II SA/Gl 735/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w R. na uchwałę Rady Miasta Rybnika z dnia 20 czerwca 2001 r. nr 647/XXVIII/2001 w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.

Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. uchwałę. Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa oraz, że przesyłka zawierająca odpowiedź na to wezwanie została doręczona stronie w dniu 10 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r. poz. 935) W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarga strony skarżącej została wniesiona po upływie terminu na dokonanie tej czynności. Wskazany w ustawie trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 13 marca 2017 r. Skarga została opatrzona datą 3 lipca 2017 r., ponadto w jej uzasadnieniu strona powołuje się na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 8 czerwca 2017 r. Zatem pomimo, że w aktach sprawy brakuje koperty nadawczej lub adnotacji, iż złożono ją w organie osobiście, to skarga niewątpliwie została złożona po dniu 13 marca 2017 r. czyli po terminie do jej wniesienia. Wniesienie skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności obligowało zatem Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.