II SA/Go 285/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: odrzucić skargę.

Dnia 18 stycznia 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej także jako Kolegium) wpłynęło pismo D.B., w którym zwróciła się o udzielenie jej pomocy w zakresie zaspokojenia jej potrzeb bytowych, uzasadnionych m. in. niepełnosprawnością, wskazując między innymi na orzeczenie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na w/w wniosek wyjaśniło, że strona wniosła od wskazanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] odwołanie, co do którego Kolegium orzekło decyzją ostateczną. O czynnościach procesowych podejmowanych w toku postępowania była ona informowana. Organ stwierdził, że powoływanie się na wskazane orzeczenie organu stopnia podstawowego jest nieuzasadnione, bowiem zostało w tym zakresie wydane już orzeczenie ostateczne, do czasu wyeliminowania którego z obrotu, wydawanie kolejnych rozstrzygnięć w tym samym zakresie jest bezprzedmiotowe. Na powyższe pismo D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 14 kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Pismo skarżącej, wniesione do Kolegium dnia 18 stycznia 2017 r. stanowi w istocie skargę, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej jako k.p.a.). Zgodnie z przywołanym przepisem "przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw". Skarżąca w swoim podaniu niewątpliwie pisze o nieprawidłowym działaniu Prezydenta Miasta, wyraża swoje niezadowolenie ze sposobu załatwiania jej sprawy, kwestionując jego poprawność i nieuwzględnienie jej słusznego interesu. Zaskarżonym pismem Kolegium – czyniąc zadość art. 238 § 1 k.p.a. - zawiadomił skarżącą o sposobie załatwienia skargi, wyjaśniając jakie podjął czynności i w ich wyniku jakie poczynił ustalenia. Ponadto wskazał, że postępowanie, w którym zapadła przywołana przez skarżącą decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem, a tym samym brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w tym samym zakresie. W konsekwencji wskazać należy, że przepisy regulujące kwestię wnoszenia skarg w trybie art. 227 k.p.a. nie przewidują możliwości wydania w tym zakresie aktu, który mieściłby się w zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą. Skargi określone w art. 221 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.