Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SA/Go 522/26

Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 października 2026 r., II SA/Go 522/26 – transport drogowy i przewozy

Wynik

Oddalono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
14 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2026 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. , znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Dnia [...] maja 2025 r. o godz. 09:36 na drodze krajowej [...], zatrzymany został do kontroli przez uprawnionych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] nr rej. [...], kierowany przez obywatela Ukrainy A. M. W toku kontroli ustalono, że podmiotem wykonującym przewóz ww. zespołem pojazdów była Spółka K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą przy [...]. Kierowca przedstawił do kontroli wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], dowód rejestracyjny ciągnika samochodowego marki [...] seria i nr [...], dowód rejestracyjny naczepy ciężarowej marki [...] seria i nr [...]. W wyniku czynności kontrolnych polegających na weryfikacji danych w dowodach rejestracyjnych i bazie danych z SI CEPIK ujawniono, że: kontrolowany ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...]nie posiada aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego, które według zapisu w dowodzie rejestracyjnym i bazie CEPiK należało wykonać do [...]stycznia 2025 r., kontrolowana naczepa ciężarowa marki [...] nr rej. [...]nie posiada aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jej zdatność do ruchu drogowego, które według zapisu w dowodzie rejestracyjnym i bazie CEPiK należało wykonać do [...] listopada 2024 r. Dokonano elektronicznego zatrzymania dowodów rejestracyjnych i wystawiono pokwitowania zatrzymania dowodów rejestracyjnych. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół kontroli drogowej nr [...] z [...] maja 2025 r., który został podpisany bez uwag przez kierowcę. Zawiadomieniem z [...] maja 2026 r., nr [...]Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. (dalej organ I instancji) wszczął z urzędu postępowanie wobec Spółki K. Sp. z.o.o. w sprawie naruszenia obowiązku przewoźnika w transporcie drogowym, w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdami o numerach rejestracyjnych [...], które nie posiadały aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego. Zawiadomieniem z [...] maja 2026 r. organ I instancji zapewnił Spółce przed wydaniem decyzji, możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, z którego skorzystała spółka składając pismo z dnia [...] maja 2026 r., w którym wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na to, że dokumentem potwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, a zatem jego zdatności jest tylko i wyłącznie dowód rejestracyjny, a taki przedsiębiorca posiada. Natomiast badanie techniczne, przegląd okresowy w swym założeniu polega na sprawdzeniu czy pojazd spełnia wymogi w zakresie warunków technicznych i wyposażenia. Nie jest to natomiast dokument potwierdzający jego zdatność do ruchu. Organ I instancji powinien zatem rozważyć możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej bądź też jej znacznego obniżenia, przewidzianej w art. 189f k.p.a. Ponadto powinien wziąć pod uwagę również obowiązujący od 1 stycznia 2012 r. przepis art. 92c u.t.d., w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust. l, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ocenie spółki nie można nakładać na podmiot wykonujący przewóz drogowy kar pieniężnych jedynie w oparciu o błędne przekonanie, dotyczące jakoby obligatoryjnej odpowiedzialności administracyjnej, wynikającej z ponoszonego przez te podmioty tzw. Ryzyka zawodowego związanego z doborem pracowników przy pomocy których realizowana jest ta działalność gospodarcza. Ponoszenie każdorazowo odpowiedzialności z tytułu tzw. ryzyka zawodowego kłóci się bowiem zarówno ze zdrową logiką jak również z przytoczonymi powyżej przepisami. Odpowiedzialność ta nie ma jednak charakteru absolutnego, ustawa przewiduje sytuacje, w których do wszczęcia postępowania lub nałożenia kary nie dochodzi. Sytuacje te uregulowane są przepisach art.92b i 92c u.t.d. Co prawda zdaniem spółki doszło do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym badania technicznego, zatem doszło do zaniedbania przedsiębiorcy o charakterze administracyjnym, jednak nie miało ono żadnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego jak i jego uczestników. Decyzją z dnia [...] czerwca 2026 r., nr [...]Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. na podstawie art. 4 pkt 22 lit. I), art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1490, dalej jako u.t.d.), art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej jako p.r.d.), art. 1 pkt 1, art. 94 ust. 2, art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako k.p.a.) nałożył na Spółkę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością karę pieniężną w łącznej kwocie 4000,00 zł, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdami o numerach rejestracyjnych [...]nieposiadającymi aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego. Po wniesieniu przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2026 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wymogi w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostały przepisami p.r.d. Dlatego odwołujący się jako zawodowy przewoźnik posługujący się posiadanym pojazdem zarejestrowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej winien dokonać okresowego badania technicznego pojazdu w określonym w dowodzie rejestracyjnym terminie. Na mocy art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5). Stosownie zaś do art. 84 ust. 1 ww. ustawy, badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony na stacji diagnosta, potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2). W myśl przepisu art. 81 ust. 5 p.r.d. okresowe badania techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie z zastrzeżeniem ust. 6-10 (nie mających zastosowania w sprawie). Zgodnie z art. 81 ust. 1 u.t.d. to właściciel pojazdu jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego, jednak to podmiot wykonujący przewóz drogowy odpowiada za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 92a u.t.d.). Niewątpliwie dopuszczenie do wykonywania przejazdu pojazdem, który nie został poddany badaniu technicznemu, stanowi naruszenie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że poddany kontroli [...] maja 2025 r. zespół pojazdów w postaci ciągnika samochodowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] nr rej. [...]w momencie kontroli nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, gdyż ich termin upłynął dla ciągnika samochodowego [...] stycznia 2025 r., a dla naczepy ciężarowej [...] listopada 2024 r. Potwierdzały to wpisy w dowodach rejestracyjnych pojazdów oraz informacje zawarte w systemie CEPIK. Okoliczność ta jest niezaprzeczalna i nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. 1 u.t.d. określającym obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikające z przepisów niniejszej ustawy oraz p.r.d. sankcje za stwierdzone naruszenie określa załącznik nr 3 do u.t.d., Ip. 9.1, nakładając karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd w wysokości 2.000,00 zł. Brak aktualnego okresowego badania technicznego jest zakwalifikowany do kategorii naruszeń najpoważniejszych, albowiem stan techniczny pojazdu, oceniany przez uprawnionego diagnostę, wbrew stanowisku odwołującego, że nie miało to żadnego wpływu no bezpieczeństwo ruchu drogowego jak i jego uczestników, przesądza o jego zdolności i bezpieczeństwie uczestniczenia w ruchu drogowym. W ocenie organu odwoławczego oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w p.r.d. i w wydanych na jego podstawie przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Brak aktualnego badania technicznego oznacza jednocześnie brak potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Spółka jako zawodowy przewoźnik, posługujący się każdym posiadanym pojazdem zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, winna dokonać okresowego badania technicznego każdego z pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek wykonywania okresowych badań technicznych pojazdów ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa na drogach. Niedopuszczalne jest, aby pojazd który nie posiada ważnych badań technicznych, potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego, był wykorzystywany do jakichkolwiek operacji transportowych. Spółka zakwestionowała, zasadność i podstawy prawne nałożenia kary, a swoją argumentacją oparła na okoliczności, że przejazd był wykonywany jednym pojazdem, a nie, jak twierdzi organ, dwoma pojazdami, tj. ciągnikiem samochodowym oraz naczepą ciężarową. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z definicją z art. 2 pkt 31 p.r.d. pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch. Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju oraz pojazdami najmowanymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Z kolei definicja zespołu pojazdów jest zawarta w art. 2 pkt 49 p.r.d. i są nim pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania. Ciągnik samochodowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy (art. 2 pkt 42a ). Natomiast naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd (art. 2 pkt 52), a przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 ). Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów (art. 62 ust. 4 ww. ustawy). Jak wynika z akt sprawy każdy ze wskazanych powyżej pojazdów posiada swój dowód rejestracyjny (k. 12-13 i k.14-15 akt adm.). Z dokumentów tych wynika, że każdy z nich miał odrębnie określony termin wykonania badania technicznego - ciągnik samochodowy do [...] stycznia 2025 r., a naczepa ciężarowa do [...] listopada 2024 r. Ponadto ciągnik samochodowy, jak i naczepa, jako dwa odrębne pojazdy, powinny posiadać aktualne odrębne okresowe badanie techniczne. Skoro zaś przewoźnik wykonywał przewóz drogowy zespołem pojazdów, czyli nie jednym, ale dwoma pojazdami (ciągnikiem samochodowym i naczepą), z których żaden z nich nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych, to prawidłowe było nałożenie kary za ich brak w stosunku do każdego pojazdu składającego się na zespół pojazdów. Zatem pomimo złączenia ciągnika i naczepy, to nadal w świetle prawnym są to odrębne pojazdy i organ I instancji właściwie nałożył na spółkę karę pieniężną zgodnie z Ip. 9.1 załącznika nr 3 ustawie o transporcie drogowym, po 2000 zł za każdy pojazd. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił przewidziane w u.t.d. przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika od nałożenia kary pieniężnej i uznał, że spółka nie wykazała okoliczności ujętych przepisem art. 92c) ust. 1 pkt 1 u.t.d. - nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Odnosząc się do zarzutów odwołania, zdaniem organu odwoławczego organ I instancji realizując, wyrażoną w art. 7 k.p.a., zasadę prawdy obiektywnej podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Szczegółowo zbadał i rozważył argumenty, które stanowiły podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organ I instancji, będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., czemu dał wyraz w szczegółowym uzasadnieniu decyzji opartym na wymogach określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a, jak i przeprowadził ocenę istnienia okoliczności egzoneracyjnych ujętych w art. 92b) i 92c) u.t.d.. Zapewniono również stronie czynny udział w sprawie w toku całego postępowania. Była ona bowiem informowana o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści właściwych przepisów prawa. Znała tym samym zarówno zakres, jak i przedmiot prowadzonego postępowania, mogła w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe, z czego też skorzystała. Fakt, że analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez Przedsiębiorcę rezultatów nie może być powodem do kwestionowania rzetelności poczynań organów. Odpowiadając na zarzut spółki nierozpatrzenia przez organ możliwości zastosowania przepisu dotyczącego odstąpienia od nałożenia kary, tj. art. 189f k.p.a., organ odwoławczy zauważył, że na gruncie u.t.d. nie ma zastosowania art. 189f k.p.a. Do decyzji wydanych na podstawie art. 92a u.t.d. mają zastosowania okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W tym względzie znajduje zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Końcowo organ odwoławczy podał, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawa regulujących transport drogowy mają charakter szczególny, gdyż są wydawane w ramach tzw. "uznania związanego", nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego zarówno w ustawie o transporcie drogowym, jak i innych przepisach krajowych i unijnych, jest - co do zasady - oderwana od kwestii winy. Dlatego organ orzekający ma obowiązek stwierdzić, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa, bez wnikania w to, jakie były tego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi powodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie - nałożenie kary w przewidzianej tą ustawą wysokości. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej istotę stanowi natomiast wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji jakie nastają w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych, w tym przypadku zapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]K. spółka z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych, tj. 