeczenia nr [...] z [...] lutego 2022 r. o potrzebie kształcenia specjalnego. Ponadto organ wskazał, że K. Z. został przeniesiony do Przedszkola [...]. Z uzyskanych informacji ze strony internetowej tej placówki wynika, że jest to placówka z oddziałami dla dzieci z autyzmem. Jednakże strona internetowa nie ujawnia innych informacji, które można powiązać z wydanym orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. W związku z powyższym – w ocenie organu – obie placówki spełniają wymagania w zakresie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, jednakże placówką najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 4 u.o.ś. jest placówka bliższa geograficznie, tj. placówka w [...]. Brak jest zatem podstaw do zwrotu kosztów dojazdu do placówki w [...]. M. Z. złożyła skargę na powyższą czynność Wójta Gminy [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wskazując, że organ uchyla się od obowiązku zwrotów kosztów dojazdu, gdyż według niego szkoła specjalna spełnia wymogi dla dziecka z autyzmem, w sytuacji, gdy placówka, do której uczęszcza w tej chwili dziecko jest wyspecjalizowana tylko dla dzieci ze spektrum autyzmu. Podniosła ponadto, że jej syn uczęszczał trzy lata do placówki specjalnej w [...] i nic nie wyniósł z tej placówki; syn płakał, gdy tylko się zbliżał do tego przedszkola oraz ujawniał dodatkowo lęki obronne, tak jakby ktoś go tam krzywdził. Niestety z powodu choroby dziecko nie mówi, a nauczycielka prowadząca jej syna twierdziła, że dzieci ze spektrum autyzmu tak się zachowują. Również pismo jej pełnomocnika oraz interwencje Kuratorium, a także Rzecznika Praw Dziecka nie przyniosły rezultatu. Gmina wysyła jedynie odpowiedzi o treści informacyjnej bez możliwości odwołania lub złożenia skargi. Wójt Gminy [...]w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z [...] września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności była czynność Wójta Gminy [...] z [...] września 2025 r., odmawiająca skarżącej zwrotu kosztów przewozu niepełnosprawnego syna K. do przedszkola w [...]. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą one przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. W kontekście powyższych uwag Sąd uznał, że kwestionowana czynność z [...] września 2025 r. jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem jest zaskarżalna do sądu administracyjnego. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni je podziela (por. postanowienia NSA: z 13 kwietnia 2016 r., I OSK 717/16, z 13 sierpnia 2013 r., I OSK 1576/13; z 18 listopada 2014 r., I OSK 2871/14; z 13 kwietnia 2016 r., I OSK 717/16 oraz wyrok NSA z 4 lipca 2018 r., I OSK 409/18). Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W kontrolowanej sprawie pismo Wójta z [...] września 2025 r. doręczono skarżącej w dniu [...] września 2025 r., skarga do Sądu została złożona natomiast dopiero w dniu [...] grudnia 2025 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Sąd jednak - stosownie do art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a. - uznał, że nastąpiło to bez winy skarżącej, a to wobec braku pouczenia jej o sposobie i terminie zaskarżenia czynności polegającej na odmowie zwrotu kosztów dojazdu do przedszkola. Organ, wydając zaskarżoną czynność, powołał się na treść art. 39 ust. 4 i art. 32 ust. 6 u.p.o. nie wskazując, który z nich ma zastosowanie w sprawie, mimo, że dotyczą dzieci na różnym etapie kształcenie. Ten pierwszy przepis stanowi, iż obowiązkiem gminy jest: 1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia; 2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą: a) 24. rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, b) 25. rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Natomiast przepis art. 32 ust. 6 u.p.o. stanowi, iż obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. W kontrolowanej sprawie mieliśmy natomiast do czynienia z dzieckiem w wieku 7 lat, a więc objętego obowiązkiem szkolnym. Organ nie ustalił czy uzyskało ono odroczenie tego obowiązku na podstawie art. 38 ust.1 i 2 u.p.o., udzielone przez dyrektora publicznej szkoły podstawowej w obwodzie, w którym mieszka. W aktach znajduje się bowiem jedynie opinia Poradni [...]