II SA/Gl 780/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek

Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., znak: [...]nakazującą rozbiórkę pozostałości po budynku na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości W.gm.L. Pismem z 5 grudnia 2017 r. jako uzupełnienie skargi skarżący W.K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej, nieodwracalnej szkody a w przypadku nieuwzględnienia wniosku może dojść do naruszenia jego dóbr materialnych poprzez zniszczenie budynku. Skarżący załączył do wniosku pismo PINB w Z. z [...]r. informujące co i w jakiej dacie należy wykonać oraz o konsekwencji niewykonania decyzji, a mianowicie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący wyjaśnił także, że powodem niewykonania decyzji było wprowadzenie go w błąd przez PINB, który miał twierdzić, że termin robót został wstrzymany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., - dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego aktu, jak i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy stanowi, w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z treści powołanego przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika nadto, iż przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obie te przesłanki (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06 oraz w Krakowie z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 975/08 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, niezbędnym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty może wiązać się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże analizą Sądu objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, więc powinny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2014 r. o sygn. akt II OZ 1099/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sąd podziela tym samym stanowisko, zgodnie z którym niedopuszczalne jest uznanie, iż każdy przypadek nałożenia na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, uzasadnia, niejako automatycznie wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanego wniosku stwierdzić należy, że zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji powodowałoby znaczną, nieodwracalną szkodę nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami lub chociażby wyjaśnieniami wskazującymi na faktyczny rozmiar takiej szkody. Wnioskodawca nie wskazał chociażby wysokości kosztów rozbiórki i ewentualnej odbudowy przedmiotowego budynku, czy też koniecznego do wykonania zakresu prac, który świadczyłby o trudnych do odwrócenia skutkach, m.in. z uwagi na czas i nakłady. Skarżący lakonicznie uzasadnił wniosek, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że poniesie znaczną, nieodwracalną szkodę. Ponadto nie może umknąć z pola widzenia, że to właśnie rozbiórka pozostałości budynku skarżącego nakazana zaskarżoną decyzją ma uchronić sąsiednie nieruchomości przed wyrządzeniem szkody oraz narażeniem osób postronnych na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być również subiektywne przeświadczenie strony o jej wadliwości. Kwestie związane z prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego nie stanowią przedmiotu badania Sądu na tym etapie postępowania sądowego. O ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzygnie w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.