II SA/Go 343/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 12 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem datowanym na dzień [...] czerwca 2021 r. (nadanym dnia 27 czerwca 2022 r.) M.H., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji projektowanej na działce o nr ewid. [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 6,0 MW. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywowany przez pełnomocnika skarżącego prawdopodobieństwem uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2022 r., co w sytuacji rozpoczęcia realizacji inwestycji narazi inwestora na znaczącą stratę. W interesie skarżącego ma być z kolei niedopuszczenie do rozpoczęcia prac prowadzących do naruszenia chronionego prawem ładu przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186), przy czym podkreślić należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Możliwość ta dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, jak również aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Ze względu na niezwykle zróżnicowany charakter działań organów administracji publicznej, każdy akt administracyjny wymaga indywidualnej oceny, czy w stosunku do niego może znaleźć zastosowanie instytucja wstrzymania wykonania (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, s. 336-340). W odniesieniu do decyzji ustalających warunki zabudowy, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, iż decyzje tego rodzaju nie wywołują skutków materialnoprawnych, ze względu na które akty te podlegałyby wykonaniu. W myśl bowiem art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się zatem wyłącznie do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być na konkretnej działce zlokalizowana. Ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia o charakterze przygotowawczym dającego inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno-budowlanej o udzielenie pozwolenia na budowę. Ponieważ decyzja ta nie przesądza, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie do skutku, nie stanowi aktu upoważniającego inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, w następstwie jej wydania nie dochodzi do naruszenia praw osób trzecich, w tym naruszenia przybierającego postać wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 713/10; z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1322/15; z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 104/16; z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1200/16). Do ewentualnego ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może dojść dopiero na etapie postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Uznając z powyższych względów, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.