. wskazująca, iż korzystnym będzie odroczenie obowiązku szkolnego w przypadku syna skarżącej. Powyższe ma znaczenie dla kwestii, do jakiej placówki edukacyjnej powinno uczęszczać dziecko, a w konsekwencji dla rozstrzygnięcia zwrotu kosztów dojazdu. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 5 u.p.o. dziecko, któremu odroczono rozpoczęcie spełniania obowiązku szkolnego zgodnie z ust. 2, kontynuuje przygotowanie przedszkolne w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego, a dziecko posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na niepełnosprawności sprzężone, w których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, także w ośrodku rewalidacyjno-wychowawczym. Przepisy art. 32 ust. 3 i 6 stosuje się odpowiednio. Niewątpliwie obowiązek zapewnienia przez gminę przewozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły jest realizacją konstytucyjnego prawa do nauki (art. 70 Konstytucji). Zgodnie z przepisem art. 70 ust. 4 Konstytucji władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów. Warunki udzielania pomocy określa u.p.o. Stosownie natomiast do art. 39a ust. 1 u.p.o. obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. W ustępach 2-3 przepisu art. 39a u.p.o. ustawodawca określił wzór dla obliczenia zwrotu kosztów jednorazowego przewozu, zaś w ustępie 4 postanowił, że zwrot kosztów przewozu, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami. Według 39a ust. 5 u.p.o.- wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera z rodzicami umowę, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Jeżeli rodzice powierzyli wykonywanie transportu i sprawowanie opieki w czasie przewozu innemu podmiotowi, kwotę zwrotu kosztów przewozu ustala się zgodnie z ust. 2 (art. 39a ust. 6 u.p.o.) W świetle powyższych przepisów przewidziano zatem dwie formy realizacji powinności gminy zapewnienia uczniom niepełnosprawnym transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej placówki. Pierwszą jest zapewnienie bezpośrednio przez gminę bezpłatnego transportu i opieki, a drugą, która może mieć zastosowanie wtedy, gdy dowożenie zapewniają rodzice - zwrot kosztów przejazdu ucznia i opiekuna, przy czym o wyborze rodzaju obowiązku gminy decydują rodzice dziecka. Innymi słowy, jeżeli dowożenia dziecka do placówki nie zapewniają rodzice, to wówczas mogą żądać, ażeby gmina zapewniła ich dziecku bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do najbliższej szkoły (por. wyrok WSA w Łodzi z 17 stycznia 2018 r., III SA/Łd 1097/17, wyrok WSA w Białymstoku z 27 października 2017 r., II SA/Bk 550/17). Jeśli jednak rodzice zdecydują się na dowożenie dziecka i zapewnienie opieki w czasie przewozu, to gmina zostaje zwolniona z obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu, pod warunkiem, że między gminą a rodzicami dojdzie do zawarcia umowy o zwrocie kosztów dojazdu przez gminę. Zwrot kosztów w razie wyboru przez rodziców dziecka niepełnosprawnego transportu dowozu i opieki we własnym zakresie następuje w drodze zawartej umowy (po myśli art. 39a ust. 4), a umowa ta jest dwustronną czynnością prawną, wymagającą zgodnych oświadczeń woli obu stron umowy. Powyższy obowiązek ziszcza się zatem, jeżeli niepełnosprawne dziecko faktycznie uczęszcza do przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego oraz jeżeli jest to placówka "najbliższa". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że "najbliższe" przedszkole, oddział przedszkolny w szkole podstawowej, inna forma wychowania przedszkolnego lub ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy nie oznacza tylko i wyłącznie przedszkola położonego w najbliższej odległości (w ujęciu geograficznym) od miejsca zamieszkania dziecka. Na gruncie przepisu art. 32 ust. 6 u.p.o. dopuszcza się także, iż dojazd dziecka ma być zapewniony nie do jednostki, która w ogóle jest najbliższa w rozumieniu geograficznym w stosunku do miejsca zamieszkania danej osoby, ale do takiego najbliższego przedszkola, placówki, itd., które umożliwia tym dzieciom realizację obowiązku przedszkolnego, zgodnie z treścią orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Ustawa