II SA/Gl 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. o wymeldowaniu W.S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w C.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano na dotkliwe skutki wykonania tego aktu, tj. konieczność wszczęcia nowego postępowania i znacznej zwłoki w uregulowaniu sytuacji skarżącego. Zarówno organ odwoławczy, jak i uczestniczka postępowania nie ustosunkowali się do tego wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej Ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Co ważne, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 Ppsa, nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06 oraz z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II FZ 781/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; tak tez w doktrynie J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" - Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 - wydanie 2 - str. 188). Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06, z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I FZ 37/14, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli zaskarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie jednak trzeba mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 Ppsa. W rozpoznawanej sprawie wniosek ten dotyczy decyzji o wymeldowaniu. Decyzja ta stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Tym samym decyzja o wymeldowaniu z reguły nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, nie można jej również zaliczyć do decyzji, które po ich wykonaniu mogłyby prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody. Celem decyzji o wymeldowaniu jest aktualizacja ewidencji ludności poprzez doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). Decyzja o wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 października 2013 r. sygn. akt II OZ 914/13, z 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13, z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1146/13, z 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1189/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro decyzja taka nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym jej wykonanie nie może spowodować negatywnych skutków dla strony (por. postanowienia NSA z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II OZ 734/13, z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 66/14, z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie fachowy pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnych okoliczności, które mógłby świadczyć, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji skarżącemu może zostać wyrządzona znaczna szkoda lub powstaną trudne do odwrócenia skutki. Okoliczności takiej nie stanowi konieczność ponownego zameldowania w lokalu. Jest to bowiem zwykłe następstwo wykonania decyzji wydanej w przedmiocie wymeldowania. Nawet, w sytuacji gdy miałoby to nastąpić w wydłużonym okresie czasu to okoliczność ta nie wypełnia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. W świetle przytoczonych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.