II SA/Gl 498/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi [A] S.A. w J. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gliwicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za usługi wodne 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gliwicach na rzecz skarżącej kwotę 207 (dwieście siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Informacją roczną z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. ustalił opłatę stałą dla "A" S.A. w J. za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w kwocie 1 zł za wprowadzenie do wód – wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast. Spółka wniosła reklamację, podnosząc, że z powodu braku informacji, na podstawie jakiego pozwolenia wodnoprawnego została wyliczona przedmiotowa opłata, nie ma możliwości zweryfikowania poprawności jej naliczenia. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. działając na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 5, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 i 2180) określił za powyższy okres opłatę stałą w wysokości 1 zł. Organ wyjaśnił, że informacja roczna została wystawiona na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] r. nr [...], wydanego przez Prezydenta Miasta S. na wprowadzenie do cieku [...] wód z odwodnienia nieruchomości. Stawkę opłaty naliczono zgodnie z § 7 rozp. Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502). Stąd też reklamacji nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego "A" S.A. wniosła o uchylenie powyższej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 14 ust. 2 i 6 w zw. z art. 240 ust. 4 pkt 3 lit. a oraz art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy – Prawo wodne. Skarżąca wskazała na brak kompetencji organu wydającego przedmiotową decyzję, gdyż ciek [...] znajduje się w zlewni [...] od P., w Regionie Wodnym [...] w dorzeczu [...], podległym Zarządowi Zlewni w K., zaś odwadniane nieruchomości położone są w Gminie S.. Informacją z dnia [...] r. Dyrektor Zlewni w K. ustalił z tego tytułu opłatę stałą w kwocie 1 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w G. przyznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów o właściwości. W związku z tym wystąpiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. jako organu wyższego stopnia. W toku rozprawy sądowej strony podały, że nie została wydana decyzja, stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji w postępowaniu administracyjnym przed organem wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja obarczona jest bowiem kwalifikowaną wadą prawną, skutkującą jej nieważnością z mocy art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Każdy przypadek naruszenia przez organ przepisów o właściwości, stanowi podstawę do wyeliminowania decyzji w tym trybie, chyba że zachodzą negatywne przesłanki z art. 156 § 2 kpa, w postaci upływu 10 lat od doręczenia lub ogłoszenia aktu, bądź wywołania nieodwracalnych skutków prawnych, co nie dotyczy niniejszej sprawy. Z mocy art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo wodne, wyżej powołanej, ciek [...] znajduje się w zlewni [...] od P., w Regionie Wodnym [...] w dorzeczu [...], dla którego organem właściwym jest Zarząd Zlewni w K. (§ 18 pkt 16 załącznika do rozp. Min Środ. z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie nadania statutu Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie – Dz. U. z 2017 r. poz. 2506). Zatem organ administracji wydając zaskarżoną decyzję, naruszył przepisy o właściwości miejscowej, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności z mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy, sąd administracyjny dopatrzył się nadto przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego przed organem, którego działanie zaskarżono. Nie jest dopuszczalne ponowne prowadzenie postępowania administracyjnego przed organem niewłaściwym. Nadto, sąd ustalił w toku postępowania w oparciu o dowód z dołączonej do skargi informacji rocznej Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K., przeprowadzony w trybie art. 106 § 3 tej ustawy, że postępowanie toczyło się przed właściwym organem do ustalenia opłaty rocznej. Stąd też postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, podlegało umorzeniu na podstawie art. 145 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest bowiem wystarczające dla zakończenia sprawy wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, lecz wydanie aktu kończącego zgodnie z art. 104 § 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa. Wobec uwzględnienia skargi należało nadto orzec o zasądzeniu na rzecz skarżącej na jej wniosek, zwrotu kosztów postępowania w kwocie 207 zł, obejmujących wpis sądowy w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 90 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Rozstrzygnięcie o kosztach wynika z treści art. 202, art. 205 § 2 i art. 209 cyt. ustawy oraz § 2 pkt 1 i § 14 ust. 1 pkt 1a rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). ec