II SA/Gl 46/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie, Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. S. i D. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 listopada 2025 r. nr NWXIV.7581.2.19.2025 w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 17 listopada 2025 r., nr NWXIV.7581.2.19.2025 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") uchylił w całości decyzję Starosty [...] (dalej "Starosta" lub "Organ I instancji") z 22 września 2025 r., nr [...] i w tym zakresie orzekł merytorycznie w przedmiocie odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Starosta, po rozpatrzeniu wniosku R. S. i D. S. (dalej "Skarżący") z 13 maja 2024 r., w pkt 1 decyzji z 22 września 2025 r. orzekł o ustaleniu i wypłacie odszkodowania w wysokości 0,04 zł za udostępnienie części nieruchomości, położonej w O., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], [...], objętej księgą wieczystą [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w M., polegającym na tym, że dnia 2 września 2022 r. T. S.A. (dalej "Spółka" lub "Uczestniczka postępowania"), w trybie art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem zapobieżenia szkodzie znacznych rozmiarów, dokonała czasowego zajęcia części przedmiotowej działki na powierzchni 1000 m2, w trakcie którego dokonała przycinki drzew wrastających w linię elektroenergetyczną SN 20 kV. W pkt 2 decyzji Starosta odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości opisanego w pkt 1 decyzji. Jednocześnie Starosta zobowiązał Spółkę do wypłaty odszkodowania ustalonego w pkt 1 decyzji jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 126 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.; dalej "u.g.n.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że wnioskiem z 2 września 2022 r. Spółka zwróciła się do Starosty o wydanie w trybie art. 126 ust. 5 i art. 126 ust. 8 u.g.n. decyzji potwierdzającej zaistnienie 2 września 2022 r. stanu nagłej potrzeby czasowego zajęcia przez przedsiębiorcę przesyłowego nieruchomości położonej w O., obręb [...], arkusz mapy 5, oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...], stanowiącej współwłasność Skarżących. Na podstawie wydruku korespondencji mailowej dołączonej do ww. wniosku Organ I instancji ustalił że jeden ze Skarżących poinformowany o zagrożeniu pożarowym jakie stwarzały gałęzie drzew dotykające linii elektroenergetycznej średniego napięcia, wprost nie wyraził zgody na ich przycięcie i wejście pracowników Spółki na teren działki nr [...]. Jednocześnie Starosta uznał za udowodnione - w oparciu o załącznik mapowy oraz dokumentację fotograficzną przedłożoną przez Spółkę – że działka nr [...] została zajęta na okres niecałych trzech godzin na powierzchni około 1000 m2 w celu wykonania działań związanych z zapobieżeniem powstania znacznej szkodzie polegającej na przycince, przy użyciu zwyżki, drzew rosnących pomiędzy słupami [...] i [...] podtrzymujących linię napowietrzną średniego napięcia 20 kV relacji nr [...] [...] – [...] – [...]. Starosta decyzją z 22 września 2022 r. nr [...] potwierdził zaistnienie stanu nagłej potrzeby czasowego zajęcia 2 września 2022 r. nieruchomości Skarżących w celu zapobieżenia szkodzie znacznych rozmiarów. Od decyzji tej żadna ze stron nie wniosła odwołania. W pkt 2 ww. decyzji Spółka została zobowiązana do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego oraz do wypłaty odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości. Skarżący w oparciu o pkt 2 decyzji z 22 września 2022 r. wnieśli o ustalenie odszkodowania za całkowitą wycinkę drzew dokonaną na części terenu działki nr [...] o powierzchni 1000 m2. Zażądali aby wysokość odszkodowania ustalić według stawek określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów. Do wniosku Skarżący załączyli m. in. inwentaryzację 114 drzew typu brzoza oraz zdjęcia. W piśmie z 6 lipca 2024 r. Skarżący doprecyzowali, że ich zdaniem nielegalnej wycinki drzew dokonała Spółka 2 września 2022 r., podtrzymali żądanie wypłaty odszkodowania w wysokości 544 250,00 zł oraz wyjaśnili, że inwentaryzacja drzew została wykonana na porośniętej części działki nr [...]. Z kolei zdaniem Spółki zajęcie działki nr [...] i wykonanie na niej prac miało miejsce wyłącznie 2 września 2022 r. w godzinach 15.50 – 18.30 i nie spowodowało powstania szkód przez co nie było sposobności ani potrzeby przywracania nieruchomości do stanu poprzedniego. Spółka podkreśliła, że jedynym elementem ustalenia odszkodowania może być co najwyżej fakt kilkugodzinnego udostępnienia nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia Starosta opisał szczegółowo czynności postępowania dowodowego oraz wynikłe z nich ustalenia. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w tym zeznań świadka R. P., wniosku Spółki z 2 września 2022 r. i załączonej do niego dokumentacji, wyjaśnień stron postępowania, dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez Skarżących, protokołu oględzin nieruchomości z 20 października 2020 r. sporządzonego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym kary administracyjnej za wycinkę drzew) Starosta uznał, że odszkodowanie może być ustalone jedynie w zakresie ograniczenia w korzystaniu z prawa własności przez Skarżących. Natomiast fakt dokonania 2 września 2022 r. całkowitej wycinki drzew Starosta uznał za nieudowodniony. Wysokość odszkodowania za udostępnienie działki nr [...] w wymiarze niecałych trzech godzin w wysokości 0,04 zł Starosta ustalił na podstawie operatu szacunkowego z 31 lipca 2025 r. W odwołaniu od decyzji Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Starosty w całości wskazując, że organ błędnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i nie wykonał inwentaryzacji oraz wyceny usuniętych drzew. Na podstawie art. 135 ust. 5 u.g.n. w związku z koniecznością ustalenia odszkodowania należy przyjąć wartość wyliczoną metodą odtworzeniową. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących, Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty z 22 września 2025 r. i orzekł o: 1 ) odmowie ustalenia na rzecz Skarżących odszkodowania za udostępnienie Spółce w dniu 22 września 2022 r. na czas około 3 godzin części opisanej wyżej nieruchomości o powierzchni około 1000 m2, 2) odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz Skarżących za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda zrelacjonował przebieg postępowania i przytoczył przepisy prawa, które znalazły zastosowanie. Wojewoda podkreślił, że z załączonych do wniosku Spółki z 2 września 2022 r. zdjęć wynika, że korony drzew rosnących pod przewodami elektroenergetycznymi – głównie samosiejek brzóz – zostały przycięte. Nie zlikwidowano całych drzew. Dowodem na to są nie tylko zdjęcia wykonane przez Spółkę w dniu interwencji, ale także zdjęcia wykonane przez pracowników Urzędu Miasta O. w dniu 22 października 2022 r., na których widać rosnące pod przewodami drzewa z przyciętymi koronami. W związku z tym domaganie się przez Skarżących odszkodowania za wycięcie drzew jest bezpodstawne, a sama decyzja Starosty z 22 września 2022 r. nie potwierdza, że doszło do wycinki drzew. Odnosząc się natomiast do wysokości odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości wskazać trzeba, że jego kwota jest spektakularnie nieproporcjonalna do kosztów przeprowadzonego postępowania i w istocie dowodzi, że odszkodowanie nie przysługuje bowiem w obecnych realiach społeczno-gospodarczych kwota czterech groszy nie przedstawia żadnej wartości. Tym samym Wojewoda uznał, że przeprowadzone postępowanie z art. 126 ust. 3 u.g.n. dowiodło brak zasadności wypłaty odszkodowania, co z kolei spowodowało konieczność wyeliminowania decyzji Starosty z obrotu prawnego i orzeczenia o odmowie ustalenia odszkodowania. Skarżący w skardze na decyzję Wojewody zarzucili naruszenie: 1) art. 8, 9, 77 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania do działania organów administracji publicznej, bez rzetelnego zebrania materiałów dowodowych i ich prawidłowej oceny; 2) przeprowadzenie dowodów przed organem II instancji, podczas gdy braki materiału dowodowego powodowały konieczność uchylenia decyzji i umożliwienie stronie oceny uzupełnionego materiału dowodowego; 3) błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji przez przyjęcie, że zostały przeprowadzone prace polegające na podcięciu gałęzi zagrażających prawidłowemu funkcjonowaniu urządzeń elektroenergetycznych; 4) błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji powziętych z dołączonych fałszywych zdjęć do protokołu z oględzin nieruchomości z 22 października 2022 r.; 5) wydanie decyzji mimo braku zweryfikowania zeznań R. P. o dokonywanych wielu przycinkach i wycinkach drzew w okolicy jej domu na działce sąsiedniej nr [...]. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Podkreślili, że to Starosta decyzją z 22 września 2022 r. potwierdził dokonanie wycinki drzew przez Uczestniczkę postępowania podczas interwencji 2 września 2022 r. Skarżący nie otrzymali ww. decyzji Starosty więc nie znali jej treści. Także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 kwietnia 2024 r. o sygn. akt II SA/Gl 2014/23 jednoznacznie potwierdza, że doszło do wycinki drzew. W piśmie z 23 marca 2023 r. nr [...] w pierwszym akapicie Uczestniczka postępowania jednoznacznie informuje o usunięciu przez nią drzew. Podczas rozprawy administracyjnej, która odbyła się 29 października 2024 r., przedstawiciel Spółki stwierdził, że wycinki dokonali pracownicy Spółki, którzy dostali dyspozycję telefoniczną od dyspozytora. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Dodatkowo szczegółowo odniósł się do zarzutów Skarżących, z przywołaniem dowodów znajdujących się w aktach sprawy. W piśmie procesowym z 30 stycznia 2026 r. Skarżący podnieśli, że kwestionowali zeznania świadka R. P., jednakże fakt ten nie został odnotowany w protokole z rozprawy przeprowadzonej 29 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami skutkującymi wznowieniem postępowania bądź stwierdzeniem nieważności ani nie uchybia regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 126 ust. 3 u.g.n. po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął nieruchomość, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. W myśl art. 132 ust. 6 u.g.n., obowiązek zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń wymienionych w art. 126 u.g.n. oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości z tego powodu obciąża osobę lub jednostkę organizacyjną, która uzyskała zezwolenie na wykonanie czynności związanych z konserwacją, remontami, usuwaniem awarii albo zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości w przypadku siły wyższej lub innej nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. W sprawie jest bezsporne, że na wniosek Spółki z 2 września 2022 r., Starosta działając na podstawie art. 126 ust. 5 i 8 u.g.n. decyzją z 22 września 2022 r. nr [...] potwierdził zaistnienie stanu nagłej potrzeby czasowego zajęcia przez Spółkę 2 września 2022 r. nieruchomości Skarżących w celu zapobieżenia szkodzie znacznych rozmiarów. W pkt 2 tej decyzji zobowiązano Spółkę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego oraz do wypłaty odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości. Kwestią sporną jest rodzaj wykonanych przez Spółkę prac podczas czasowego zajęcia części nieruchomości Skarżących 2 września 2022 r. Zdaniem Skarżących na powierzchni 1000 m2 działki doszło do wykonania przez Spółkę wycinki drzew porastających tę część działki. Okoliczność tę potwierdza pkt 2 decyzji Starosty z 22 września 2022 r., załączone do wniosku Skarżących z 13 maja 2024 r. wydruki zdjęć i inwentaryzacja drzew. Skarżący twierdzą też, że fakt wycinki drzew potwierdzono jednoznacznie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 kwietnia 2024 r. II SA/Gl 2014/23, w piśmie Spółki z 23 marca 2023 r. nr [...] oraz w protokole z rozprawy administracyjnej z 29 października 2024 r. Z kolei organy administracji publicznej obu instancji - w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy - uznały, że nie doszło do wycinki, a jedynie do przycinki koron drzew rosnących bezpośrednio pod linią elektroenergetyczną. Zdaniem Sądu nie są zasadne zarzuty Skarżących, że organy zaniechały zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało m. in. błędnym ustaleniem, że doszło do przycinki drzew, a w ślad za tym odmową ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej załatwienia. Ustalenia te wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniach obu decyzji dowodów, wszechstronnie ocenionych w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Nie jest zasadne twierdzenie Skarżących, że Starosta wydając decyzję z 22 września 2022 r. potwierdził dokonanie wycinki drzew przez Spółkę na powierzchni 1000 m2 działki Skarżących. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że gałęzie drzew rosnących na nieruchomości Skarżących dotykają przewodów linii elektroenergetycznej 20 kV relacji nr [...]. Celem usunięcia stanu zagrożenia koniecznym było "natychmiastowe wykonanie wycinki drzew dotykających przewodów". Celem zapobieżenia zagrożeniu awarii sieci, pożarowi oraz porażeniu ludzi prądem w dniu 2 września 2022 r. w godzinach 15.50 – 18.30 pracownicy przedsiębiorstwa przesyłowego przystąpili do "wycinki porastających nieruchomość samosiejek przy użyciu zwyżki". W tym zakresie Starosta odwoływał się do treści wniosku Spółki z 2 września 2022 r. o wydanie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości w trybie art. 126 ust. 5 i ust. 8 u.g.n. Jednocześnie w tej samej decyzji Starosta wskazał, że dokumenty załączone do wniosku Spółki potwierdzają dokonanie zajęcia działki Skarżących 2 września 2022 r. celem usunięcia zagrożenia. "Przycięcie koron drzew" zostało wykonane wzdłuż przebiegu linii energetycznej przy pomocy zwyżki. Przybliżony obszar zajęcia działki to około 1000 m2. Starosta w uzasadnieniu decyzji z 22 września 2022 r. posługuje się zatem wymiennie słowami "wycinka" i "przycięcie" bez nadawania tym słowom różnego znaczenia. Jednocześnie wskazuje, że prace zostały wykonane wzdłuż przebiegu linii energetycznej przy pomocy "zwyżki" czyli specjalistycznego urządzenia służącego do wykonywania prac na wysokości. Podstawą do wydania decyzji przez Starostę był wniosek Spółki z 2 września 2022 r. Z dołączonych do wniosku zdjęć obrazujących stan działki Skarżących pod przewodami elektroenergetycznymi wynika, że korony rosnących pod nimi drzew zostały przycięte. Jednocześnie we wniosku Spółka wskazuje, że pracownicy Spółki 2 września 2022 r. przystąpili do "wycinki gałęzi drzew dotykających linii", a prace polegające na "wycięciu gałęzi drzew" musiały być przeprowadzone natychmiast w celu zapobieżenia pożarowi oraz awarii. Wskazano, że prace były wykonywane przy użyciu zwyżki. Dowodami na to, że prace Spółki podczas interwencji 2 września 2022 r. polegały na przycięciu koron drzew są także zdjęcia wykonane 22 października 2022 r. podczas oględzin w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Burmistrza Miasta O. dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew. Na zdjęciach tych widoczne są rosnące pod przewodami elektroenergetycznymi drzewa z przyciętymi koronami. Także z zeznań świadka R. P. i jej oświadczenia z 18 lipca 2024 r. wynika, że wykonana 2 września 2022 r. przez Spółkę wycinka drzew polegała na przycięciu koron samosiejek. Świadek zeznała, że wycinki drzew dokonano dopiero w czerwcu 2023 r. Jeśli chodzi o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 2014/23 to wbrew stanowisku Skarżących wyrok ten nie potwierdza faktu wycinki drzew. Wyrok ten zapadł w sprawie dotyczącej odmowy wymierzenia Spółce kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zgody posiadacza terenu, a w jego uzasadnieniu mowa jest o przycince drzew znajdujących się bezpośrednio pod linią energetyczną, a nie o ich usunięciu. Co do wyjaśnień Spółki zawartych w piśmie z 23 marca 2023 r. nr [...] oraz w protokole z rozprawy administracyjnej z 29 października 2024 r. należy wskazać, że przedstawiciele Spółki