nie wyklucza, że za najbliższą jednostkę, o której mowa w art. 32 ust. 6 u.p.o. uznać należy przedszkole znajdujące się na terenie innej gminy, a nawet powiatu lub województwa, jeżeli na terenie gminy, w której dziecko niepełnosprawne mieszka, w najbliższej geograficznie odległości nie byłoby placówki zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego dotyczących jego wychowania i kształcenia, wydanych z uwagi na stwierdzone niepełnosprawności dziecka. Warunkiem takiego zastosowania powołanego przepisu jest to, aby w bliższej odległości nie było placówki (przedszkola) zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu w sposób najpełniejszy realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (por. wyrok NSA z 28 listopada 2023 r., III OSK 831/25). Tożsame stanowisko przyjmuje się w odniesieniu do szkół, uznając, że zawarte w art. 39 ust. 4 pkt 1 u.p.o. pojęcie "bliskości" składa się zarówno z elementu dotyczącego położenia geograficznego, tj. odległości placówki od miejsca zamieszkania niepełnosprawnego dziecka, jak również z drugiego elementu jakim jest posiadanie przez daną placówkę warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie danego dziecka z rozpoznanym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element musi być oceniany indywidualnie w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń nie może modyfikować organ reprezentujący gminę (por. wyrok NSA z 28 października 2021 r., III OSK 3909/21). Szkoła bliższa geograficznie, ale w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie szkołą najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 1 u.p.o. Szkołą najbliższą jest tylko szkoła pozwalająca realizować pełny zakres zaleceń zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2024 r., III OSK 6846/21). W kontrolowanej sprawie organ wskazał, że takim najbliższym przedszkolem realizującym zalecenia wobec syna skarżącej, wynikające z orzeczenia nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego jest oddział przedszkolny prowadzany przez [...]. Bez konieczności szczegółowego wnikania czy oddział przedszkolny prowadzony przez wspomniany Ośrodek w pełni realizuje zalecenia wynikające z powyższego orzeczenia nie mógł on stanowić "najbliższego przedszkola" w wyżej przedstawionym znaczeniu. Jak bowiem wynika z pisma Dyrektora tego Ośrodka z [...] września 2025 r. nr [...]na dzień wydawania zaskarżonej czynności nie było możliwości przyjęcia syna skarżącej do tej placówki, z uwagi na brak miejsc od 1 września 2025 r. Zdaniem Sądu wskazana przez organ placówka powinna w sposób realny, a nie tylko abstrakcyjny zapewniać możliwość realizacji wspomnianych zaleceń na dzień wydawania zaskarżonej czynności, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia wobec braku miejsc. W orzecznictwie wskazuje się, iż przed podjęciem czynności w sprawie zwrotu kosztów dojazdu organ każdorazowo powinien zatem sprawdzać dostępność wolnych miejsc w placówce, którą wskazuje się jako najbliższą (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 25 maja 2021 r., IV SA/Wr 186/21). W niniejszej sprawie organ tę okoliczność pominął podejmując zaskarżoną czynność. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ nie dokonał wystarczających ustaleń i przedwcześnie - z naruszeniem art. 32 ust. 6 w zw. z art. 38 ust. 5 u.p.o. - odmówił skarżącej zwrotu kosztów dojazdów, co skutkowało stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt lit a i c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności w pierwszej kolejności ustali, czy syn skarżącej uzyskał odroczenie obowiązku szkolnego w roku szkolnym 2025/2026, a następnie wskaże najbliższą placówkę, która realnie jest w stanie zapewnić realizację zaleceń wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Jako że skarga została uwzględniona, Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. – zasądził od organu na rzecz skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do: - wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 200 zł, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.); - kosztów dojazdu na rozprawę w kwocie 260 zł.