II SA/Gl 246/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. w D. na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 153/2025/MKB/MWZ w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla punkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach na rzecz strony skarżącej 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej – Wojewódzki Inspektor, organ) zarządzeniem pokontrolnym z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 153/2025/MKB/MWZ (znak [...]), działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 425 – dalej u.i.o.ś.) oraz w oparciu o ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach: 6 października - 14 listopada 2025 r. w A Sp. z o.o. w D. (dalej – Skarżąca, Spółka), udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] , nałożył obowiązek: 1) przestrzegania decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia 5 lutego 2015 r. nr [...] (z późn. zm. – dalej pozwolenie zintegrowane), udzielającej pozwolenia zintegrowanego w zakresie maksymalnych ilości przetwarzanych odpadów o kodzie 15 01 01 – wyznaczył termin realizacji: na bieżąco przez cały okres prowadzenia działalności; 2) monitorowania składu odprowadzanych ścieków przemysłowych określonego w posiadanym pozwoleniu zintegrowanym – wyznaczył termin realizacji: na bieżąco przez cały okres prowadzenia działalności; 3) oznaczania prawidłowo odpadów o kodzie 19 12 04 jako "tworzywa sztuczne i guma" – wyznaczył termin realizacji: przez cały okres prowadzenia działalności. Organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym naruszeń, na dzień 6 lutego 2026 r. W jego uzasadnieniu uargumentowano każdy z obowiązków. W zakresie pierwszego z nich wskazano, że w instalacji do przetwarzania odpadów zbieranych selektywnie w 2024 r. Spółka przyjęła i przetworzyła odpad o kodzie 15 01 01 w ilości 4.801,340 Mg. Tymczasem posiadane zezwolenie umożliwia przetworzenie w ciągu roku 4.800 Mg tego rodzaju odpadów. Organ nie podzielił przy tym wyjaśnień Spółki, że uwaga ta jest nieuzasadniona, gdyż w ogólnym rozrachunku nie została przekroczona łączna ilość określona dla wszystkich odpadów zbieranych selektywnie. Według Wojewódzkiego Inspektora, Spółka jest zobowiązana przestrzegać limitów ilościowych przyjmowanych i przetwarzanych odpadów zarówno w ujęciu całościowym, odnoszącym się do łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, jak i w ujęciu jednostkowym odnoszącym się, do masy konkretnego rodzaju odpadów. W kwestii odprowadzania ścieków zauważono, że zgodnie z pkt IV pozwolenia zintegrowanego, poza parametrami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym, Spółka została zobowiązana również do dochowania górnej wartości indeksu fenolowego. Tymczasem sprawozdania z badań wskazują, że Spółka nie badała indeksu fenolowego w 2024 i w 2025 r., co świadczy o eksploatacji instalacji niezgodnie z posiadanym pozwoleniem zintegrowanym. Z kolei Skarżąca stoi na stanowisku, że pozwolenie zintegrowane nie nakłada obowiązku wykonywania badań ścieków, a w szczególności badań w zakresie zawartości indeksu fenolowego. Według Spółki, takiego obowiązku nie kreuje również pozwolenie wodnoprawne. Natomiast organ przyjmuje, że skoro w pozwoleniu zintegrowanym określono skład odprowadzanych ścieków przemysłowych wraz z wartościami jakie winny być dotrzymane, to obowiązkiem Spółki jest weryfikacja i kontrola, czy wartości te są dotrzymywane. Zwrócił również uwagę na treść obowiązującego w dniu wydania pozwolenia zintegrowanego art. 211 ust. 2 pkt 3b ustawy Prawo ochrony środowiska. Jednocześnie przyjęto, że skoro obie decyzje znajdują się w obiegu prawnym (pozwolenie zintegrowane i wodnoprawne), to Spółka zobowiązana jest do ich przestrzegania. Powinność sprecyzowana w pkt 3 zarządzenia powiązano z nieprawidłowym oznaczeniem pojemnika. Opatrzono go kodem odpadów 19 12 04 oraz napisem "zużyte odpady". Według relacji przedstawiciela Spółki, napis "zużyte opony" był wskazówką dla obsługi wybierającej z frakcji