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyczerpującą analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, przejawiającą się nierozpatrzeniem możliwości zastosowania przepisu dotyczącego odstąpienia od nałożenia kary, tj. art. 189f k.p.a. 2) przepisu sankcjonującego Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. związku z załącznikiem I grupa 5.1 Rozporządzenia 2016/403, przez niewłaściwe jego zastosowanie, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy nałożeniem kary administracyjnej za stan faktyczny niewypełniający dyspozycji tego przepisu; 3) przepisu sankcjonującego Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. przez nieuprawnione zsumowanie kary za każdy osobny pojazd w przypadku zespołu pojazdów. Podnosząc tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie umorzenie postępowania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów opłaty sądowej według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz wskazując na niezasadność podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]z dnia [...] lipca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2026 r. o nałożeniu na K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w transporcie drogowym w wysokości 4.000 zł. Należy wskazać, że przepisy u.t.d. odnośnie do podmiotów podlegających jej regulacjom, określają m.in. zasady odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych m.in. w p.r.d. (zob. art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d.). Z art. 92a ust. 1 wynika, że odpowiedzialności takiej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń określono w załączniku nr 3 do u.t.d. Wskazać należy, że na podstawie art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Z kolei zgodnie z lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Zgodnie z definicją z art. 2 pkt 31 p.r.d., pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch. Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju oraz pojazdami najmowanymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (...). Z kolei definicja zespołu pojazdów jest zawarta w art. 2 pkt 49 p.r.d. i są nim pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania. Ciągnik samochodowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy (art. 2 pkt 42a p.r.d.). Natomiast naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd (art. 2 pkt 52 p.r.d.), a przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 p.r.d.). Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów (art. 62 ust. 4 p.r.d.). Zdatność pojazdu do ruchu (zgodność z warunkami technicznymi) potwierdzają natomiast badania techniczne tego pojazdu. Przepis art. 81 ust. 1 p.r.d. nakłada na właścicieli pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych, obowiązek przedstawienia każdego z ww. pojazdów do badania technicznego. W świetle art. 81 ust. 2 p.r.d. badania techniczne dzieli się zaś na: 1. badania okresowe, 2. badania dodatkowe oraz 3. badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Wszystkie trzy rodzaje badań dotyczą sprawdzenia zgodności pojazdów z warunkami technicznymi. Podział ten nie dotyczy rodzaju przeprowadzanych badań, jak chce tego skarżący, ale m.in. częstotliwości przeprowadzanych badań w zależności m.in. od rodzaju pojazdów. Podstawowym badaniem technicznym dotyczącym większości pojazdów jest badanie okresowe. Co do zasady okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (art. 81 ust. 5 p.r.d.). Zakres przeprowadzanych badań okresowych określają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2024 r. poz. 141) wydanego na podstawie art. 81 ust. 15 p.r.d. W § 1 rozporządzenia prawodawca stwierdził, że badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w wymienionych w nim aktach prawnych (pkt 1) i ocenie prawidłowości działania pojazdu (pkt 2). Natomiast w § 2 określono zakres okresowego badania technicznego, stwierdzając, że badaniu podlega sprawność działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w tym w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska wymieniając w ust. 1 pkt 3 lit. od a) do i) poszczególne zespoły i układy podlegające badaniu związane niewątpliwie ze zdolnością pojazdu do ruchu drogowego. Z powyższego wynika, że według przepisów p.r.d. istnieje wymóg przedstawienia aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, to można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z domniemaniem braku zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami u.t.d. (art. 92a ust. 1 i lp. 9.1. załącznika nr 3 u.t.d.). Ustawodawca bowiem wymaga okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Stąd brak aktualnego badania technicznego wiąże się automatycznie z brakiem potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Jak wynika z akt sprawy każdy z poddanych kontroli pojazdów, tj. ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...]oraz kontrolowana naczepa ciężarowa marki [...] nr rej. [...]nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Każdy pojazd posiada swój dowód rejestracyjny. Z dokumentów tych wynika, że każdy z nich miał odrębnie określony termin wykonania badania technicznego - ciągnik samochodowy [...] stycznia 2025 r., a naczepa ciężarowa [...] listopada 2024 r. Definicje pojazdu zawierają art. 2 pkt 31, 50 i 52 p.r.d. W pojęciu pojazdu mieści się również naczepa. Naczepa może być wykorzystywana jako samodzielny pojazd. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że pomimo złączenia ciągnika i naczepy, to nadal w świetle prawnym są to odrębne pojazdy. Jeżeli zarówno tzw. ciągnik, jak i naczepa były zarejestrowane jako odrębne pojazdy, to nie ma podstaw do zarzucenia organowi niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, dotyczących rzeczywistego charakteru połączonych elementów tego zespołu pojazdów. Status pojazdu określa bowiem dowód rejestracyjny, a nie okoliczności faktyczne dotyczące sposobu jego użytkowania. Przepisy p.r.d. nie wymagają aby zarejestrowany pojazd był w stanie samodzielnie poruszać się po drodze (zob. wyrok NSA z 6 kwietnia 2018 r., II GSK 1801/16, wyrok NSA z 27 lipca 2023 r., II GSK 532/20, wyrok NSA z 25 czerwca 2026 r., II GSK 1689/24, wyrok WSA w Kielcach z 20 listopada 2025 r., I SA/Ke 389/25, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Dlatego też zasadnie organy uznały, że zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do nałożenia kary w wysokości 2.000 zł za każdy pojazd (lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Strona skarżąca podniosła, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz.UE.L Nr 74, str. 8 z późn. zm., zwane dalej rozporządzeniem nr 2016/403), karze podlega czyn polegający na kierowaniu pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE (Załącznik I grupa 5.1), a zatem inny niż określony w lp. 9.1 załącznika 3 do u.t.d. Strona wskazała, że nie kierowała pojazdem a zatem zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu. Sąd nie podziela powyższego stanowiska. Podkreślenia wymaga, że organ w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. dokonuje subsumpcji stanu faktycznego z kontroli do normy prawnej, w szczególności do przepisu sankcyjnego z załącznika nr 3 do u.t.d. Wtórnym w stosunku do tego typu postępowania administracyjnego jest postępowanie dotyczące oceny dobrej reputacji przewoźnika drogowego, który dopuścił się popełnienia naruszenia lub naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403, jeżeli zaistnieją podstawy do jego wszczęcia. Dopiero na etapie postępowania z zakresu dobrej reputacji przewoźnika drogowego następuje ocena wagi popełnionych naruszeń w oparciu o ich wykaz zawarty w rozporządzeniu 2016/403. Taką interpretację potwierdza art. 1 ust. 3 rozporządzenia 2016/403, w myśl którego państwa członkowskie uwzględniają informacje na temat poważnych naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2. przy przeprowadzaniu krajowego postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji. Skoro więc kategoryzacja naruszeń pod kątem ich wagi (poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN), określona rozporządzeniem 2016/403, wprowadzona została wyłącznie dla celów oceny utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorców transportu drogowego lub zarządzającego transportem, to może mieć ona znaczenie tylko w postępowaniu wszczętym na podstawie art.7d u.t.d. Zakres zastosowania rozporządzenia nr 2016/403 ogranicza się do ustalania poważnych naruszeń prowadzących do utraty dobrej reputacji w trybie art. 7d u.t.d. (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2024 r., II GSK 275/24, wyrok NSA z dnia 28 listopada 2025 r., II GSK 2626/21, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2026 r., II GSK 920/23, CBOSA). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ocenie nie podlegało spełnienie dobrej reputacji przewoźnika drogowego, lecz naruszenie związane z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W odniesieniu do kar pieniężnych (ich wysokości) za naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego UE nie wydała żadnego aktu prawa pochodnego regulującego te zagadnienia. W związku z tym ustanowienie reżimu prawnego w zakresie określenia naruszeń oraz wysokości wymierzanych za nie kar było suwerennym działaniem Rzeczpospolitej Polskiej, działającej w tym wypadku w obszarze nieuregulowanym postanowieniami prawa europejskiego (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2025 r., III SA/Łd 271/25, CBOSA). Zdaniem Sądu organy prawidłowo rozważyły kwestię ewentualnego wystąpienia w sprawie przesłanek wskazanych w art.92c u.t.d., a skarżąca spółka nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które podważałyby argumentację organów, w szczególności odnośnie przesłanki egzoneracyjnej określonej w art. 92c ust. 1 pk1 u.t.d. