II SA/Go 609/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.

1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r., nr [...] Wojewoda[...], po rozpatrzeniu odwołania P. P. (skarżący) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...] o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej o nazwie: "Rozbudowa drogi gminnej do miejscowości [...], na odcinku od drogi powiatowej w miejscowości [...], do miejscowości [...], gm. [...], za wyjątkiem pkt. VIII.6 i VIII.8. tej decyzji (obowiązek budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych oraz obowiązek budowy i przebudowy zjazdów), które zostały uchylone i w tej części umorzono postępowanie administracyjne 2. Stan tej sprawy był następujący: dnia 14 stycznia 2025 r. Burmistrz [...] złożył do organu I instancji - Starosty [...] wniosek o wydanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na realizację wyżej opisanej inwestycji drogowej. Zakres tej inwestycji o znaczeniu istotnym dla społeczności lokalnej obejmował elementy wskazane w decyzji organu I instancji (k. 229-235 akt administracyjnych. Inwestycja została zlokalizowana na kilkunastu nieruchomościach (działkach ewidencyjnych), w tym działce nr [...] należącej do skarżącego (ograniczenie w korzystaniu w związku z przebudową sieci uzbrojenia, por. s. 9 decyzji organu I instancji, k. 233 akt administracyjnych). Właściciele tych nieruchomości, w tym skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania (imiennie oraz przez obwieszczenie k. 207, 209 i 221 akt administracyjnych). W dniach 20 lutego 2025 . skarżący, a następnie w dniu 7 marca 2025 jego pełnomocnik będący adwokatem zapoznali się aktami sprawy (k. 219 i 223 akt administracyjnych). Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń i uwag. 3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...] Starosta [...] udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej o nazwie: "Rozbudowa drogi gminnej do miejscowości [...], na odcinku od drogi powiatowej w miejscowości [...], do miejscowości [...], gm. [...]. W decyzji tej wskazano zakres prac, kwestie związane z projektem zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanym, zatwierdzenie podziału nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję oraz ustalenie nieruchomości lub ich części, które przeszły na własność gminy [...] (w tym działki [...] powstałej z podziału działki nr [...] naleacej do skarżącego), a także kwestie dotyczące rozgraniczenia, powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, warunki dotyczące ochrony środowiska, zabytków i dóbr kultury oraz potrzeb obronności, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i pozostałe ustalenia dotyczące prowadzenia robót budowlanych. Integralną część decyzji stanowiły mapy i projekty. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji wskazał art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1-4 oraz art. 16 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 311; dalej "specustawa drogowa"). 4. P. P., reprezentowany przez adwokata wniósł w terminie odwołanie od decyzji Starosty [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 11 ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej przez brak określenia warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska; - art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej przez brak określenia w sposób należyty wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz - art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie wnioskowanej przez inwestora lokalizacja inwestycji, która skutkuje "ewidentnym naruszeniem równowagi pomiędzy potrzebami interesu publicznego, a prawami obywatela, którzy zgłasza uprawnione zastrzeżenia co do planowanego wywłaszczenia jego nieruchomości"; - art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. a, c- f specustawy drogowej przez brak określenia w sposób adekwatny warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych i innych obowiązków; - art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej k.p.a.) przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, w tym niezbadanie i nieokreślenie adekwatnych szczegółowych warunków realizacji przedmiotowej inwestycji; - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. przez "brak rzetelnego uzasadnienia wydanej decyzji". 5. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (z wyjątkiem elementów wskazanych wyżej w punkcie 1) Wojewoda [...] wskazał, że inwestycja polega na budowie drogi publicznej, a działka o nr. ew. [...], do której tytuł prawny przysługuje skarżącemu zostanie podzielona na działkę nr [...], z czego działka nr [...] znajdzie się w nowoprojektowanym pasie drogowym budowanej drogi. Mają zatem do niej zastosowanie przepisy specustawy drogowej, w tym również te regulujące kwestie związane z podziałem i wywłaszczeniem nieruchomości. Po przedstawieniu charakterystyki prawnej tej ustawy organ podkreślił, że związany jest wnioskiem zarządcy drogi w zakresie przyjętych rozwiązań i przebiegu drogi, gdyż to zarządca drogi decyduje o przebiegu projektowanej drogi i rozwiązaniach zastosowanych przy jej budowie. Rolą organu jest natomiast sprawdzenie zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi przepisami i rozstrzygnięciami innych organów, w tym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ może ingerować w rozwiązania przedstawione w dokumentach tylko wówczas, gdy są one niezgodne z prawem. Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji odpowiada wymogom określonym w przepisach specustawy drogowej, w szczególności art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie, tj. określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, w tym określenie granic pasa drogowego, zatwierdzenie podziału nieruchomości, zatwierdzenie elementów projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego), określenie wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, ustalenia dotyczące określenia obowiązku budowy i przebudowy innych dróg publicznych. W jego ocenie spełnione zostały wymagania "specustawy" określone w art. 11 b i art. 11 d ust. 1. Do wniosku zarządca drogi dołączył wymagane decyzje, opinie, uzgodnienia, a także projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Poddając analizie materiał dowodowy w aspekcie wymogów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stwierdzono, iż projekt budowlany spełnia wymagania ochrony środowiska, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia oraz pozwolenia. Ponadto został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Wojewoda podkreślił, że art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej zobowiązuje organ do określenia w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wymogi te określono w pkt VII decyzji organu I instancji i są one zdaniem Wojewody właściwie określone. W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w zakresie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. W ocenie organu orzekającego materiał dowodowy był kompletny i nie wymagał uzupełnienia. Na jego podstawie możliwe było zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie, które znalazło swój wyraz w zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu organ wyjaśnił podstawy na jakich rozstrzygnięcie zostało oparte oraz wskazał dowody uwzględnione przy jego wydaniu. Organ odwoławczy nie stwierdził również by Starosta [...] nieprawidłowo określił warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Organ w tym zakresie oparł się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, która określa warunki realizacji tego przedsięwzięcia z punktu widzenia ochrony środowiska. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo określił również kwestie dotyczące przebudowy innych dróg publicznych oraz przebudowy sieci. Organ określił na jakich nieruchomościach takie roboty mają zostać wykonane i zezwolił na realizację tego obowiązku. Określił również o przebudowę jakich sieci chodzi. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji bezzasadnie określił jednak obowiązek budowy lub przebudowy urządzeń wodnych oraz budowy lub przebudowy zjazdów. Z dokumentacji sprawy wynikało, że zarówno urządzenia wodne (rowy melioracyjne oraz zbiornik retencyjny) jak i wszystkie przebudowywane zjazdy zlokalizowane są w pasie projektowanej drogi. Tym samym zezwalając na realizację inwestycji w liniach rozgraniczających projektowany pas drogowy organ zezwolił jednocześnie na budowę tych urządzeń oraz przebudowę zjazdów. Zezwolenie na budowę drogi obejmuje bowiem wszystkie roboty budowlane realizowane w projektowanym pasie drogowym. Obowiązek budowy urządzeń wodnych oraz przebudowy zajadów organ nakłada zatem na zarządcę drogi w przypadku, gdy roboty te będą realizowane poza projektowanym pasem drogowym. Z uwagi bowiem na jej budowę zachodzi konieczność wybudowania takich urządzeń lub przebudowy (budowy) zjazdów. Wówczas taki obowiązek wiąże się również z ograniczeniem w korzystaniu z nieruchomości, na których roboty te będą wykonywane. Mając to na uwadze Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej pkt VIII 6 i VIII 8. 6. W skardze sporządzonej osobiście i wniesionej z zachowaniem terminu przeciwko całości decyzji organu odwoławczego P. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż "skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że w najważniejszej części przedmiotowego postępowania nie występują osoby, które powinny być z niego wyłączone ze względu na konflikt interesów i mogące budzić uzasadnione wątpliwości, co do ich bezstronności" W oparciu o ten zarzut wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie, z ostrożności procesowej, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Nadto o stwierdzenie nieważności, poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji organu I instancji, jako wydanej bez podstawy prawnej, bo "podstawą tej decyzji była dokumentacja projektowa sporządzoną przez projektanta i zarazem pełnomocnika inwestora, który powinien zostać wyłączony z postępowania ze względu na konflikt interesów - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a." W skardze wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały rozwinięte. Skarżący zawarł w nim swoją ocenę postępowania gminy (inwestora) podkreślając, że organ I instancji nie wziął pod uwagę konfliktu interesów polegającego na tym, że projektant i jego krewni są właścicielami nieruchomości, które obejmuje inwestycja (działki o nr. [...]). Zdaniem skarżącego projektant (będący pełnomocnikiem inwestora) powinien podlegać wyłączeniu z postępowania. 