komunalnej gumowe elementy i tworzywa sztuczne mogące tarasować linię przenośników. Jak zauważył organ, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020 r. poz. 10 – dalej r.o.o.) kod 19 12 04 ma oznaczenie "Tworzywa sztuczne i guma". Natomiast zużyte opony winny być zgodnie z tym rozporządzeniem klasyfikowane pod kodem 16 01 03 - zużyte opony. Wojewódzki Inspektor przyznał, że podczas kontroli nie stwierdzono, aby Spółka pod kodem 19 12 04 klasyfikowała zużyte opony, jednakże napis, który widniał na pojemniku z odpadami o powyższym kodzie mógł wprowadzać w błąd. Zaznaczył, że stwierdzono przypadki, gdy Skarżąca zamieszczała wskazówki na pojemnikach, które nie pozostały w sprzeczności z katalogiem odpadów, np. przy odpadach o kodzie 15 01 02 zastosowano "wskazówkę" - PET niebieski, folia kolor. Tymczasem Spółka twierdzi, że art. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 1587 z późn. zm. – dalej u.o.) nie wskazuje warunków, dla których uznaje się błędne oznaczenie odpadu, nie wskazuje jak miejsce magazynowania, czy pojemnik na odpady winien zostać oznaczony, nie wskazuje również przypadków niewłaściwego oznaczenia pojemników na odpady. Pełnomocnik Spółki w skardze z dnia 19 stycznia 2026 r. zarzucił zarządzeniu pokontrolnemu: 1) naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez: a) odniesienie się do uwag i zastrzeżeń Spółki zgłoszonych w toku kontroli udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] dopiero w zarządzeniu pokontrolnym, b) sformułowanie ogólnikowych i generalnych założeń w zarządzeniu pokontrolnym, które w żaden sposób nie konkretyzują i indywidualizują oczekiwanego przez organ działania ze strony Spółki przy uwzględnieniu konkretnych norm prawnych, c) odwołanie się do decyzji administracyjnej - pozwolenia zintegrowanego, bez wskazania konkretnego punktu decyzji w sytuacji, kiedy zarządzenie kontrolne ma sygnalizować o obowiązujących przepisach prawa i stawianych w związku z tym konkretnych i zindywidualizowanych działaniach wymaganych względem kontrolowanego; 2) błąd w ustaleniach faktycznych skutkujących chybionym przyjęciem, że: a) Spółka naruszyła warunki posiadanego pozwolenia zintegrowanego w zakresie: przekroczenia limitu ilościowego dla przetworzenia odpadów o kodzie 15 01 01, nieprawidłowego monitorowania odprowadzanych ścieków przemysłowych z uwagi na brak badania indeksu fenolowego, w sytuacji kiedy Spółka szczegółowo wyjaśniała w trakcie kontroli, jak również w piśmie stanowiącym uwagi do protokołu kontroli, że postępuje zgodnie z przepisami prawa i warunkami pozwolenia zintegrowanego, albowiem w ujęciu całościowym moc przerobowa wydajności kontrolowanej instalacji nie została przekroczona (1) oraz warunki posiadanego pozwolenia zintegrowanego nie nakładają obowiązku monitorowania indeksu fenolowego (2), co jednakże zostało całkowicie pominięte przez organ, skutkując podtrzymaniem dotychczasowego stanowiska, bez wykazania prawidłowości ustaleń Wojewódzkiego Inspektora względem stanowiska Spółki, b) Spółka naruszyła art. 4 ust. 1 u.o. w sytuacji, kiedy przepis ten stanowi normę generalną, nie kształtującą żadnych nakazów, a tym bardziej zakazów, w związku z tym użycie dodatkowych pomocniczych określeń, obok prawidłowo zastosowanej klasyfikacji prawnej kodu odpadu, w żadnej mierze nie stanowi o naruszeniu zasady wyrażonej w art. 4 ust. 1 u.o. Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie w całości zarządzenia pokontrolnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na wstępie pełnomocnik wyjaśnił, że niezależnie od tego, że zarządzenie pokontrolne zostało zaadresowane do Prezesa Spółki, to Spółka posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego, gdyż to zakresu jej działalności i jej majątku i mienia dotyczy zarządzenie. Następnie po przedstawieniu charakteru prawnego zarządzenia pokontrolnego, Skarżąca podniosła, że akt ten nie przedstawia pełnego stanu faktycznego sprawy, gdyż nie przedstawiono i nie odniesiono się do uwag zgłoszonych