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu braku zastosowania przez DIAS art. 189f k.p.a. i w konsekwencji nieodstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz poprzestania na pouczeniu, sąd stwierdził, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie prawidłowo uznał, że art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. i z tego względu w sprawie nie miały zastosowania przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że "z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym jest mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się przesłanki z pkt 1 ust. 1 art. 92c u.t.d., na przewoźnika nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a postępowanie już wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne - co podkreślono powyżej - że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa k.p.a. lub to, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Funkcje tych regulacji są więc tożsame. Co więcej, zestawiając treść art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. z art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. za uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że w relacji do określonych nimi przesłanek, zakresy stosowania tych przepisów prawa różnią się, co siłą rzeczy potwierdza zasadność wniosku, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest przepisem odrębnym wobec art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jako regulacji podstawowej. O ile art. 92c ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy ma zastosowanie zarówno do deliktów ciągłych, trwałych lub powtarzających się oraz do tzw. deliktów jednoczynowych zwykłych lub skutkowych, a więc innymi słowy do zachowania polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu - w odniesieniu do których nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli zaktualizują się wskazane w nim przesłanki - o tyle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (w związku z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.) nie ma zastosowania do deliktów jednoczynowych zwykłych lub skutkowych, a więc do zachowania polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu, co wprost wynika z przesłanek jego stosowania, a ściślej rzecz ujmując z istoty oraz funkcji przesłanki "zaprzestania naruszania prawa". W tym kontekście trzeba stwierdzić, że wobec przypisania stronie w rozpatrywanej sprawie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), tezie o możliwości i zarazem dopuszczalności stosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w stanie prawnym i faktycznym rozpatrywanej sprawy - i to nawet przy założeniu, że art. 92c ust. 1 u.t.d. nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. - sprzeciwia się właśnie rodzaj i charakter tego naruszenia, a co za tym idzie rodzaj i charakter zachowania wypełniającego jego znamiona. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, co wobec operowania przez ustawodawcę funktorem koniunkcji - przeciwstawny spójnik "a" - prowadzi również do wniosku, że koniecznym warunkiem stosowania tego przepisu prawa jest kumulatywne zaktualizowanie się tak określonym przesłanek. W świetle konwencji językowej stosowanej przez ustawodawcę dla potrzeb opisu przesłanki "zaprzestania naruszania prawa" za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jej zakres odnosi się wyłącznie do tzw. deliktów ciągłych, trwałych lub powtarzających się (polegających na działaniu lub zaniechaniu), co siłą rzeczy prowadzi i do tego wniosku, że ocena odnośnie do jej zaistnienia nie odnosi się do tzw. deliktów jednoczynowych zwykłych lub skutkowych, a więc innymi słowy do zachowania polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu (zob. A. Wróbel, art. 189f k.p.a., t. 5, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2026; A. Cebera, J.G. Firlus, art. 189f k.p.a., t. 4, w: Kodeks postępowania administracyjnego op. cit.; A. Cebera, "Zaprzestanie naruszania prawa" jako przesłanka zastosowania art. 189 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Przegląd Prawa Publicznego 5/2022; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 12 maja 2026 r., II GSK 663/23; 18 grudnia 2025 r., II GSK 902/25; 6 listopada 2025 r., II GSK 584/25 i II GSK 501/25; 28 sierpnia 2025 r., II GSK 162/25; 5 czerwca 2025 r., II GSK 2593/21; 11 marca 2025 r., II GSK 1906/21; 5 marca 2024 r., II GSK 1206/23, II GSK 1366/23, II GSK 1191/23, II GSK 1189/23, II GSK 1202/23, II GSK 1365/23, II GSK 1206/23, II GSK 1373/23, II GSK 1719/23; 27 lutego 2024 r., II GSK 1225/23, II GSK 1226/23, II GSK 1717/23, II GSK 1184/23, II GSK 1201/23, II GSK 1372/23; 22 lutego 2024 r., II GSK 1725/23; 21 lutego 2024 r., II GSK 1369/23, II GSK 1367/23, II GSK 1517/23; 20 lutego 2024 r., II GSK 1160/23, II GSK 1185/23, II GSK 1186/23, II GSK 1187/23, II GSK 1188/23, II GSK 1200/23, II GSK 1416/23, II GSK 1437/23, II GSK 1438/23, II GSK 1504/23, II GSK 1234/23, II GSK 1520/23, II GSK 1183/23; 10 lutego 2023 r., II GSK 294/20 i II GSK 1386/19; 30 listopada 2022 r., II GSK 1091/19; II GSK 1090/19 i II GSK 1092/19, CBOSA). Wobec