II SA/Go 251/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na negatywną opinię Wójta Gminy z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na umiejscowienie lądowiska postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej T.G. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Wójt Gminy pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] negatywnie zaopiniował wniosek T.G. dotyczący uzyskania zgody na wpis ewidencji lądowisk lokalizacji lądowiska mającego znajdować się w Gminie [...], działki nr [...]. Akt ten został doręczony reprezentującemu wnioskodawcę przed organami pełnomocnikowi radcy prawnemu M.D. dnia 22 grudnia 2020 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik ten wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą opinię. Skargę tę wniósł za pośrednictwem Wójta Gminy ([...]), który stwierdziwszy swoją niewłaściwość przekazał przedmiotową skargę organowi właściwemu - Wójtowi Gminy (woj. [...]) dnia 1 lutego 2021 r. (data nadania przekazania skargi w urzędzie pocztowym). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wszystkich jej wymagań formalnych, w tym czy została wniesiona prawidłowo w terminie wskazanym przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z powyższego wynika, że aby skutecznie wnieść skargę na akt lub czynność organu administracji publicznej, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego akt lub czynność kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do organu niewłaściwego, organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania skargi przez organ niewłaściwy, właściwemu organowi administracji publicznej (z wielu orzeczeń por. postanowienia NSA z dnia 27 lutego 2009 r., I FSK 1597/08; 12 stycznia 2009 r., II OSK 1918/08; 11 marca 2009 r. I OSK 234/09; 10 października 2007 r., II OSK 1433/07; 30 lipca 2019 r., II OZ 616/19 oraz 22 listopada 2019 r., I OZ 1138/19; CBOSA). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego otrzymał zaskarżoną opinię Wójta Gminy dnia 22 grudnia 2020 r. Natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przesłano na adres Urzędu Gminy [...] (data wpływu 27 stycznia 2021 r.) czyli Urzędu innego, niż organ, który wydał zaskarżony akt. Dlatego dla oceny terminowości wniesienia skargi decydujące znaczenie decydujące ma data przekazania skargi przez organ niewłaściwy do organu właściwego. Przekazania takie nastąpiło dnia 1 lutego 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc 11 dni po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Oznacza to, że przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi nie został w sprawie zachowany. Odnosząc się do kwestii winy strony w uchybieniu terminu wskazać należy, że na ocenę tego zawinienia nie ma wpływu to, iż zaskarżona opinia nie zawierała pouczenia o przysługującym skarżącemu prawie do wniesienia w terminie 30 dni skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Przez brak pouczenia strona nie została pozbawiona możliwości zaskarżenia aktu, gdyż taka droga ochrony została w sprawie zainicjowana. To zaś, że pełnomocnik strony skierował skargę do organu urzędującego w innej miejscowości, niż organ który wydał zaskarżony akt, wynikało wyłącznie z winy nadawcy. Podobieństwo nazw gmin nie może usprawiedliwiać tej omyłki, gdyż organ właściwy i adres jego urzędu są dokładnie wskazane w treści opinii, której dotyczy skarga, do tego też organu został skierowany wniosek i z tym organem była prowadzona przez pełnomocnika skarżącego wcześniejsza korespondencja. Z tych względów brak jest podstaw do uznania, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem jednolicie, że skutki czynności podejmowanych przez pełnomocnika strony obciążają samą stronę. Profesjonalny pełnomocnik posiada bowiem stosowną wiedzę i umiejętności by wykonywać powierzone mu czynności w sposób, który nie narazi jego mandanta na niekorzystne skutki procesowe (z wielu orzeczeń por. postanowienia NSA z dnia 13 września 2012 r., II FZ 689/12; 9 października 2013 r., II FZ 872/13; 18 lipca 2013 r., I OZ 584/13; 12 czerwca 2015 r., II OZ 538/15; CBOSA). W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu, Sąd w pkt 2 sentencji postanowienia, orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma odrzuconego.