7. W odpowiedzi na skargę (k. 6-7 akt sądowych, I tom) Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wyłączenia podniósł, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulują kwestię wyłączenia od prowadzenia sprawy pracownika organu albo organu nie zaś projektanta lub pełnomocnika inwestora. 8. Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego, która wstąpiła do sprawy podtrzymała skargę. Wskazała, że organy nie analizowały wariantu alternatywnego przebiegu drogi, a także wywłaszczenia nieruchomości. Podniosła również, że na działce skarżącego znajduje się obiekt kultu religijnego w postaci krzyża przedkładając oryginał oświadczenia Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej pw. św. [...] w [...] (k. 256, 257 akt sądowych, II tom). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b lub lit. c p.p.s.a.). 10. Skarga była dopuszczalna, gdyż interes prawny właściciela nieruchomości objętej wywłaszczeniem, wynikać może nie tylko z pozbawienia własności, ale także, przy ewentualnym pozostawieniu w obrocie prawnym pozostałej części inwestycji liniowej, z oddziaływania inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości. Na mocy art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Zastosowanie znajduje zatem w tej sytuacji art. 28 k.p.a. 11. Zaskarżona decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana w oparciu o przepisy wskazanej wyżej specustawy drogowej. Wskazać należy, że zgodnie z jej art. 11g ust. 3 w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Przepis ten koresponduje z art. 31 ust. 1 – 2a tej ustawy stanowiącym wyjątek od zasad ogólnych trwałości decyzji administracyjnych, określonych w art. 16 § 1 k.p.a. W tej szczególnej ustawie istotnie ograniczono możliwości uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Kwestia ta była już wielokrotnie oceniania w orzecznictwie i została zaakceptowana. W wyroku z dnia 16 października 2012 r. w sprawie K 4/10 Trybunał Konstytucyjny uznając te rozwiązanie za zgodne z Konstytucją RP podkreślił, że cechą postępowania związanego z przygotowywaniem inwestycji liniowych, takich jak budowa dróg, jest konieczność ingerencji inwestora w prawo własności nieruchomości. Za niedopuszczalne uznał doprowadzenie do sytuacji, w której wypadnięcie choćby jednej z grupy wywłaszczanych pod budowę drogi nieruchomości uniemożliwiło realizację całej inwestycji drogowej. Obowiązkiem racjonalnego ustawodawcy było uwzględnienie tego rodzaju sytuacji. Rozwiązanie przyjęte w ustawie przyczynia się do przyspieszenia postępowania, a w konsekwencji służy zabezpieczeniu niezakłóconej realizacji inwestycji drogowej. 12. Z powyższymi tezami koresponduje wniosek wyrażany w doktrynie, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że jeśli zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dotknięte kwalifikowanymi wadami, w sytuacji spełnienia przesłanek określonych w ust. 2 art. 31 specustawie może pozostać w obrocie prawnym (nie zostanie uchylone), to tym bardziej powinna pozostać w obrocie prawnym decyzja ZRID dotknięta zwykłymi wadami prawnymi (por. M. Cherka [w:] P. Antoniak, F.M. Elżanowski, K.A. Wąsowski, M. Cherka, Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz, LEX/el., tezy do art. 31 u.z.p.d.p.). Z przepisu art. 31 ust. 2 ustawy nie można więc wyprowadzać wniosku, że sąd administracyjny może korygować "zwykłe" uchybienia prawa, a ograniczenie kognicji pojawia się wyłącznie w przypadku wystąpienia uchybień kwalifikowanych, określonych w art. 145 i art. 156 k.p.a. 13. Z powyższego wyprowadzić należy także kolejny wniosek, iż w razie ustalenia, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotknięta jest zwykłą wadą prawną (inną niż te wymienione w art. 145 § 1 lub art. 156 § 1 k.p.a.), a jednocześnie spełnione zostały przesłanki wyartykułowane w art. 31 ust. 2 specustawy, sąd administracyjny zobowiązany byłby orzec o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa właśnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 31 ust. 2 specustawy i wskazać przy tym w uzasadnieniu wyroku te naruszenia, którymi decyzja będzie dotknięta. Przesłanką do odstąpienia od stosowania ograniczenia w stwierdzeniu nieważności decyzji lub odpowiednio uchylenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej określonych w art. 31 ust. 1 lub 2 specustawy drogowej jest niezgodność decyzji z decyzją środowiskową lub postanowieniem w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przewidzianym w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (por. M. Tetera-Jankowska, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz LEX/el. 2022, tezy do art. 31). 14. Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 1-8 specustawy drogowej decyzja taka zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia obowiązku budowy i okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, g) obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, h) obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów, i) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h, j) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h. Wszystkie te elementy decyzja organu I instancji zawiera, co skontrolował i trafnie ocenił Wojewoda (uchylając dwa punkty dotyczące obowiązków). W kontrolowanej sprawie inwestor posiada decyzję środowiskową i wydana decyzja ją honoruje (co ocenił także Wojewoda). Zarzuty odwołania dotyczące tej kwestii były ogólnikowe i żadne z nich nie zawiera elementu merytorycznego, który wykazywałby na niezgodność wydanej decyzji z decyzją środowiskową. 15. Dalej wskazać należy, że z zasadności zrealizowania określonej inwestycji, w tym o jej przebiegu, rozwiązaniach projektowych, wybranym wariancie przebiegu inwestycji, decyduje wyłącznie właściwy zarządca drogi w ramach realizacji określonych w art. 20 ustawy o drogach publicznych obowiązków zarządcy drogi. Organ wydający decyzję upoważniony jest do działania wyłącznie w granicach wniosku inwestora. Organy administracji dokonują natomiast oceny, czy wniosek nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obwiązującym, w tym z regulacjami specustawy drogowej oraz przepisami Prawa budowlanego (por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2011 r., II SA/Wr 707/10, WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2024 r, II SA/Kr 256/24, WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnią 2026 r., VII SA/Wa 3081/25; CBOSA). Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Konieczne jest nadto spostrzeżenie, że zgodnie z art. 11e specustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W konsekwencji rolą organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (por. m.in. wyroki NSA z dnia 3 września 2014 r., II OSK 1730/14 i 16 kwietnia 2019 r., II OSK 25/19; CBOSA). Organy zobowiązane są do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej wówczas, gdy stwierdzą, że wnioskowana inwestycja narusza przepisy prawa (art. 11i ust. 1 ustawy zrid w związku z odpowiednio stosowanymi przepisami art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego). 16. Zarzut podniesiony w skardze nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia, gdyż, jak trafnie podkreśla to Wojewoda, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (jak i inne ustawowe) nie regulują kwestii wyłączenia projektanta inwestora na zasadach przewidzianych dla wyłączenia pracownika lub organu. Takim organem (I instancji) był Starosta i to tego organu i jego pracowników dotyczą regulacje zawierające przesłanki wyłączenia. Kwestia alternatywnego przebiegu drogi (wariant alternatywny inwestycji) nie jest rozstrzygana na tym etapie i nie regulują jej przepisy specustawy drogowej. Takie wymogi realizowane są na etapie decyzji środowiskowej, która nie podlega ocenie i kontroli w niniejszym postępowaniu. Organ nie dokonuje wyboru pomiędzy wariantami przedstawionymi przez strony, a proceduje przedłożony przez inwestora wniosek. Strony postępowania w związku z posiadanym interesem prawnym mogą w trakcie postępowania wnosić uwagi i zastrzeżenia, jednak nieuczynienie zadość woli stron nie stanowi o naruszeniu prawa (skarżący nie składał zresztą zastrzeżeń przed wydaniem decyzji przez organ I instancji). Specustawa drogowa nie przewiduje w tej materii konsultacji lub uzyskania zezwoleń właścicieli nieruchomości objętych zakresem inwestycji. Przepisy specustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez inwestora różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. 17. Ostatni z zarzutów, podniesiony na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. i nie zgłaszany wcześniej, nie ma wpływu na wynik sprawy. Jak to już omówiono wyżej po pierwsze zgodnie z art. 11g ust. 3 specustawy drogowej w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki (a taka ewentualnie sytuacja mogłaby co najwyżej wystąpić). Po drugie w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ jest związany wnioskiem inwestora co do kształtu i przebiegu inwestycji. Marginalnie tylko można zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącego podnosząc zarzut i składając oświadczenie nie złożył formalnie wniosku dowodowego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. 17. Podsumowując wskazać należy, że organy, procedując na podstawie regulacji szczególnej, prawidłowo ustaliły wszystkie determinanty sprawy wywołanej wnioskiem inwestora w trybie specustawy drogowej, przeprowadziły w tym zakresie postępowanie wyjaśniające w należytym stopniu, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego była wystarczająca dla wydania prawidłowego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie wyczerpująco prezentuje zasadnicze, stojące za nim motywy oraz tok rozumowania organów. Sąd ponownie podkreśla, że naruszenia interesów osób trzecich w procesie realizacji inwestycji drogowych obudowane jest systemem odszkodowań, których realizacja następuje w odrębnym trybie ustalonym przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga była bezzasadna i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.