II SA/Go 272/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. M.K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] orzekającą, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego nie zachodzi konieczność nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności, wynikających z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W skardze, powołując się na art. 61 § 2 p.p.s.a., zawarła wniosek o wstrzymanie przez organ II instancji wykonania zaskarżonej decyzji do czasu jej uprawomocnienia się, albowiem jej wykonanie spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. W razie podjęcia przez organ II instancji negatywnej decyzji w przedmiocie wniosku, powołując się na art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżąca wniosła o wydanie przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do zakończenia postępowania sądowadministracyjnego, gdyż jej wykonanie spowodowałoby skutki jak wyżej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że to na autorze wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (czynności) spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 594/15, CBOSA). Skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej, powołując się jedynie na ogólne, ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto należy mieć na uwadze, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu przywołanego przepisu mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tymczasem treścią zaskarżonej decyzji jest orzeczenie o braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności. Decyzja takiej treści nie nakłada na nikogo żadnego obowiązku, ani też bezpośrednio nie upoważnia do podjęcia jakichkolwiek czynności, zatem w ogóle nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.