II SA/Go 559/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku J.S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie skierowania J.S. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. 2020 r. poz. 256 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności w.w. decyzji Starosty. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Starosta skierował J.S. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Od powyższej decyzji J.S. nie złożył odwołania. W dniu 18 listopada 2020 r. J.S. wniósł do Starosty pismo oznaczone jako "Wniosek o wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego" w którym domagał się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym m.in. decyzji wskazanej na wstępie oraz stwierdzenie jej nieważności oraz umorzenia postępowania. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, w ocenie strony, w.w. decyzja Starosty wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W tym samym czasie wnioskodawca został skierowany decyzją Starosty na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i w ocenie wnioskodawcy było niedopuszczalnym rozstrzygnięcie obu tych spraw w drodze odrębnych decyzji administracyjnych, natomiast odrębną decyzją powinny zostać rozstrzygnięta sprawa zatrzymania prawa jazdy. Organ I instancji wydając ww. rozstrzygnięcia naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w art. 8 i 9 k.p.a. We wniosku wskazano również decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. sygn. akt [...] w kontekście nieprzeprowadzenia kontroli prawidłowości postępowania. W odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. J.S. podał, że wniosek z dnia [...] listopada 2020 r. obejmuje stwierdzenie nieważności decyzji wskazanych w jego treści. Kolegium wskazało, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji, określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję. Organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium dokonało ponownej analizy postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie skierowania J.S. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania, ale wyłącznie pod kątem istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności tej decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Kolegium brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, w tym również ze względu na przesłankę braku podstawy prawnej lub rażącego naruszenia prawa. Kolegium uznało za prawidłową decyzję Starosty o skierowaniu na badania psychologiczne. Jak wynika z akt postępowania wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy uznał J.S. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. polegającego na kierowaniu samochodem w stanie po użyciu alkoholu i zastosował wobec J.S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Okoliczność ta stanowiła dla organu dostateczną podstawę do skierowania strony na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit a i ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DZ.U. 2017 poz. 978, dalej - u.k.p.) ma charakter związany. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Sąd Rejonowy powyższy wyrok skierował do wykonania Staroście. Kwestie skierowania na badania i kurs reedukacyjny organ rozstrzyga odrębnymi decyzjami. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.S. wniósł skargę. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy 2. art. 61 § 3 w związku z art. 35 Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie obowiązku wszczęcia postępowania na wniosek strony z dniem wpłynięcia do kancelarii organu, wniosku strony - przekazanego wraz z aktami sprawy przez Starostwo Powiatowe, w dniu [...].12.2020r., 3. art. 11 oraz art. 107 § 3 in fine kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zawarcie w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa 4. art. 104 § 1 kpa w zw. z art. art. 182 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny wykonawczy poprzez brak wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 182 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny wykonawczy: art. 182 § 1 sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji lub samorządu terytorialnego właściwego dla miejsca zamieszkania skazanego; art. 182 § 2 - organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. W konsekwencji cofnięcia decyzją uprawnień do kierowania pojazdem - wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania strony na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ( art. 99 ust. 1 pkt 2 lit a u.k.p), badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych ( art. 99 ust. 1 pkt 3 lit a u.k.p.) oraz na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego ( art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p.). Skierowanie strony na badania lekarskie i psychologiczne, gdy w obiegu prawnym pozostawały uprawnienia do kierowania pojazdami jest rażącym naruszeniem prawa. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie ma powszechnie obowiązującego przepisu prawa, który zwolniłby organ z obowiązku wynikającego z ww. przepisów prawa. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Kolegium pomimo, że dobitnie stwierdziło ( patrz str. 4 uzasadnienia), że organ był zobowiązany do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ale również wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania strony na badania lekarskie i psychologiczne - w badanej sprawie organ w istocie nie przeprowadził dokładnej analizy, czy faktycznie w aktach sprawy znajduje się decyzja organu I instancji zobowiązująca organ do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami (art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r Kodeks karny wykonawczy). Organ zaniechał obowiązku przeanalizowania akt sprawy - czy w aktach sprawy znajduje się decyzja o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami. Jeżeli faktycznie ww. decyzja organu I instancji znajdują się w aktach sprawy- czy została doręczone stronie. W świetle powyższego w ocenie strony skarżącej, wbrew twierdzeniu Kolegium decyzja organu I instancji w sprawie skierowania strony na badania lekarskie, wydana została z rażącym naruszeniem obowiązujących ww. przepisów prawa . Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, w rozstrzygnięciu decyzji Starosty z dnia [...] września 2017r, nr. [...], winna być również wskazana faktyczna podstawa prawna skierowania strony na badanie lekarskie. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. - kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017r. poz. 978), skierowanie na badanie lekarskie i psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r - Kodeks karny wykonawczy ( Dz.U. Nr 90, poz.557 ze zm.) w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit, a i pkt. 3 lit a tej ustawy). Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne. Decyzja wydawana jest przez starostę: 1) z urzędu: a) na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zdań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit b, b) na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5, c) na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niesprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b; 2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt. 3 lit. b i d Zdaniem skarżącego organ nie dostrzega, że przepis art. 61 § 3 kpa reguluje datę wszczęcia postępowania na wniosek strony, stanowiąc, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, Starostwo Powiatowe, pismem z dnia [...].12.2020r.,nr [...], zawiadomiło stronę, że wniosek strony z dnia [...].11.2020 przekazuje wraz z całością akt, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, ponieważ zgodnie z art. 157 § 1 kpa właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. W świetle powyżej przytoczonych, argumentów organ winien wszcząć postępowanie w dniu doręczenia przez Starostwo Powiatowe wniosku strony wraz aktami w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Nie do przyjęcia jest wszczęcie przez organ postępowania z wniosku strony, dopiero ,w dniu 5 stycznia 2021r., w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Starosty z dnia [...] września 2017r., nr [...], nr [...] oraz ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2018r., nr [...]. Tym samym, zdaniem skarżącego, w konsekwencji doszło również do naruszenie przepisu 35 § 3 kpa. Powyższe uchybienia stanowią również naruszenie zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył Wojewoda, a strona skarżąca nie zgłosiła wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Uchylenie przez sąd decyzji lub postanowienia następuje w sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Kontroli w niniejszej sprawie podlegała decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § kpa odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie skierowania J.S. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać na charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Podkreślić trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, zasadą naczelną postępowania administracyjnego jest bowiem trwałość decyzji administracyjnej (art. 16 kpa). Zasada trwałości decyzji ostatecznej ma służyć stabilizacji i ochronie obrotu prawnego. Z tego względu wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w jednym z nadzwyczajnych trybów jest zawsze odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, narusza tę zasadę i jest jej przeciwieństwem. Nadzwyczajny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej sprawia, że instytucja ta może mieć zastosowanie w ściśle określonych przypadkach, które enumeratywnie zostały wymienione w art. 156 § 1 kpa, przy czym, w wypadku wątpliwości, przesłanki wymienione w tym przepisie należy interpretować ścieśniająco, a nie rozszerzająco. W orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się, że jedynie kwalifikowane wady prawne mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że nieważność decyzji może nastąpić w wyniku stwierdzenia tak istotnych wad prawnych, że pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym i jej dalsze funkcjonowanie porządek prawny narusza. Nie każde naruszenie przepisów prawa będzie zatem stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, muszą to być uchybienia o charakterze kwalifikowanym. Ponadto procedura administracyjna przewiduje ochronę decyzji ostatecznej poprzez określenie terminów w których jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Oznacza to, że po upływie w.w. terminów nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a postępowanie wszczęte winno być umorzone. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, ze wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w punkcie I – uznał obwinionego J.S. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń (dalej - k.w.) w zw. z art. 9 § 1 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w kwocie 2 000 zł, w punkcie II - na podstawie art. 87 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i § 2 k.w. orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, w punkcie III - na podstawie art. 29 § 4 k.w. na poczet orzeczonego zakazu zaliczył obwinionemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] sierpnia 2016 r. Stosownie do treści art. 182 Kodeksu karnego wykonawczego (DZ.U. 2021 poz. 53, dalej - Kkw) w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony (§ 1). Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (§ 2). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odpis prawomocnego wyroku z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego wpłynął do Starostwa Powiatowego w dniu [...] sierpnia 2017 r. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami Starosta skierował J.S. na badania lekarskie w celu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, natomiast decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] na podstawie art. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a w.w. ustawy, Starosta skierował J.S. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji o skierowaniu J.S. na badania psychologiczne organ powołał się na przepis art. 135a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 Kkw. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uzyskanie informacji o prowadzeniu przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub innego środka działającego podobnie do alkoholu obligowało organ do nałożenia na stronę obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Z akt sprawy wynika, że w określonym w decyzji terminie skarżący nie poddał się badaniom lekarskim i psychologicznym. Wskazać należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że w.w. decyzja Starosty o skierowaniu J.S. na badania psychologiczne została poprzedzona wydaniem decyzji na podstawie art. 182 § 2 Kkw o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Jednak wbrew twierdzeniom skargi, w ocenie Sądu, okoliczność ta nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności w.w. decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2018 r. o skierowaniu na badania psychologiczne, bowiem nie wyczerpuje ona znamion żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Słusznie podnosi Kolegium w zaskarżonej decyzji, że stan faktyczny i prawny sprawy dawał organowi I instancji podstawy do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Jak wyżej podniesiono stosownie do treści art. 135a u.k.p. podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania stanowił odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...], w którym skarżącego uznano winnym prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu. Na podstawie odpisu powyższego wyroku Starosta był zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne . Stosownie do treści art. 99 ust. 1 pkt 3 a u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Decyzja w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne ma charakter związany co oznacza, że w ustalonych okolicznościach sprawy organ ma obowiązek nałożenia obowiązek o treści określonej w przepisie prawa. W myśl art. 103 ust. 1 u.k.p.. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku: 1)stwierdzenia: a)na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, b)na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, c)utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3, d)niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b; 2)ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a; 3)popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji; 4)orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów; 5)kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d; 6)uchylenia sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 182a 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Z przytoczonego przepisu wynika, że wydanie decyzji w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie jest bezpośrednio uwarunkowane wcześniejszym wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, natomiast orzeczenie psychologiczne o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem stanowi podstawę do o wydania decyzji cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Odnosząc się do argumentacji skargi należy zwrócić uwagę na różnice pomiędzy decyzją o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami oraz decyzją o skierowaniu na stosowne badania. Celem decyzji o cofnięciu uprawnień jest czasowe (lub stałe) wyłączenie danej osoby z ruchu drogowego, w okresie cofnięcia nie można nabyć uprawnień do kierowania pojazdami. Natomiast skierowanie na badanie psychologiczne stanowi konkretną czynność prawną służącą weryfikacji określonych predyspozycji osoby do kierowania pojazdami. Przyjęte w tym względzie rozwiązania prawne mają na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego, jednak konkretne uwarunkowania wydania poszczególnych decyzji mogą być odmienne. Badając zasadność skargi należy pamiętać, że prawidłowość decyzji Starosty z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami oceniana jest pod kątem kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa, a zatem takiego naruszenia które jest oczywiste, bezsporne i nie do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu stan sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła któraś z przesłanek z art. 156 § 1 kpa skutkująca stwierdzeniem nieważności w.w. decyzji Starosty. Analiza sprawy nie potwierdziła również pozostałych zarzutów skargi, które koncentrowały się wokół naruszeń przepisów prawa procesowego. Stanowisko Kolegium w tym względzie wyrażone w zaskarżonej decyzji Sąd uznał za prawidłowe. Zwrócić należy uwagę, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. zawarto nieprawidłowe pouczenie o sposobie zaskarżenia decyzji tego organu. Stosownie do treści art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35, 2023, 2320 i 2369) albo konsul. Z przytoczonych powyżej przepisów prawa procesowego wynika, że możliwość wniesienia skargi do sądu, bez uprzedniego zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy stanowi uprawnienie z którego strona ma prawo nie skorzystać, a w takiej sytuacji może na tę decyzję wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jednakże przepisy prawa procesowego nie wyłączają prawa strony zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy do organu, który wydał decyzję, co wynika z art. 127 § 3 kpa, a czego w pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono. Badając stwierdzone uchybienie prawa procesowego pod kątem jego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy Sąd miał na uwadze treść wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, treść skargi oraz zawartą w tych pismach procesowych argumentację. W rezultacie Sąd stwierdził, że powyższe naruszenie procedury nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.