II SA/Gl 972/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2023r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 31 marca 2023 r. nr SKO.4106.259.2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 6 lutego 2023r. nr [...] 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę 480 ( słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 31 marca 2023 r. znak: SKO.4106.259.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") z 6 lutego 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Organ pierwszej instancji odmówił R. K. (dalej "skarżący") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną. Podstawę prawną decyzji stanowiły w szczególności przepisy art. 17 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm.; dalej "u.ś.r.") oraz art. 104, art. 107 i art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności żony skarżącego nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a zatem nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że małżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Poza tym skarżący jest uprawniony do emerytury rolniczej i nie zawiesił tego prawa pomimo, iż został przez organ pierwszej instancji pouczony o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury rolniczej do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. W odwołaniu od decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez błędną jego wykładnię i pominięcie, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. o sygn. akt: K 38/13 przepis ten został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skarżący zarzucił także obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. w związku z art. 23 oraz 27 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez ich błędną interpretację i niezasadne uznanie, że małżonkowi na którym spoczywa obowiązek alimentacyjny, rezygnującemu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad współmałżonkiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze sformułowano także zarzut błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. przez uznanie, że pobieranie przez skarżącego świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez niego opieką nad niepełnosprawną żoną. Kolegium decyzją z 31 marca 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 data powstania niepełnosprawności żony skarżącego nie może być powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Odnosząc się zaś do przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. Kolegium wyjaśniło, że ma ona zastosowanie tylko w sytuacji, gdy wnioskującym o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest inna osoba niż współmałżonek osoby niepełnosprawnej. Jednakże zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż zaistniała negatywna przesłanka przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Skarżący pobiera emeryturę rolniczą i nie zawiesił tego prawa. Tylko zawieszenie prawa do emerytury skutkujące wstrzymaniem jej wypłaty eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Kolegium, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pobieranie przez skarżącego świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez niego opieką nad niepełnosprawną żoną. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 79a k.p.a. przez niepoinformowanie strony przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej przez skarżącego emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania praw do świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. powinien być interpretowany w taki sposób, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 u.ś.r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury. Ponadto skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien poinformować stronę, co wynika z art. 9 i art. 79a k.p.a. Wobec tego w sytuacji gdy organ odwoławczy stwierdził, że jedyną przeszkodą do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego jest pobieranie przez niego emerytury powinien go o tym poinformować i wyznaczyć odpowiedni termin do usunięcia negatywnej przesłanki. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że organ pierwszej instancji informował skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. W toku postępowania odwoławczego skarżący nie przedłożył dowodu na okoliczność zawieszenia prawa do emerytury. Jeśli zaś chodzi o interpretację art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. to brak jest możliwości miarkowania czy też uwzględniania szczególnej sytuacji finansowej bądź rodzinnej wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący wniósł o zastosowanie tego trybu postępowania, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty są zasadne. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy przesłanki negatywnej wyłączającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. wynikającej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Kolegium prawidłowo bowiem oceniło, że stanowisko organu pierwszej instancji, który oparł decyzję odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. jest wadliwe (niezgodne z prawem). Odmawiając przyznania świadczenia pielęgnacyjnego organy obu instancji powołały się na okoliczność, że skarżący pobiera emeryturę rolniczą. Dopiero zawieszenie prawa do tej emerytury skutkować będzie wstrzymaniem jej wypłaty i wyeliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Natomiast zdaniem skarżącego przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej prawo do emerytury nie w całości, ale jedynie do wysokości tej emerytury. Ponadto skarżący nie został poinformowany przez organ o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie świadczenia emerytalnego i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu wypłaty tego świadczenia. Należy zatem mieć na uwadze, że zgodnie z 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji w sprawie) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Zagadnienie wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. jest rozbieżnie oceniane w sądownictwie administracyjnym, jednakże w ocenie Sądu należy opowiedzieć się za wykładnią celowościową, funkcjonalną i systemową tego przepisu. Z art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) i art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie może pozostawać w zbiegu z dochodami za pracę lub świadczeniami socjalnymi zapewniającymi źródło utrzymania, bowiem świadczenie pielęgnacyjne ma zapewnić właśnie źródło utrzymania tym, którzy z powodu sprawowania opieki są go w ogóle pozbawieni. Prowadzi to do wniosku, iż okoliczność ustalonego prawa do emerytury sama przez się nie jest przesłanką uniemożliwiającą skuteczne ubieganie się o świadczenie pielęgnacyjne. Prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. przemawia więc za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. W konsekwencji warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji otrzymywania emerytury jest dokonanie wyboru przez uprawnionego świadczenia pielęgnacyjnego i zawieszenie przez niego prawa do emerytury (por. wyroki NSA: z dnia 15 marca 2023 r., I OSK 1280/22; z dnia 18 czerwca 2020 r., I OSK 254/20; z dnia 11 sierpnia 2020 r., I OSK 764/20; z dnia 17 grudnia 2020 r., I OSK 2010/20; z dnia 19 kwietnia 2021 r., I OSK 2800/20 - opublikowane w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Wyboru świadczenia wnioskodawca może zaś dokonać przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. W przypadku emerytury rolniczej podstawa prawna do jej zawieszenia wynika z art. 103 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1251) w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 208 z późn. zm.). Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. musi być przy tym interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r., I OSK 77/22, opubl. w CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powyższych orzeczeniach. Jeśli chodzi o kwestię zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia emerytalno – rentowego w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są dwa zasadniczo odmienne poglądy prawne. Przykładowo w wyrokach z 28 czerwca 2019 r., I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r., I OSK 2392/19 oraz z 30 kwietnia 2020 r. I OSK 1546/19 (opubl. w CBOSA) NSA stanął na stanowisku, zgodnie z którym art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale jedynie do wysokości tej emerytury. Natomiast w wyrokach z 27 maja 2020 r., I OSK 2375/19, z 18 czerwca 2020 r., I OSK 254/20, z 11 sierpnia 2020 r., I OSK 764/20 oraz z 15 lutego 2023 r., I OSK 961/22 (opubl. w CBOSA) NSA zajął odmienne stanowisko wskazując, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się do drugiego w zaprezentowanych stanowisk. Z tych względów Sąd uznał za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w zakresie dotyczącym możliwości kompensowania świadczenia pielęgnacyjnego i emerytalnego, tj. wypłaty wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy świadczeniami. W dalszej kolejności należy wskazać, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zobowiązane są poinformować stronę o możliwości zawieszenia prawa do emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, co wynika z art. 9 i art. 79a k.p.a. Informacja taka powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą wszystkie przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku, a jedyną przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania świadczenia emerytalnego. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego powołując się na art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. W aktach postępowania pierwszoinstancyjnego brak jest stosownego pouczenia z art. 79a k.p.a. Organ pierwszej instancji nie poinformował skarżącego o przeszkodach w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, w tym o możliwości eliminacji jednej z nich poprzez zawieszenie pobierania emerytury. Fakt złożenia przez skarżącego oświadczenia o zawieszeniu prawa do emerytury rolniczej dopiero po otrzymaniu pozytywnej decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie oznacza, że skarżący był prawidłowo pouczony przez organ w tym zakresie. W sytuacji gdy skarżący nie miał pewności co do spełniania wszystkich pozytywnych przesłanek uzyskania świadczenia trudno oczekiwać, że podejmie decyzję o zawieszeniu emerytury i tym samym pozbawi się środków do życia. Z kolei Kolegium korygując wadliwą decyzję organu pierwszej instancji w zakresie przesłanek z art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. w uzasadnieniu decyzji wskazało, że jedyną przeszkodą do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego jest pobieranie przez niego emerytury. Kolegium, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zaniechało poinformowania skarżącego, czy spełnia on pozytywne przesłanki ustawowe wymagane dla przyznania świadczenia i czy jedyną przeszkodą jest brak decyzji zawieszającej pobieranie emerytury. Zauważyć przy tym należy, że wobec stanowiska organu pierwszej instancji skarżący nie mógł mieć pewności, że uzyska prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli przedstawi decyzję o zawieszeniu prawa do emerytury na etapie postępowania odwoławczego. Ponadto zawieszenie prawa do emerytury skarżący uznawał za sytuację ostateczną, gdyby nie podzielono jego poglądu co do sposobu interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w zakresie możliwości kompensowania świadczenia emerytalnego i pielęgnacyjnego. W konsekwencji organy obu instancji naruszyły obowiązek informowania wynikający z art. 9 i art. 79a k.p.a., tj. zaniechały poinformowania skarżącego o możliwości wyboru świadczenia korzystniejszego. Fakt, iż skarżący reprezentowany był w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika nie zwalniał organów z obowiązków wynikających z art. 9 i art. 79a k.p.a. Podkreślić trzeba, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia dla niej korzystniejszego, ale powinien podjąć takie działania proceduralne, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać (por. wyroki NSA: z 15 września 2020 r., I OSK 2199/19; z 30 sierpnia 2022 r., I OSK 1973/21 oraz z 17 listopada 2022 r., I OSK 233/22 – opubl. w CBOSA). W przytoczonych okolicznościach uznać należy, że odmowa przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego była przedwczesna. Wobec powyższego decyzje organów obu instancji naruszają art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., a także przepisy postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 oraz art. 79a k.p.a., w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zasadny okazał się zatem zarzut skargi w tym zakresie. Dodatkowo organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że w przypadku skarżącego zachodzą negatywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji, kierując się wskazaną przez Sąd wykładnią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., pouczy skarżącego na podstawie art. 9 i art. 79a k.p.a. o możliwości dokonania wyboru świadczenia korzystniejszego i trybie zawieszenia prawa do emerytury. W zależności od poczynionych ustaleń i ocen organ pierwszej instancji wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).