II SA/Gl 52/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] ustalającą dla J. B., jednorazową opłatę w wysokości 3.855,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr 1 – 2 położone w B., obręb K.. W skardze na powyższą decyzję, skarżący J. B. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie opinii rzeczoznawcy zawierającej szereg naruszeń. Podniesiono, że celem wskazanej instytucji jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej zmierza do zapobieżenia wystąpienia tych zagrożeń, które mogą pojawić się jako następstwo wykonania aktu lub czynności. W ocenie skarżącego skoro decyzja organu zapadła na podstawie operatu, który utracił swą ważność wniosek o wstrzymanie należy uznać za zasadny. Organ administracji publicznej, mimo takiej możliwości, nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 754/09 – Lex nr 552410). W przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił takich przesłanek. W ocenie Sądu, przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania tej decyzji. Co do zasady nie może o nich przesądzać zarzut wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwą, w ocenie skarżącego, opinię rzeczoznawcy, gdyż na obecnym etapie postępowania sąd administracyjny nie może badać jej legalności. Kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji rozstrzygnięta zostanie przez sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 743/11). Przyjmuje się również, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można tego uznać za brak formalny wniosku, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz oznacza to brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt II OZ 199/10). Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, co - zdaniem Sądu - w tym przypadku nie nastąpiło. Skarżąca nie wskazała bowiem, jaka jest jej sytuacja finansowa, skutkiem czego nie jest możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie nałożonej opłaty administracyjnej mogłoby wpłynąć na jej kondycję finansową. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.