opisując prace wykonane podczas interwencji 2 września 2022 r. posługują się wymienne wyrazami "usunięcie", "wycinka", "przycinka" drzew, nie rozróżniając ich znaczeń. Wypowiedziom tym nie można zatem przypisać decydującego znaczenia dla ustalenia jakiego rodzaju prace wykonała Spółka. Nadto należy wskazać, że z art. 77 § 1 k.p.a. wynika dla organów obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o kompleksowo, całościowo zgromadzony materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, nakazującą organowi dokonanie oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Już treść tych przepisów i wynikających z nich norm postępowania wyklucza powołanie się tylko na jednostkowe dowody i pominięcie pozostałych zgromadzonych w sprawie. Skarżący na dowód tego, że doszło do wycinki drzew przedłożyli wydruki zdjęć i inwentaryzację drzew. Z wydruków zdjęć nie wynika kiedy i w jakich okolicznościach zdjęcia te zostały wykonane ani nawet jakiej nieruchomości dotyczą. Wobec sporności faktu usunięcia drzew dowody te nie są wiarygodne. Po pierwsze nie wynika z nich, że Spółka 2 września 2022 r. dokonała usunięcia drzew na powierzchni 1000 m2 działki Skarżących. Po drugie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika fakt przeciwny, tj. Spółka nie dokonała wycinki drzew. Odnosząc się do odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości należy wskazać, że z operatu szacunkowego z 31 lipca 2025 r. wynika, że zajęcie nieruchomości Skarżących było krótkotrwałe i brak podstaw do stwierdzenia żeby znacznie ograniczyło możliwość korzystania z nieruchomości, zgodnie z jej przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Biegły przyjął założenie zgodnie z którym nieruchomość przynosi właścicielowi (pożytki) dochód poprzez jej wydzierżawienie jednakże wyjaśnił, że w otrzymanej dokumentacji brak jest informacji, że okres 3 godzin to czas kiedy pożytki właściciela osiągane z nieruchomości zostały ograniczone. Biegły przyjął założenie, ż potencjalnie mogło tak się stać. Jednocześnie wskazał, że może budzić wątpliwości czy właściciel (potencjalny dzierżawca) rzeczywiście poniósł szkodę na nieruchomości w tak krótkim czasie poprzez ograniczenie możliwości korzystania z niej. Wartość tej potencjalnej szkody biegły wycenił na 0,04 zł. Zgodzić się należy z Wojewodą, że Organ I instancji bezrefleksyjnie przyjął sporządzony operat szacunkowy i przeniósł jego ustalenia do decyzji. Organ administracji publicznej obowiązany jest dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym oraz ocenić jego wartość dowodową, stosownie do art. 80 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że ocena dowodu z operatu szacunkowego zbliżona jest do oceny dowodu z opinii biegłego, gdyż operat pełni podobną rolę (art. 84 § 1 k.p.a.). Z operatu wynika, że kwota odszkodowania dotyczy szkody potencjalnej, tj. związanej z utraconymi potencjalnie pożytkami i jest bliska zeru złotych. Tak wyliczone odszkodowanie nie może być uznane za spełniające warunki art. 126 ust. 3 u.g.n. Jeśli chodzi o zarzut "fałszerstwa" zdjęć do protokołu z oględzin nieruchomości w dniu 22 października 2022 r. to zauważyć należy, że sądy administracyjne nie są instytucją uprawnioną do ścigania przestępstw, stąd też rozważanie czy określone zachowania wyczerpują znamiona czynu zabronionego z samego założenia wykracza poza zakres właściwości sądów administracyjnych i w ogóle nie może podlegać ocenie sądu administracyjnego w toku rozpoznania sprawy (por. postanowienie NSA z 10 października 2025 r., I OPP 9/25, opubl. w CBOSA). Jeśli w ocenie Skarżących, przy rozpoznaniu ich sprawy przez organy administracji, doszło do popełnienia przestępstwa fałszerstwa dokumentów, to uprawnieni są oni do złożenia zawiadomienia o jego popełnieniu do właściwej jednostki prokuratury lub policji. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o rozstrzygnięcie sprawy w tym trybie, a Skarżący ani Uczestniczka postępowania w ustawowym terminie nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.