II SA/Go 140/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant apl. sąd. Anna Rogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi Zarządu Regionu [...] na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 15 stycznia 2020 r., nr XXV/126/2020 w sprawie likwidacji jednostki organizacyjnej Gminy pod nazwą Miejsko - Gminny Zespół Oświaty [...] postanowił: odrzucić skargę.

W dniu 15 stycznia 2020r. Rada Miejska, powołując się na art.18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., dalej jako u.s.g.) i art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869, dalej jako u.f.p.) podjęła uchwałę nr XXV/126/2020 w sprawie likwidacji jednostki organizacyjnej Gminy pod nazwą Miejsko - Gminny Zespół Oświaty [...]. Na tej samej sesji Rada Miejska podjęła także uchwałę nr XXV/127/2020 w sprawie powierzenia do prowadzenia przez Urząd Miejski wspólnej obsługi jednostek organizacyjnych gminy, w podstawie prawnej powołując art. 10a pkt 1, art. 10b ust. 1 i 2, art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h u.s.g. W dniu 19 marca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła, wniesiona w trybie art. 101 u.s.g., skarga Zarządu Regionu [...] na uchwały z dnia 15 stycznia 2020 r. nr XXV/126/2020 i nr XXV/127/2020. Skarga na uchwałę nr XXV/126/2020 została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Go 140/20. Skarżący zarzucił w/w uchwale naruszenie art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 263 ze zm., dalej jako u.z.z.) polegające na tym, że procedura konsultacji ze związkami zawodowymi projektów uchwał przewidziana przez ustawodawcę w ustawie nie była przestrzegana przez organ stanowiący Gminy i podjęcie uchwały nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów o opiniowaniu projektów aktów prawnych, a tym samym z rażącym naruszeniu prawa o trybie podejmowania aktu normatywnego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Na wstępie uzasadnienia skargi strona wskazała na przysługujący jej interes prawny, wynikający z faktu, iż na skutek działania Rady Miejskiej - organu stanowiącego Gminy został bezprawnie pozbawiony możliwości opiniowania projektów aktów prawnych określonej w art. 19 ust. 1 i 3 u.z.z. Następnie skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała była uchwałą inną w swojej treści niż projekt uchwały przekazany do zaopiniowania organizacji związkowej. Skarżący podał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 u.z.z. reprezentatywne organizacje związkowe mają prawo opiniowania założeń i projektów aktów prawnych w zakresie objętym zadaniami związków zawodowych. Rada Miejska w dniu 5 grudnia 2019 r. przesłała do projekt uchwały w sprawie likwidacji Miejsko - Gminnego Zespołu Oświaty, który w § 1 wskazywał, iż likwidacja nastąpi z dniem [...] marca 2020 r. (ust. 1) i czynności związane z likwidacją należy przeprowadzić do dnia 30 marca 2020 r. (ust. 2). Tymczasem przyjęta przez Radę Miejską w dniu 15 stycznia 2020 r. uchwała określa, że likwidacja w/w jednostki nastąpi z dniem [...] marca 2020 r. i czynności związane z likwidacją należy przeprowadzić do dnia 31 marca 2020 r. Zdaniem skarżącego jeżeli organ podjął decyzję o zmianie treści projektu uchwały w trakcie posiedzenia Rady Miejskiej (w trybie autopoprawki), to Rada nie miała prawa głosować projektu uchwały, gdyż był to projekt, który w swej treści nie był tożsamy z projektem przedłożonym do zaopiniowania związkom zawodowym. Skarżący podkreślił, iż w świetle okoliczności sprawy, zmiana nie miała charakteru sprostowania oczywistej pomyłki pisarskiej, a była to zmiana o charakterze merytorycznym. Skarżący zwrócił uwagę na skutki sprawne jakie wywołuje przyjęcie przez organ aktu prawa miejscowego określającego datę likwidacji jednostki organizacyjnej, dotyczące m.in. sfery prawa pracy. Według skarżącego treść projektu uchwały poddana konsultacji ze związkiem zawodowym nie może ulec zmianie po uzyskaniu opinii związku zawodowego, gdyż stanowiłoby to naruszenie cyt. art. 19 ust. 1 u.z.z. W ocenie skarżącego naruszony został także art. 19 ust. 3 u.z.z., zgodnie z którym w razie odrzucenia stanowiska związku, właściwy organ informuje o tym związek na piśmie, podając uzasadnienie swojego stanowiska oraz w razie rozbieżności stanowisk związek może przedstawić swoją opinię na posiedzeniu właściwej komisji sejmowej, senackiej lub samorządu terytorialnego. Skarżący podał, iż N. w piśmie z [...] stycznia 2020r. wyraził negatywną opinię w przedmiocie obu uchwał przedstawionych do zaopiniowania. W dniu 14 stycznia 2020r. do Zarządu Regionu wpłynęło pismo od Rady Miejskiej informujące o odrzuceniu stanowiska organizacji związkowej, a już następnego dnia odbyła się sesja Rady Miejskiej, na której uchwalono zaskarżoną uchwałę, o czym skarżący nie został poinformowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu zachodzi przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Organ wskazał, iż zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego, a jest aktem indywidualnym i konkretnym skierowanym do jednostek znajdujących się w strukturze Gminy. Natomiast zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot posiadający zindywidualizowany interes prawny lub uprawnienie wynikające z konkretnej normy prawa materialnego, które zostały naruszone przez wydanie skarżonego aktu. Organ zauważył, iż skarżący praktycznie w ogóle nie uzasadnia swojej legitymacji skargowej. Następnie dodał, iż cele statutowe organizacji społecznych są ukierunkowane na ochronę interesów publicznych, a nie własnej sytuacji prawnej danej organizacji społecznej. Z tego względu uznaje się, że przepisy art. 1 ust. 1, art. 4 i art. 6 i 7 u.z.z. nie mogą być źródłem własnego interesu prawnego danego związku zawodowego, bo określono w nich zadania związków zawodowych wobec wskazanych w nich interesów ludzi pracy. Nie odnoszą się one natomiast do własnych interesów danego związku zawodowego. Natomiast źródło interesu prawnego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. danej organizacji związkowej stanowi art. 19 u.z.z., określający prawo związków zawodowych do opiniowania założeń i projektów aktów prawnych, o ile obowiązek opiniowania założeń i projektów aktów prawnych w ogóle istniał. Naruszenie tego prawa związków zawodowych uprawnia daną organizację związkową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego z powodu naruszenia art. 19 u.z.z. (por. wyrok wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., II OSK 2334/11 oraz powołany w jego uzasadnieniu wyrok NSA z dnia 30 marca 2011 r., II OSK 2597/10, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., II OSK 191/14 oraz z dnia 9 kwietnia 2014 r j OSK 98/14). Tego rodzaju sytuacja nie miała jednak ,zdaniem organu, miejsca w rozpoznawanej sprawie w której skarżący związek zaopiniował projekty uchwał. Skarżący wnosząc skargę nie powoływał się też na naruszenie jego uprawnienia przewidzianego w art. 19 u.z.z. i nie kwestionował faktu zaopiniowania projektu zaskarżonej uchwały co do zasady, a wyłącznie w zakresie zmiany daty likwidacji jednostki organizacyjnej z dnia [...] na [...] marca 2020 r. Organ wskazał na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że jeżeli organizacja związkowa zajmuje stanowisko w procesie podejmowania aktów prawa miejscowego w formie stosownej opinii, to nie przysługuje jej legitymacja skargowa w sprawie, w której zajęła stanowisko w tej formie, bo z mocy prawa jest ona organem współuczestniczącym w tym procesie (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II OSK 2334/11 oraz powołana tam glosa J. Borkowskiego do uchwały Sądu Najwyższego z 6 lutego 1996 r., III AZP 25/96, OSP 1997, nr 1, s. 27 i n.). Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że przedmiotowe uchwały w ogóle nie podlegały ustawowemu obowiązkowi opiniowania przez związki zawodowe. Ponadto dodał, iż w 2019 r. Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie likwidacji ww. jednostki organizacyjnej, jednak Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność ww. uchwały, wskazując, że Rada Miejska nie przystąpiła w ogóle do opiniowania projektów aktów prawnych lub też ich założeń ze związkami zawodowymi. Dlatego, aby nie narazić się ponownie zarzut Wojewody dotyczący braku opiniowania projektu ze związkami zawodowymi, mimo że Gmina od samego początku stała na stanowisku, że ww. projekty aktów prawnych nie podlegają procedurze opiniowania ze związkami zawodowymi, poddano kolejną uchwałę takiemu opiniowaniu. Zdaniem organu brak jest interesu prawnego po stronie skarżącego, jako podmiotu który nie był objęty obowiązkiem opiniowania ww. projektu aktu prawnego. Analiza przedmiotowej uchwały wyraźnie wskazuje na jej indywidualny charakter prawny mający przymiot aktu skierowanego wewnętrznie do jednostki organizacyjnej gminy. Nie posiada jednocześnie cech generalnego aktu prawnego. Ponadto nawet członkostwo poszczególnych pracowników w związku zawodowymi i wpływ aktu na ich warunki pracy również nie uzasadnia obowiązku opiniowania, ponieważ obowiązek organów samorządu terytorialnego zasięgnięcia opinii związków zawodowych o założeniach albo projektach aktów prawnych, odnosi się do tych, które dotyczą określonego przedmiotu a nie jest uzależniony od tego, czy bezpośrednio dotyczy członków związku zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1435/17). Jednakże w sytuacji uznania przez Sąd dopuszczalności skargi, jak również uznania za niezbędne przeprowadzenie procedury opiniowania projektu uchwały ze związkami zawodowymi, organ wskazał na bezzasadność zarzutów poniesionych przez skarżącego. W zakresie braku opiniowania zmiany daty organ podkreślił, że zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą w tożsamych przypadkach