II SA/Gl 757/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi L.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.

Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] r. skierował skarżącego L. N. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.). Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Następnie organ I instancji pismem z dnia [...] r. doręczonym w dniu 28 maja 2018 r. powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z nieprzedstawieniem w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego. Wreszcie, decyzją z dnia [...] r. organ I instancji orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania i wyjaśnił, że zatrzymanie prawa jazdy następuje do czasu przedłożenia pozytywnego orzeczenia lekarskiego. W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił, że już wnosząc odwołanie od decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie, przedstawił kopie kart informacyjnych o odbyciu leczenia, co podważa treść opinii psychologiczno-psychiatrycznej. Skarżący wyraził też wątpliwość co do rzeczywistego celu działania organów. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, Kolegium po zacytowaniu treści art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, stwierdziło bowiem, że skarżący nie przedłożył orzeczenia w terminie ustawowym, wynoszącym 3 miesiące od doręczenia decyzji o skierowaniu (art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy). Poprzednia decyzja Kolegium została zaś skutecznie doręczona w trybie art. 44 kpa w dniu 20 marca 2018 r. Stąd też wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było obligatoryjne. W skardze do sądu administracyjnego skarżący ponawiając argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji co do odbycia leczenia odwykowego, zarzucił że Kolegium nie odniosło się do podniesionych przez niego okoliczności. Kolegium wniosło o oddalenie skargi. W toku rozprawy sądowej skarżący podtrzymał stanowisko co do braku podstaw do skierowania go na badania lekarskie. Oświadczył, że z tych względów nie zgłosił się na te badania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była wyłącznie decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Tymczasem zarzuty skarżącego dotyczą decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie, która ma przymiot ostateczności i prawomocności, jako że skarżący nie wniósł od niej skargi do sądu administracyjnego (art. 16 § 3 kpa). Decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu. Jej wzruszenie z obrotu prawnego dopuszczalne jest wyłącznie w trybach nadzwyczajnych – stwierdzenia nieważności, bądź wznowienia postępowania. Dopóki jednak decyzja o skierowaniu na badania lekarskie pozostaje w obrocie prawnym, ma walor wiążący dla organów administracji, które zobligowane były do wyegzekwowania wymaganego orzeczenia lekarskiego. Skarżący został też prawidłowo powiadomiony o wszczęciu niniejszego postępowania. Powtórne ferowanie zarzutów co do prawomocnej decyzji nie mogło odnieść żadnego skutku prawnego. Stąd też Kolegium nie było władne do ustosunkowania się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności. Konsekwencją nieprzedłożenia orzeczenia lekarskiego w terminie ustawowym, wynoszącym trzy miesiące od doręczenia decyzji o skierowaniu na badania musiało być zatrzymanie prawa jazdy z mocy art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 341). Treść tych przepisów została zacytowana w uzasadnianiach decyzji organów obydwu instancji. Dodać należy, że decyzja o skierowaniu na badania zawierała prawidłowe pouczenie co do obowiązku skarżącego zgłoszenia się na badania w terminie miesiąca oraz przedłożenia orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od jej doręczenia. Jest poza sporem, że skarżący nie zgłosił się na badania. W tym stanie rzeczy obligatoryjne było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Rozstrzygnięcie to nie zapada bowiem na zasadach tzw. uznania administracyjnego. Organy nie są uprawnione do odstąpienia od wydania takiej decyzji. Zobowiązane są bowiem do działania zgodnie z wymogami prawa. Bez znaczenia prawnego jest ocena celu wydania takich decyzji. Kwestia ta została przesądzona przez ustawodawcę, który powiązał skutek w postaci nieprzedłożenia orzeczenia lekarskiego z zatrzymaniem prawa jazdy. Dla wyniku sprawy nie ma też znaczenia sytuacja zdrowotna i materialna skarżącego. Orzeczenia lekarskie wydają bowiem uprawnione jednostki organizacyjne, wymienione w art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Inny lekarz, czy placówka medyczna nie są uprawnione do wydania orzeczeń w tym zakresie. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). ec