tego, że istota omawianej przesłanki stosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odnosi się do potrzeby oceny zachowania i postawy sprawcy wobec naruszenia prawa, który - co trzeba podkreślić - dobrowolnie odstępując od zachowania niezgodnego z prawem manifestuje tym samym zmianę swojej dotychczasowej postawy, co siłą rzeczy, gdy chodzi o możliwość przeprowadzenia takiej oceny oraz podjęcia samego takiego zachowania, może odnosić się do sytuacji utrzymywania stanu naruszenia prawa w czasie, to już nie jest to możliwe w odniesieniu do deliktów jednoczynowych oraz skutkowych. W związku z tym bowiem, że naruszenie prawa już wystąpiło, już zaistniał skutek jego naruszenia, nie jest możliwe zamanifestowanie zmiany stosunku sprawcy wobec tego naruszenia poprzez zmianę jego (dotychczasowego) zachowania - a to poprzez zaprzestanie naruszania porządku prawnego - a skoro tak, to siłą rzeczy nie jest możliwe przeprowadzenie oceny zachowania mającego przekonywać o zmianie postawy sprawcy (zob. A. Cebera, J.G. Firlus, op. cit.). Jeżeli przypisane stronie w rozpatrywanej sprawie naruszenie polegało na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, to naruszenia tego nie można kwalifikować go jako delikt ciągły, trwały lub powtarzający się. W realiach sprawy kara została nałożona za jednoczynowy delikt ujawniony podczas kontroli (przewóz wykonany w konkretnym dniu bez aktualnych badań). W efekcie należy przyjąć, że nie było możliwe w ramach tego konkretnego postępowania administracyjnego uznanie, iż przewoźnik "zaprzestał naruszania prawa" w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. a zatem wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, przepis ten nie mógłby mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wobec tego, że - jak podkreślono powyżej - koniecznym warunkiem stosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest kumulatywne zaktualizowanie się określonych nim przesłanek, za oczywisty trzeba uznać wniosek - co również trzeba zaakcentować w opozycji do sugestii strony - że oczywisty wręcz brak ziszczenia się jednej z tychże przesłanek - w rozpatrywanej sprawie przesłanki "zaprzestania naruszania prawa" - zwalnia z oceny, czy oraz w jakim zakresie miałaby się ziścić druga z tych przesłanek, co w rozpatrywanej sprawie miałoby się odnosić do "wagi naruszenia prawa". W rekapitulacji należy stwierdzić, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zaś funkcją art. 189a § 2 k.p.a. jest ustanowienie kolizyjnej zasady pierwszeństwa stosowania przepisów odrębnych, co wobec nakazu pierwszeństwa stosowania instytucji stanowiących przedmiot odrębnych regulacji prowadzi do wniosku, że przepisy Działu IVa k.p.a. mają uzupełniający charakter (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r., III OPS 1/21, CBOSA), a co więcej, wobec konwencji językowej, którą ustawodawca operuje na gruncie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., przepis ten i tak nie miałby zastosowania w sprawie, a to wobec rodzaju przypisanego stronie deliktu administracyjnego" (vide: wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2026 r., II GSK 598/26, por. wyrok NSA z dnia 21 lipca II GSK II GSK 598/26, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2025 r., II GSK 1188/25, CBOSA). Z analogicznych względów zdaniem Sądu należy uznać, że art.92c ust. 1 u.t.d. jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. i wyłącza zastosowanie w całości art. 189f k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 września 2026 r., II GSK 1342/23, CBOSA). Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znana jest przy tym treść pytania prawnego przedstawionego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA postanowieniem NSA z 14 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 255/26 o następującej treści: "Czy art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), wyłączający w całości stosowanie działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 189f k.p.a., do administracyjnych kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d.?". W ocenie Sądu z uwagi na przedstawioną powyżej argumentację oraz oczywisty, bezsporny, poważny charakter naruszenia prawa (NN – oznaczający najpoważniejsze naruszenia), a także uwzględniając formę naruszenia (delikt jednorazowy), Sąd nie dostrzegł celowości zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., które posiada charakter fakultatywny. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Informacje o sprawie

Data wpływu
27 sierpnia 2026
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Sędziowie
Jarosław Piątek /sprawozdawca/ Kamila Karwatowicz Michał Ruszyński /przewodniczący/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny