IV SA/Wa 706/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 14 grudnia 2025 r. nr DOOŚ-WDŚZIL.420.28.2023.MKR.49 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 14 grudnia 2025 r. nr DOOŚ-WDŚZIL.420.28.2023.MKR.49.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. S. (dalej: "skarżący") z 4 lutego 2026 r. na wskazaną w sentencji decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku [...]-[...] według wariantu W3 o długości 35,37 km. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżący wskazał, że z powodu wypadku przebywał w ostatnim czasie w szpitalu, pozostając bez wsparcia osób trzecich w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, przez co nie mógł w ustawowym terminie przygotować i złożyć skargi. Do skargi załączono kopie zaświadczeń lekarskich, z których wynika, że skarżący w okresie od 19 do 23 stycznia 2026 r. przebywał w szpitalu, a był niezdolny do pracy od 24 stycznia 2026 r. do 11 lutego 2026 r. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o jej oddalenie. GDOŚ wskazał, że skarżący nie brał aktywnego udziału w postępowaniu, a wbrew oświadczeniom zawartym w skardze nie dołączył dokumentów poświadczających, ze istotnie jest właścicielem nieruchomości, na które może oddziaływać przedmiotowa inwestycja. Zarządzeniem z 15 maja 2026 r. Sąd wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego uzasadniającego wniesienie skargi poprzez wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia oraz wykazanie związku pomiędzy wydaniem decyzji a sytuacją skarżącego. Zachowując zakreślony termin odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z 12 czerwca 2026 r. skarżący wskazał działki, z faktu własności których wywodzi swój interes prawny (załączając także stosowne wypisu z rejestru gruntów oraz mapę przedstawiającą przebieg inwestycji). Uzasadniając naruszenie interesu prawnego, skarżący wskazał, że planowana droga przebiega przez należące do niego grunty, na których prowadzi działalność rolniczą – uprawę zbóż i rzepaku. Realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje podział jego pól na dwie części, pomiędzy którymi zostanie znacząco utrudniona komunikacja – konieczny będzie 16 km objazd. Spowoduje wzrost kosztów paliwa i eksploatacji maszyn rolniczych, zwiększy czas niezbędny do wykonywania prac polowych i utrudni obsługę gospodarstwa. Powyższe ma duże znaczenie dla skarżącego, ponieważ prowadzi je on samodzielnie. Zarządzeniem z 19 czerwca 2026 r. skarżącego wezwano do doprecyzowania okoliczności mających wpływ na uchybienie terminowi do wniesienia skargi poprzez po pierwsze wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy brakiem możliwości wniesienia skargi z zachowaniem terminu z uwagi na przedstawione zwolnienie lekarskie obowiązujące łącznie pomiędzy 19 stycznia 2026 r. a 11 lutego 2026 r., przy jednoczesnym wniesieniu skargi 4 lutego 2026 r., tj. w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego, a po drugie wyjaśnienia wątpliwości wynikających z treści przedstawionego zaświadczenia lekarskiego. Skarżący udzielił odpowiedzi pismem z 6 lipca 2026 r. wyjaśniając, że bezpośrednią przyczyną jego hospitalizacji była utrata przytomności skutkująca upadkiem i urazem głowy. Wskazał, że jego stan zdrowia nie uległ natychmiastowej poprawie po hospitalizacji, był znacznie osłabiony, więc nawet po opuszczeniu szpitala jego stan zdrowia nie pozwalał na natychmiastowy powrót do pełnej aktywności. Bez wpływu na powyższy stan pozostaje zawarta w zaświadczeniu lekarskim adnotacja "chory może chodzić", ponieważ wskazuje ona jedynie na brak konieczności pozostawania w pozycji leżącej. Zaznaczył, że skutki wypadku odczuwa do dziś i w dalszym ciągu wymaga okresowej hospitalizacji. Tym niemniej, wraz ze stopniową poprawą stanu zdrowia, skarżący był w stanie sporządzić i wnieść skargę. Uczynił to najszybciej, jak to było możliwe, chcąc dochować niezbędnej staranności procesowej oraz poprawnie ją przygotować. Odnosząc się do kwestii treści zaświadczenia lekarskiego, skarżący wskazał, że uzyskane przez niego dokumenty zawierały wszystkie informacje wynikające z przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i nie miał możliwości otrzymania zaświadczeń o innej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634 ze. zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy, które to kryterium wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. Wskazać należy, iż oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294). Sąd stwierdził, że skarżący dochował wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, należy wskazać, Sąd uznał, że przedstawione we wniosku okoliczności uzasadniają przyjęcie braku winy po stronie skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Biorąc pod uwagę, że w okresie upływu terminu skarżący uległ wypadkowi, który powodował konieczność wpierw hospitalizacji, a także przeciągającej się w czasie rekonwalescencji, należy uznać, że wystąpiła obiektywna przeszkoda w złożeniu przez niego skargi. Twierdzenia wnioskodawcy zostały również poparte zaświadczeniami lekarskimi, poświadczającymi jego niedyspozycję. Należy także zauważyć, że skarżący podjął wysiłek możliwie maksymalnego skrócenia okresu uchybienia terminowi do wniesienia skargi, składając ją jeszcze przed upływem zwolnienia lekarskiego Z powyższych względów Sąd, uznając zasadność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.