najważniejsze jest samo poddanie projektu procedurze uzgodnieniowej, nie zaś skutek w postaci jednolitego, w pełni zgodnego zapatrywania na daną sprawę (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 1998 r. sygn. akt U 23/97, OTK 1998 nr 2). Potwierdzeniem tego jest również treść art. 19 ust. 3 u.z.z, który dopuszcza możliwość częściowego, a nawet całkowitego odrzucenia przez organ stanowiący stanowiska związku zawodowego. Kluczowe znaczenie ma tylko to, czy związkom zawodowym umożliwiono zapoznanie się i wypowiedzenie o treści projektu poddanego następnie pod głosowanie w organie stanowiącym. Zmianie podlegała wyłącznie data likwidacji jednostki, a nie sam przedmiot regulacji. Ponadto organ zakwestionował stanowisko skarżącego dotyczące obowiązku organu stanowiącego Gminy w zakresie indywidualnego zaproszenia związku zawodowego na obrady Rady Miejskiej, w trakcie której procedowane były projekty uchwał. Organ zauważył, iż obowiązkiem organu jest umożliwienie zajęcia stanowiska związkowi w trakcie posiedzenia, które to stanowisko zostało zajęte przez członka Zarządu Regionu. Dodatkowo termin obrad Rady Miejskiej, jak również planowany porządek obrad został podany do publicznej wiadomości (por. ogłoszenie o XXV sesji Rady Miejskiej planowanej na dzień [...] stycznia 2020 roku). Na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. do akt sprawy załączone zostało pismo Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. skierowane do przewodniczącego MKOiW, informujące o braku podstaw prawnych, mimo wniosku adresata w tym zakresie, do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia 15 stycznia 2020 r. nr XXV/126/2020. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 2990 r. o samorządzie gminnym. Prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, który to interes prawny zaskarżoną uchwałą został naruszony, w tym rozumieniu, że uchwała ta poprzez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji uprawniania lub interesu prawnego godzi w sferę prawną danego podmiotu. Wskazać należy, że interes prawny to zobiektywizowana potrzeba ochrony prawnej, jego stwierdzenie sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. W przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Uchwała, o jakiej mowa w art. 101 u.s.g., powinna rozstrzygać o jakimś elemencie sytuacji materialnoprawnej adresatów, inaczej bowiem nie dochodzi do naruszenia interesów prawnych lub uprawnień. Skoro uchwała (zarządzenie) podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej może naruszać interesy prawne lub uprawnienia, to powinna mieć ona charakter zewnętrzny w takim znaczeniu, że kierowana jest do podmiotów pozostających poza strukturą organizacyjną gminy. Akty administracyjne o charakterze generalnym, obowiązujące w sferze zewnętrznej, charakteryzują się przymiotem powszechnego obowiązywania, mogą kształtować sytuację prawną wszystkich kategorii adresatów - wszystkich organów publicznych, wszystkich obywateli, wszelkich państwowych i niepaństwowych jednostek organizacyjnych. Natomiast przepisy wydawane w sferze wewnętrznej tworzą obowiązki prawne i przyznają uprawnienia tylko w stosunku do podmiotów, które organizacyjnie lub służbowo są podporządkowane organowi wydającemu dany akt. Zaskarżona do Sądu uchwała podjęta została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "h" u.s.g. oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (DZ.U. z 2019 r. poz. 869). W myśl art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "h" u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek. Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 lit. "h" wskazuje jednoznacznie, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawie tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek, natomiast przepis art. 89 ust. 1 u.s.g. stanowi, że jeśli prawo uzależnia ważność rozstrzygnięcia organu gminy od jego zatwierdzenia, uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później niż w ciągu 14 dni od daty doręczenia tego rozstrzygnięcia lub jego projektu. Interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g skarżąca upatruje w normie prawnej zawartej w art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 tej ustawy organizacja związkowa, reprezentatywna w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego, ma prawo opiniowania założeń i projektów aktów prawnych w zakresie objętym zadaniami związków zawodowych. Nie dotyczy to założeń projektu budżetu państwa oraz projektu ustawy budżetowej, których opiniowanie regulują odrębne przepisy. W myśl art. 19 ust. 3 w razie odrzucenia w całości lub w części stanowiska związku, właściwy organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego informuje o tym związek na piśmie, podając uzasadnienie swojego stanowiska. W razie rozbieżności stanowisk związek może przedstawić swoją opinię na posiedzeniu