II SA/Gl 93/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia [...] r. Gmina K. wniosła skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ odwoławczy uchylił, decyzję Zarządu Województwa [...], z dnia [...]r. nr [...] i przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu, Gmina nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazać należy, że kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny podlega działalność administracji publicznej. Charakter tej kontroli determinuje zatem strukturę postępowania administracyjnego ukształtowaną jako spór prowadzony przed sądem przez podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem uruchomione ze skutkiem merytorycznego rozpoznania skargi tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905). Podkreślić także trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone – jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości – tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jeżeli legitymacja podmiotu opiera się na interesie prawnym, badanie legitymacji następuje w toku postępowania. Natomiast brak legitymacji do złożenia skargi podmiotów powołanych do ochrony obiektywnego porządku prawnego przesądza już na etapie wstępnej weryfikacji skargi o jej niedopuszczalności, obligując w konsekwencji sąd do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, LEX nr 175364). W niniejszej sprawie nałożona kara za zajęcie pasa drogowego nie została nałożona na Gminę K.. Decyzją tą więc nie nałożono obowiązków na Gminę K., ani nie przyznano jej praw. Także w postępowaniu odwoławczym nie rozstrzygano o prawach i obowiązkach Gminy K.. Nadto zajęcie pasa drogowego dotyczyło drogi wojewódzkiej ani nie gminnej. Gmina K. nie posiada tym samym interesu prawnego pozwalającego na skuteczne wniesienie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak w sentencji.