II SA/Go 366/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę.

T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił brak odpowiedzi na złożony przez niego wniosek o przyznanie pomocy finansowej z dnia [...] listopada 2022 r. Skarżący wyjaśnił, że wniósł do Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] wniosek o pomoc finansową w postaci: zasiłku okresowego z powodu bezrobocia i braku mieszkania w kwocie 400 zł, zasiłku celowego na żywność w kwocie 150 zł i zasiłku celowego na zwrot wydatków na odzież, lekarstwa i artykuły gospodarstwa domowego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wyjaśnił, że Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] powołując się na treść art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm., dalej jako: u.p.s.) przekazał do Ośrodka Pomocy Społecznej wniosek strony wraz z kwestionariuszem rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2022 r. Organ wskazał również, że w wyniku rozpatrzenia wniosku wydane zostały na okres od 1 do 30 listopada 2022 r. następujące decyzje: 1) decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. przyznająca zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 150 zł; 2) decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. przyznająca zasiłek celowy na zaspokojenie innych potrzeb w kwocie 250 zł; 3) decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. przyznająca zasiłek okresowy z innej przyczyny w kwocie 388 zł. Jednocześnie organ podał, że wypłata powyższych świadczeń nastąpiła w dniu [...] grudnia 2022 r. przekazem pocztowym dla skarżącego na adres Specjalistycznego Schroniska Dla Osób Bezdomnych i Chorych. Powyższe decyzje zostały również nadane imiennie do skarżącego na adres Specjalistycznego Schroniska Dla Osób Bezdomnych i Chorych. Decyzje te zostały odebrane w dniu 15 grudnia 2022 r. przez pracownika placówki (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – akta administracyjne). Burmistrz, mając na uwadze powyższe okoliczności, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 305/23 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. według właściwości. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2023 r. wezwano skarżącego do sprecyzowanie skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie, czy skargę wniósł na decyzję Burmistrza z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie innych potrzeb (na wniosek z dnia [...] listopada 2022 r.), czy może na bezczynność lub przewlekłość postępowania Burmistrza w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2022 r. – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, iż skarga dotyczy ww. decyzji Burmistrza z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia obioru (vide: k. 37 akt) powyższe wezwanie doręczono skarżącemu "do rąk własnych" w dniu 12 sierpnia 2023 r. i pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na decyzję administracyjną, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.), to znaczy doszło do złożenia odwołania od decyzji wydanej w I instancji do właściwego organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega dopiero decyzja organu II instancji, wydana po rozpoznaniu złożonego odwołania. Kognicji sądowoadministracyjnej podlegają bowiem wyłącznie rozstrzygnięcia wydane w rezultacie wniesionego zażalenia, odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (ewentualnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa), zaś możliwość skontrolowania wydanych w ramach tych postępowań rozstrzygnięć organów I instancji wynika z art. 134 (orzekanie w granicach sprawy) oraz z art. 135 p.p.s.a. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, gdyż zakwestionowana decyzja Burmistrza z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, nie była przedmiotem kontroli właściwego organu odwoławczego, nie była więc decyzją ostateczną. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.