właściwej komisji sejmowej, senackiej lub samorządu terytorialnego. W ocenie skarżącej naruszenie jej interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie nastąpiło poprzez brak konsultacji projektu uchwały w wersji, która została podjęta na sesji w dniu 15 stycznia 2020 r. - stosownie wymogu wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, albowiem Rada Miejska przekazała skarżącej do zaopiniowania projekt uchwały, który przewidywał likwidację jednostki organizacyjnej Gminy z dniem [...] marca 2020 r., natomiast na sesji w dniu 15 stycznia 2020 r. podjęto uchwałę, zgodnie z którą likwidacja tej jednostki organizacyjnej Gminy nastąpi z dniem [...] marca 2020 r. Ponadto skarżąca zarzuciła, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 19 ust. 3 Zarząd Regionu nie został zawiadomiony o posiedzeniu Rady Miejskiej w dniu 15 stycznia 2020 r, na którym została podjęta uchwała, przez co uniemożliwiono skarżącej wypowiedzenie się w tej sprawie. Wskazać należy, że rozpatrzenie zasadności zgłoszonych w sprawie zarzutów wymaga przeprowadzenia wykładni art. 19 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Rozstrzygające znaczenie dla wykładni wymienionego przepisu ma rozumienie pojęcia "aktu prawnego", użyte w tym przepisie. Podnieść należy ,że pojęcie "aktu prawnego", użyte w przepisie podlegającym wykładni, oznacza akt o charakterze generalnym, a nie indywidualnym. Trudno byłoby uznać za racjonalną regulację dopuszczającą ingerencję organizacji związkowej w rozstrzyganie w indywidualnej sprawie. Ratio legis przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych sprowadza się do tego aby stosowne organizacje związkowe mogły bronić zbiorowych interesów pracowniczych. Te bowiem ustawodawca wyraźnie różnicuje w stosunku do interesów indywidualnych (zob. art. 4 ustawy), dla obrony których przewiduje inne szczególne formy obrony (np. art. 29 ust. 2 ustawy). Nie bez znaczenia dla interpretacji art. 19 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych pozostaje też to, że ustawodawca stanowiąc o przedmiotowym uprawnieniu organizacji związkowej odnosi je nie tylko do samych projektów aktów prawnych, ale także ich założeń. Założenia zaś są opracowywane co do zasady do projektów aktów generalnych, a nie indywidualnych. W tym miejscu trzeba podnieść, że nie jest istotne to czy akt indywidualny jest kierowany na zewnątrz administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej czy też jest kierowany do wewnątrz aparatu administracji publicznej, przybierając formę aktu indywidualnego organizacyjnego jak w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 333/05). Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej nie jest aktem prawnym o charakterze generalnym. Uchwała ta doprowadziła do likwidacji jednostki organizacyjnej Gminy, której zadania na podstawie Uchwały Nr XXV/127/2020 z dnia 15 stycznia 2020 r. z dniem [...] kwietnia 2020 r. przejął Urząd Miejski. W zaskarżonej uchwale brak jest norm generalnych, gdyż dotyczy konkretnej jednostki organizacyjnej gminy. Nie zawiera również norm abstrakcyjnych, ponieważ ulega skonsumowaniu po jednorazowym spełnieniu dyspozycji zawartej w tej uchwale. Zaskarżona uchwała rozstrzyga sprawę dotyczącą sfery wewnętrznej organizacji obsługi jednostek oświatowych (szkoły podstawowe i przedszkole publiczne) w zakresie rachunkowości i sprawozdawczości. Uchwała ta nie jest również skierowana do bliżej nieokreślonego kręgu adresatów - ogółu mieszkańców gminy, bądź rodzajowo określonej grupy podmiotów, jak ma to miejsce w przypadku aktów o charakterze generalnym oraz nie tworzy dla takich adresatów żadnej reguły postępowania. Powyższe, zdaniem Sądu przesądza o tym, że jest to indywidualny akt organizacyjny, nie zawierający postanowień mających walory powszechnie obowiązujących przepisów prawa na obszarze. Jeżeli zatem zaskarżona uchwała Rady Miejskiej stanowiąca o likwidacji jednostki organizacyjnej Gminy jest aktem prawnym indywidualnym, to nie miała do niej zastosowania regulacja art. 19 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, czyniąc nieusprawiedliwionym zarzut jej naruszenia brak przeprowadzenia konsultacji. Tym samym nie znajduje również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenie normy art. 19 ust. 3 w.w. ustawy, polegający na uniemożliwieniu skarżącej przedstawienia stanowiska na sesji Rady w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały. Uchwała będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie w ogóle nie podlega regulacji zawartej w art. 19 ustawy o związkach zawodowych. Wewnętrzny charakter postanowień zawartych w zaskarżonej uchwale sprawia, że akt ten nie może naruszać interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W myśl art. art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 ust. 5a p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu.