II SA/Gl 834/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2026 r. sprawy ze sprzeciwu F. sp. z o. o. w S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 maja 2026 r. nr SKO.OS/41.9/302/2026/5516/KK w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala sprzeciw.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej w skrócie: "Kolegium") decyzją z dnia 26 maja 2026 r., nr SKO.OS/41.9/302/2026/5516/KK, po rozpatrzeniu odwołania F. Sp. z o. o. z siedzibą w S. (dalej: Skarżąca"), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej w skrócie: "organ I instancji"), Nr [...], z dnia 12 marca 2026 r. o odmowie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Modernizacja instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów na działkach o nr ewidencyjnych; [...], [...],[...], obręb [...], przy ul. [...] w S.", oraz przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w sposób obszerny przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy, w tym omówiło już wcześniej dwukrotne wydane przez Kolegium decyzji kasacyjnych oraz brak uzyskania stanowiska współdziałających organów, w trybie art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, wobec jednolitego uwzględniającego kolejne uzupełnienia raportu, jak też dopuszczenie do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. (dalej: "Stowarzyszenie"), co obligowało do uwzględnienia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zważywszy na charakter przedsięwzięcia. W sprzeciwie, wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od powyższej decyzji, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym, wskazując, że Kolegium samo mogło uzupełnić i rozpatrzyć materiał dowodowy, w zakresie zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zasadne było zatem uchylenie decyzji organu I instancji wyłącznie z powodów proceduralnych. Analizując treść uzasadnienia decyzji objętej sprzeciwem, Skarżąca uznała, że błąd w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, jak i niekompletność jej uzasadnienia oraz brak odniesienia się do opinii nr [...] (Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta K. z dnia 29 stycznia 2026 r.), a także uzyskania uzgodnień organów współdziałających, czy też rzekomo wadliwe doręczenia korespondencji na rzecz Stowarzyszenia, nie mogą stanowić podstawy decyzji kasacyjnej i mogły być uzupełnione przez Kolegium, przedłożonym przez Skarżącą materiałem dowodowym. Domagała się uchylenia decyzji Kolegium i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów podkreśliła, że w dniu wydania decyzji przez Kolegium akta sprawy były kompletne i nie było potrzeby uzyskania nowych uzgodnień (por. art. 66 ustawy ocenowej). Odnosząc się do treści art. 7-8, art. 77, art. 84, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. oraz art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej, jak również art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, Skarżąca przedstawiając istotę działalności produkcyjnej oraz poddała analizie zapisy planu miejscowego i specyfiki przedsięwzięcia, jak też treść wykluczających się wzajemnie i sporządzonych na przestrzeni jednego roku 3 opinii Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta K. Zauważyła, że organ I instancji zwracał się o trzecią opinię wyłącznie w celu uzyskania podstawy do wydania decyzji negatywnej oraz nie odniósł się szczegółowo do jej treści, jak też wcześniej wydanych opinii (str. 9 sprzeciwu). Zdaniem Skarżącej, tego rodzaju działanie nie znajduje umocowania w świetle przepisów ustawy ocenowej. Działalność wytwórcza w postaci produktów, takich jak nawóz i kruszywa (nie będące odpadami), to jest odzysk odpadów a nie ich składowanie. Stąd też nie jest dopuszczalna zawężająca interpretacja przepisów planu miejscowego (por. art. 4 ust. 1, art. 6 i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tym zakresie, Skarżąca powołała się na liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne wydane w podobnych sprawach. W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia 26 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej ww. unormowaniem, a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., sąd uwzględnia sprzeciw (art. 151a § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 64d § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. W niniejszej sprawie Sąd wziął również pod uwagę, że istotą sporu jest problem prawny wynikający z zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a., a strony przedstawiły obszernie swoje stanowiska. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z treści cyt. przepisu jasno wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, czy w taki sposób, że wadliwość ta miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2, jest natomiast równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, bądź też z przeprowadzeniem go w sposób niezgodny z podstawowymi zasadami tego postępowania, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Brak poprawnie przeprowadzonego przez organ niższej instancji postępowania uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, ponieważ w celu naprawienia błędu musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy powinien był podjąć rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3080/19). Nie ulega też wątpliwości, że koniecznym warunkiem podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa art. 138 § 2 k.p.a., na co wskazał NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 33/24, jest uprzednie zrekonstruowanie normy prawa materialnego, adekwatnej dla danej sprawy administracyjnej (przedmiotu postępowania) i następcze dokonanie jej interpretacji. Dopiero wówczas możliwe bowiem będzie poprawne zidentyfikowanie faktów prawotwórczych dla danej sprawy administracyjnej, których niewyjaśnienie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy będzie przesłanką rozstrzygnięcia kasacyjnego. Innymi słowy, w uzasadnieniu decyzji istotne są nie tyle wskazania co do okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a.), ale nieobarczone błędem wytyczne w zakresie interpretacji przepisów, mogących znaleźć zastosowanie w sprawie (art. 138 § 2a k.p.a.), gdyż to właśnie te normy prawa materialnego konkretyzują przedmiot postępowania administracyjnego i wiążąco kształtują sytuację prawną jej adresata. W świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy więc oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, co oznacza, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3311/19). Mając powyższe na względzie nie można jednocześnie pominąć, że przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest wyłącznie zasadność wydania konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasacyjnej), nie zaś kwestia właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy uznał, że sprawa wymaga przekazania do ponownego rozpatrzenia, w ramach kryteriów zakreślonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny i służy wyłącznie sprawdzeniu, czy kasacyjna decyzja organu drugiej instancji oparta została na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2846/12). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dopatrzył się konieczności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. m.in. w tym, że organ I instancji nie dokonał w ogóle własnej, wystarczająco wnikliwej analizy i oceny przedłożonego ujednoliconego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, oraz nie wystąpił w związku z tym do organów opiniujących o zajęcie stanowiska wobec uzupełnionego raportu wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu przywołane powyżej stanowisko Kolegium jest trafne. Przechodząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w sprzeciwie, przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że organ mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor sprzeciwu wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 717/12oraz wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 934/12). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej przez Skarżącą jako "ustawa ocenowa"), ilekroć jest w niej mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy ocenowej w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Dodatkowo art. 77 ust. 1 ustawy ocenowej stanowi, że jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego; 1a) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z ministrem właściwym do spraw środowiska w zakresie istnienia rozwiązań alternatywnych realizacji przedsięwzięcia oraz przewidywanych działań mających na celu kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko przyrodnicze parku narodowego - w przypadku inwestycji liniowych celu publicznego w ich części przebiegającej przez obszar parku narodowego; 1b) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w zakresie istnienia rozwiązań alternatywnych realizacji przedsięwzięcia oraz przewidywanych działań mających na celu kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko przyrodnicze rezerwatu przyrody - w przypadku inwestycji liniowych celu publicznego w ich części przebiegającej przez obszar rezerwatu przyrody; 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (tj. państwowej inspekcji sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-23; 3) zasięga opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie Kolegium po obszernym przedstawieniu przebiegu postępowania poprzestało na stwierdzeniu, że brak uzyskania stanowiska współdziałających organów, w trybie art. 77 ust. 1 ustawy ocenowej, wobec jednolitego uwzględniającego kolejne uzupełnienia raportu, w odniesieniu do zapisów planu miejscowego nie jest wystarczające. Brak pozytywnego stanowiska nie jest wiążący, ale stanowi przesłankę wystarczającą do wydania decyzji odmownej. W tym miejscu należy podkreślić, że zasadniczym dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia jest raport o oddziaływaniu na środowisko. W konsekwencji organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. jego wartość dowodową. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych. Organ administracji powinien jednak rzetelnie i wnikliwie dokonać oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Przyjdzie zauważyć, że art. 7b k.p.a. stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie jest błędem, natomiast opinia wydana w tym trybie nie może zastąpić uzgodnienia organu właściwego na podstawie przepisów ustawy ocenowej. W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ I instancji nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej oceny ujednoliconego raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie uzyskał stosownych opinii. W konsekwencji, organ I instancji naruszył przepisy postępowania, które nakładają obowiązek dokładnego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, wydania decyzji w oparciu o ocenę całego materiału dowodowego oraz racjonalnego i rzetelnego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). W tej sytuacji prawidłowo Kolegium zastosowało art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Odmienne rozstrzygnięcie doprowadziłoby do naruszenia ogólnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., gwarantującej stronie prawo do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy administracyjnej. W tym miejscu należy podkreślić, że art. 136 § 1 k.p.a. nie służy zastępowaniu organu I instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, lecz umożliwia jedynie przeprowadzenie dowodów uzupełniających w sprawie. Podsumowując, mając na względzie ramy kognicji sądowoadministracyjnej w przypadku sprzeciwu od decyzji, po analizie zarzutów sprzeciwu i treści wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wykazane wadliwości w uzasadnieniu decyzji objętej sprzeciwem, występujących w decyzji organu I instancji nie mogły być naprawione na etapie postępowania odwoławczego, w trybie art. 136 k.p.a., ponieważ do wyjaśnienia pozostają kwestie o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, a czynności, które musiałyby być podjęte przekraczają zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, co stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP). W tym stanie rzeczy, Sąd, oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.qov.pl.