II SA/Go 187/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarek Piątek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę.

1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (PSP), po rozpatrzeniu odwołania P. R. (skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] listopada 2025 r.nr [...] o odmowie zmiany decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] zakresie prolongowania terminu wykonania obowiązku nr 8 (wyposażenia wskazanych w tej decyzji lokali użytkowych w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 52). W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 27 oraz art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1312 ze zm.; dalej uPSP) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej k.p.a.). 2. Stan sprawy był następujący: ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] organ I instancji nakazał skarżącemu wykonanie 10 obowiązków dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Obowiązek wskazany pod nr 8 dotyczył wyposażenia lokali użytkowych we wskazanych w decyzji budynkach w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 52. Termin wykonania tego obowiązku został wyznaczony na dzień 31 stycznia 2017 r. Ponieważ obowiązki te nie zostały wykonane w terminie organ wszczął postępowanie egzekucyjne. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2025 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o zmianę terminu wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. wskazanych pod numerami 2 i 8. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku. Decyzja ta na skutek odwołania skarżącego została uchylona decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] października 2025 r., nr [...] z powodów proceduralnych (dotyczących uzasadnienia decyzji organu I instancji). 3. Po ponownym rozparzeniu wniosku P. R. wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. Komendant Miejski PSP w [...] odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. w zakresie obowiązku wskazanego pod numerem 8 uznając, że skarżący uchyla się od jego wykonania mimo nałożonych grzywien, choć od upływu wyznaczonego terminu minęło niemal 9 lat. 4. W odwołaniu wniesionym w ustawowym terminie P. R. podniósł, że brak wykonania przez niego nałożonego decyzją obowiązku wynika nie z jego złej woli, a jedynie z braku możliwości finansowych oraz procedur Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji. Wskazał, że poszczególne obowiązki są w miarę możliwości realizowane. Nadto, że "gęstość obciążenia ogniowego" obiektu (gdzie znajduje się lokale użytkowe) "spadła poniżej 500 MJ/m2", w związku z czym nie zachodzi konieczność instalowania hydrantów wewnętrznych. 5. Utrzymując w mocy decyzję organ odwoławczy przytoczył treść art. 155 k.p.a. i przedstawił jego doktrynalną charakterystykę. Podkreślił, że skarżący opiera swój słuszny interes na przesłankach finansowych, które zdaniem organu odwoławczego nie mogą zostać uznane za obiektywne. Nadto, że skarżący próbuje przenieść odpowiedzialność za niewykonanie ciążącej na nim decyzji na PWiK, do którego zwrócił się dopiero wnioskiem z dnia [...] czerwca 2025 r. (prawie 9 lat po wydaniu pierwotnej decyzji). Organ podkreślił też, że kwestia gęstości obciążenia ogniowego w lokalach nie jest przedmiotem toczącego się postępowania, wszczętego na wniosek strony w trybie art. 155 k.p.a., które dotyczy zmiany terminu wykonania obowiązku, a nie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w związku z jej bezprzedmiotowością. 6. W skardze wniesionej do tutejszego sądu w terminie przeciwko całości decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] stycznia 2026 r. skarżący zarzucił jej "niezasadne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. zostało przeprowadzone z naruszeniem podstawowych zasad k.p.a., w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także wskutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 155 k.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi "słuszny interes strony" ani "interes społeczny", mimo braku wszechstronnych ustaleń i realnego wyważenia tych przesłanek". Mając to na uwadze wniósł o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] listopada 2025 r. W uzasadnieniu skargi zawarto charakterystykę przesłanek z art. 155 k.p.a. z podkreśleniem, że organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że przesłanki te nie zachodzą, przy czym "interes społeczny" potraktował abstrakcyjnie - wyłącznie przez pryzmat czasu, jaki upłynął od wydania decyzji, bez wykazania, dlaczego w realiach sprawy odmowa prolongaty ma prowadzić do poprawy bezpieczeństwa pożarowego, a nie do utrzymania stanu, w którym obowiązek nadal pozostaje niewykonany zaś "słuszny interes strony" potraktował nadmiernie zawężająco, uznając, że przesłanki finansowe i organizacyjne z definicji są "nieobiektywne", bez rzetelnego ustalenia i oceny, czy są one faktycznie udokumentowane, trwałe niezależne od woli strony oraz czy wynikają z konieczności współdziałania podmiotów trzecich. W ocenie skarżącego organ nie ustalił w sposób wyczerpujący, jakie konkretnie czynności były niezbędne do wykonania obowiązku, jakie warunki techniczne i formalne były wymagane, oraz jakie przeszkody występowały po stronie podmiotów współdziałających, nie odniósł się w sposób merytoryczny do przedstawianej korespondencji i działań podejmowanych przez stronę, poprzestając na ocenie, że są one spóźnione i nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał przeszkody finansowe za "nieobiektywne", czym naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. 7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b lub lit. c p.p.s.a.). 9. Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym za zgodą stron (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). 10. Podstawę prawną rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie stanowił art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "słuszny interes strony" należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny. Słuszny interes strony musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (por. wyroki NSA z dnia 24 października 2023 r., II OSK 924/22 i 19 marca 2025 r., II OSK 1937/22, CBOSA). 11. Mając powyższe na uwadze za niezasadną uznać należy argumentację utożsamiającą słuszny interes strony z jej sytuacją finansową. Sytuacja ekonomiczna skarżącej, nie może być bowiem usprawiedliwieniem dla kolejnego przesunięcia w czasie wykonania obowiązku doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Obowiązek przestrzegania prawa w zakresie ochrony przeciwpożarowe, jest obowiązkiem bezwzględnym, niezależnym od sytuacji finansowej. Organ słusznie podnosi też, że termin realizacji obowiązku minął 9 lat temu i przez ten czas skarżący miał świadomość konieczności wykonania nałożonych obowiązków oraz występujących w obiekcie nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Wniosek o zmianę decyzji należy wiązać z wszczętym przeciwko skarżącemu postępowaniem egzekucyjnym i takie jest rzeczywiste jego tło. 12. Zdaniem Sądu dalsze utrzymywanie stanu zagrożenia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a tym samym zdrowia i życia ludzi przebywających w obiekcie, którego dotyczy obowiązek nie jest społecznie akceptowalne, zatem stoi w wyraźniej sprzeczności z interesem społecznym. Uwzględnienie wniosku skarżącego spowodowałoby przedłużenie stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa na dalszy nieokreślony bliżej czas. Organy PSP realizując zadania określone w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy o PSP, zobowiązane są do ochrony interesu społecznego, który w analizowanym przypadku przeważa nad interesem indywidualnym strony, który związany jest z jej sytuacją ekonomiczną. Z kolei kwestia aktualności gęstości obciążenia ogniowego w lokalach (obiekcie) i jego adekwatności do aktualnego stanu faktycznego nie mogła być przedmiotem toczącego się postępowania dotyczącego prolongaty terminu realizacji obowiązku nr 8 wynikającego z decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. 13. Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że w sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające zmianę ostatecznej decyzji nakazowej w zakresie terminu. Nie doszło zatem do naruszenia dyspozycji art. 155 k.p.a. w zw. z art.7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jak i innych przepisów prawa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.