II SA/Gl 793/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia [...] r., nakazującą J. D. rozbiórkę garażu na działce o nr ewid. 1 w Z. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 czerwca 2018 nr., a zatem termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu 27 lipca 2018 r. W dniu 19 lipca 2018 r. J. D. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie syna, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję. Skarga ta została wysłana na nieaktualny adres organu, tj. ul. Francuska 8, 40 – 015 Katowice. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana w dniu 25 lipca i 2 sierpnia 2018 r., a następnie została zwrócona nadawcy w dniu 9 sierpnia 2018 r. W dniu 14 sierpnia 2018 r. ww. skarżąca ponownie złożyła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Jednocześnie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarga pierwotnie została wysłana na nieaktualny adres organu. Wyjaśniono, że od 2012 r. ze względu na toczące się postępowanie, korespondencja była kierowana na adres: ul. Francuska 8, co skutkowało również przesłaniem odwołania z dnia 18 lipca 2018 r. na już nieaktualny adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z tej regulacji prawnej wynika, iż przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w ustawowym siedmiodniowym terminie. Sąd przyjął bowiem, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 9 sierpnia 2018 r., tj. w dniu, w którym zwrócono przesyłkę skarżącej. Wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą został natomiast nadany w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2018 r. Dokonując z kolei analizy merytorycznej wniosku oraz całokształtu akt sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że w decyzji organu drugiej instancji adres jego siedziby był prawidłowo oznaczony jako ul. Powstańców 41a, Katowice 40-024. Nie istniała wobec tego żadna obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca prawidłowe zaadresowane przesyłki zawierającej skargę. Omyłkowe wykorzystanie przez pełnomocnika skarżącej nieaktualnego adresu siedziby organu odwoławczego, nie może usprawiedliwiać uchybienia terminowi do wniesienia skargi, nawet jeśli tak błędnie zaadresowana skarga została złożona w placówce pocztowej w przewidzianym do tego terminie. Przy dochowaniu nawet przeciętnej staranności skarga mogła być bowiem wysłana na prawidłowy adres organu wskazany czytelnie w nagłówku zaskarżonej decyzji. Przy dochowaniu nawet takiej staranności pełnomocnik skarżącej wiedziałby jaki jest prawidłowy adres, na który ma wysłać skargę. W świetle powyższych okoliczności należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.