przez Spółkę (pismo z dnia 20 listopada 2025 r.) do protokołu kontroli. Ponadto – jak twierdzi pełnomocnik Spółki – organ nie konkretyzuje naruszenia, jak i nakazu oczekiwanego zachowania, a jedynie przedstawia subiektywną interpretację warunków indywidualnego aktu administracyjnego, a nadto nie powołuje przepisu prawa, który został naruszony. Tymczasem, jak podniesiono w skardze, podmiot kontrolowany musi uzyskać jednoznaczną informację o stwierdzonym uchybieniu i ciążącym na nim obowiązku. Zarzut ten odniesiono również do nieprecyzyjnego określenia terminu realizacji zarządzenia. Podsumowując tą cześć skargi pełnomocnik wyraził pogląd, że kwestionowane zarządzenie pokontrolne nie spełnia warunków formalnych w zakresie jego konkretności, szczegółowości, uwzględnienia pełnego stanu faktycznego i prawnego. W dalszej części skargi pełnomocnik odniósł się do każdego punktu negowanego aktu. W kwestii pierwszego z nich stwierdził, że Spółka przetwarza odpady w ilościach zgodnych z mocą przerobową wynikającą z posiadanego pozwolenia zintegrowanego, jak również zgodnie z wymogami prawa. Podkreślono, że w ujęciu całościowym, Spółka ma prawo przyjąć 57.750 Mg/rok odpadów szczegółowo określonych w części III pkt 1.1.B pozwolenia zintegrowanego. W weryfikowanym przez organ roku 2024, w instalacji do przetwarzania odpadów zbieranych selektywnie, Skarżąca łącznie przyjęła 15.104,160 Mg odpadów, a więc nie przekroczyła ilości maksymalnej wyznaczonej dla instalacji. Dodatkowo pełnomocnik stwierdził, że zarządzenie pokontrolne wydane zostało zaledwie po upływie ok. miesiąca od wniesienia uwag do protokołu kontroli. W takim krótkim czasie – jak twierdzi pełnomocnik – z racji na zaangażowanie w przygotowania dokumentacji ofertowej do udziału w przetargach, ograniczenia kadrowe powodowane okresem świątecznym, wykluczało możliwość zweryfikowania danych o ilości przyjętych odpadów o kodzie 15 01 01. Stwierdzono także, że do tej pory nigdy nie zdarzyło się, aby doszło do tego rodzaju naruszeń. Niezależnie od tego wyrażono pogląd, że taki stan rzeczy nie powoduje jakiegokolwiek negatywnych skutków w zakresie oddziaływania na środowisko. Dodano także, że zarządzenie w zakresie wykonania przedmiotowego obowiązku odwołuje się do bieżącej jego realizacji przez cały okres prowadzonej działalności, pomijając całkowicie okoliczność, że pozwolenie zintegrowane i ustalona wydajność może ulec zmianie, co czyni w takiej sytuacji okres realizacji zobowiązaniem niewykonalnym. W zakresie monitorowania składu odprowadzonych ścieków przemysłowych (pkt 2 zarządzenia), pełnomocnik w całości podtrzymał wskazane powyżej uwagi, że zarządzenie nie może odwoływać się do decyzji administracyjnej, gdyż celem zarządzenia pokontrolnego jest przypomnienie, zasygnalizowanie o obowiązujących przepisach prawa. Podkreślił, że Wojewódzki Inspektor nie wskazał przepisu prawa, jak również postanowienia pozwolenia zintegrowanego oraz pozwolenia wodnoprawnego, które obligowałyby Skarżącą do wykonywania badań indeksu fenylowego. Zatem nie można stawiać niczym nieuzasadnionych obowiązków. W zakresie dodatkowego oznaczenia pojemnika przeznaczonego na odpady o kodzie 19 12 04 napisem "zużyte opony", pełnomocnik uznał, że okoliczność ta w żaden sposób nie wykracza poza ustawową regulację, ponieważ brak jest w ustawie o odpadach przepisów zakazujących dodatkowego oznakowania pojemników, a w takim kontekście należy rozpatrywać analizowany przypadek. Ponadto podkreślono, że nie ustalono, aby odpady w postaci zużytych opon były nieprawidłowo klasyfikowane. Wobec powyższego zakwestionowanie dodatkowych wskazówek stosowanych przez Spółkę celem ułatwienia pracy, nie może być interpretowane jako nadużycie, czy niezgodne z prawem działanie. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 lutego 2026 r. Wojewódzki Inspektor wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzono, że zarządzenie pokontrolne jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, w związku z czym obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Samo zarządzenie pokontrolne zostało sformułowane w taki sposób, aby Skarżąca miała możliwość stwierdzenia jakie naruszenia są jej zarzucane. Ponadto stanowi spójną całość z protokołem kontroli. Podkreślono, że zarządzenie pokontrolne nie ma zdolności kreowania, ani nawet modyfikowania istniejących praw i obowiązków spoczywających na kontrolowanym. Zasygnalizowano również, iż Spółka nie przesłała pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym naruszeń w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 6 lutego 2026 r. W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2026 r. pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że nieprawdą jest, że w terminie zakreślonym zarządzeniem pokontrolnym Spółka nie odniosła się do wymienionych w tym akcie naruszeń. Otóż – jak podniósł pełnomocnik – Spółka przesłała do organu w tej materii informację w dniu 6 lutego 2026 r., co dokumentuje załączone do pisma potwierdzenie nadania i doręczenia pisma w systemie e-doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego stwierdzić należało, że skarga w części zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy okoliczności wymienione w trzech punktach zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego stanowią naruszenie warunków prowadzonej działalności, które określono w pozwoleniu zintegrowanym oraz obowiązujących przepisach prawa. Przystępując do rozważań przede wszystkim wskazać należy na art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Zgodnie z nim, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Z przepisu tego wynika, iż w zarządzeniu pokontrolnym organ wskazuje nieprawidłowości w zakresie nałożonych na kontrolowany podmiot obowiązków w przedmiocie ochrony środowiska, a wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa lub decyzji administracyjnych. Podnieść przy tym należy, że zarządzenie pokontrolne nie stanowi sankcji administracyjnej, ponieważ nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz stanowi tylko "przypomnienie" o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa ochrony środowiska regulujących działalność danego przedsiębiorcy (zob. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 305/23, LEX nr 3826256). Zarządzenie pokontrolne jest wydawane w wyniku odrębnego postępowania kontrolnego (zob. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 1803/21, LEX nr 3483763; z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 723/12, LEX nr 1219173). Kontrole prowadzone przez Inspekcję Ochrony Środowiska uregulowane zostały m.in. w przepisach u.i.o.ś. (w szczególności w rozdziale 3), w rozdziale 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 z późn. zm. - dalej u.p.p.), czy w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm. - dalej u.p.o.ś.). Przepisy te określają zadania kontrolne i kompetencje organów Inspekcji Ochrony Środowiska, wyszczególniają podmioty podlegające kontroli, precyzując tryb i zasady dokonywania kontroli oraz prawa i obowiązki jakie spoczywają na kontrolowanych podmiotach. Wobec tego procedura kontrolna dotycząca materii przestrzegania przepisów ochrony środowiska ma swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne uregulowania od przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.). Zauważyć także należy, że w przepisach u.i.o.ś. brak jest generalnego odesłania do przepisów k.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze kontrolnej. Wobec tego do wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustaleń stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Konsekwencją powyższego jest po pierwsze to, że sąd administracyjny dokonując oceny legalności zarządzenia pokontrolnego nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie z art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., gdyż wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli (zob. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 5434/21, LEX nr 3406814; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2272/19, LEX nr 3031512). Po drugie, zarządzenie pokontrolne nie tworzy stanu powagi rzeczy osądzonej. Skoro do zarządzenia nie mają zastosowania przepisy k.p.a. to nie jest ono objęte zasadą trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.), ani zasadą związania organu własnym rozstrzygnięciem (art. 110 k.p.a.). Jego wydanie nie wyklucza zatem ponownej weryfikacji okoliczności faktycznych sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa w ramach ewentualnego postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Wobec tego zarządzeniu pokontrolnemu nie można przypisać rangi niepodważalnego prejudykatu (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 705/19, LEX nr 2729668). Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej charakter prawny zarządzenia pokontrolnego należy wskazać, że badanie legalności tego aktu sprowadza się zasadniczo do sprawdzenia, czy w świetle przepisów prawa i w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do jego wydania – zarówno w wymiarze prawnomaterialnym, jak i proceduralnym. Badanie to obejmuje ustalenie, czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli oraz, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Innymi słowy, czy zawarte w zarządzeniu zalecenia pokontrolne znajdują uzasadnienie faktyczne i prawne. W orzecznictwie wskazuje się, że kryteriami oceny prawidłowości zarządzenia pokontrolnego są także zasady i przepisy Konstytucji RP, w szczególności zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasada legalizmu (art. 7 Konstytucji). Treść zarządzenia pokontrolnego powinna być zatem sformułowana konkretnie tzn. w taki sposób, który pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu, o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 360/18, LEX nr 2565901; wyrok NSA z dnia 23 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1239/21, LEX nr 3429706). Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu stwierdzić trzeba, że kontrolę przeprowadził uprawniony organ z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów u.i.o.ś. Kontrola miała charakter planowany i dotyczyła gospodarki odpadami w zakresie przestrzegania postanowień pozwolenia zintegrowanego, a także przepisów u.o. Zgodnie z art. 65 pkt 3 p.p. przepisów rozdziału 5 tejże ustawy nie stosuje się do kontroli prowadzonej na podstawie przepisów u.i.o.ś. w zakresie gospodarki odpadami. Z czynności kontrolnych, sporządzony został protokół, którego jeden egzemplarz został doręczony przedstawicielowi Spółki uprawnionemu do jej reprezentacji w postępowaniu kontrolnym. Protokół ten został podpisany przez inspektorów, którzy przeprowadzali kontrolę. Przedstawiciel Skarżącej odmówił podpisania protokołu, o czym uczyniono wzmiankę w protokole. W związku z odmową podpisania protokołu, Spółka pismem z 20 listopada 2025 r. przedstawiła swoje zastrzeżenia. Zdaniem Sądu, ze sporządzonego protokołu kontroli wynika szczegółowy stan faktyczny sprawy i stwierdzone nieprawidłowości. W związku z tym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. organ był uprawniony do wydania zarządzenia pokontrolnego. Zarządzenie pokontrolne zostało prawidłowo skierowane do Prezesa Zarządu Skarżącej i skutecznie doręczone. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało przez Wojewódzkiego Inspektora po zapoznaniu się z uwagami do protokołu kontroli. Treść zaskarżonego zarządzenia jest spójna z ustaleniami protokołu kontroli i znajduje w znacznej części oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Kontrolowane zarządzenie jest precyzyjne i jednoznaczne. Dodać należy, że organ nie był zobligowany do ustosunkowywania się do zastrzeżeń Spółki wniesionych do protokołu kontroli przed wydaniem zarządzenia pokontrolnego. Zajmując się pierwszym punktem zaskarżonego aktu zwrócić należy uwagę, że poza sporem jest łączna maksymalna ilość odpadów zbieranych selektywnie przyjmowanych do przetworzenia w sortowni, jak również ilość odpadów o kodzie 15 01 01 (opakowania z papieru i tektury), które to wielkości określone zostały w pkt III 1.1.B pozwolenia zintegrowanego. Odpowiednio jest to 57.750 Mg/rok i 4.800 Mg/rok. Natomiast spór koncentruje się co do tego, czy naruszeniem pozwolenia jest przetworzenie odpadów o kodzie 15 01 01 w ilości większej niż wskazanej w tabeli, przy jednoczesnym zachowaniu łącznej wielkości przewidzianej dla odpadów zbieranych selektywnie, tj. 57.750 Mg/rok. Odpowiadając na tak przedstawiony problem przyznać należy rację Wojewódzkiemu Inspektorowi. Argumentując to stanowisko odwołać się należy do przepisów ustawy o odpadach. Mianowicie w myśl art. 45 ust. 9 u.o., jeżeli pozwolenie zintegrowane obejmuje zbieranie odpadów lub ich przetwarzanie, to odpowiednio stosuje się art. 45 ust. 9 u.o. Zatem pozwolenie zintegrowane uwzględniające wytwarzanie odpadów jest jednocześnie odpowiednio zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. To implikuje z kolei potrzebę uwzględnienia w pozwoleniu zintegrowanym odpowiednio wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 45 ust. 6 u.o.). Elementy pozwolenia na przetwarzanie odpadów sprecyzowane zostały w art. 43 ust. 2 u.o. W jego pkt 2 stwierdza się, że w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów określa się rodzaj i masę odpadów przewidywanych do przetworzenia i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku. Zatem w pozwoleniu zintegrowanym określa się limity, o których mowa we wskazanym przepisie. Z przywołanych uregulowań wynika, że oznaczenie w pozwoleniu zintegrowanym ilości danego rodzaju odpadów przewidzianego do przetworzenia wiąże podmiot korzystający z niego, a tym samym nie może być ona przekraczana. Zwrócić należy uwagę, że w art. 43 ust. 2 pkt 2 u.o. ilość odpadów odnoszona jest do jego rodzaju. Nie wymaga się w nim podania ilości łącznej odpadów poddawanych przetworzeniu, które oznaczone zostały w pozwoleniu. Wyjaśnić przy tym należy, że w "Objaśnieniach" załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. poz. 10), a konkretnie w jego pkt 4 stwierdza się, że "rodzaj odpadu" określa sześciocyfrowy kod. Zatem takim rodzajem odpadu są opakowania z papieru i tektury oznaczone kodem 15 01 01. Skoro więc w 2024 r. przyjęto, a następnie przetworzono wspomniane odpady w ilości 4.801,340 Mg, to tym samym naruszono postanowienia pozwolenia zintegrowanego. Dla przypomnienia wskazać należy, że pozwolenie to umożliwia przewarzanie odpadów o tym kodzie w ilości 4.800 Mg rocznie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że nie można czynić organowi zarzutu z tego powodu, że w terminie miesiąca od otrzymania zastrzeżeń do protokołu z kontroli wydał zaskarżony akt. Kwestia trudności weryfikacji stwierdzonego przez organ stanu faktycznego z przyczyn organizacyjnych leżących po stronie Spółki nie może wpłynąć na negatywną ocenę zarządzenia pokontrolnego. Nie można również zgodzić się, że pkt 1 zarządzenia pokontrolnego jest niewykonalny z racji na fakt, że pozwolenie zintegrowane co do ilości przetwarzanych odpadów może ulec zmianie. Oczywistym jest, iż każda zmiana pozwolenia zintegrowanego polegająca na zwiększeniu lub zmniejszeniu ilości przetwarzanych odpadów będzie wyznacznikiem dla Skarżącej, który winien być dotrzymywany w prowadzonej działalności. W punkcie drugim zarządzenia pokontrolnego wskazano na potrzebę monitorowania składu ścieków odprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych. Konkretnie uwaga ta dotyczy braku monitorowania indeksu fenolowego we wspomnianych ściekach. Przechodząc do rozważań nad tym zagadnieniem wskazać należy, że pozwolenie zintegrowane w rozdziale IV "Gospodarka wodno-ściekowa" pkt IV.21 określa skład ścieków wskazując, że indeks fenolowy nie może przekroczyć 15 mg/dm3. Natomiast pozwolenie wodnoprawne – decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr [...], zastąpiona decyzją tego samego organu z dnia 24 marca 2025 r. nr [...] – precyzując stan i skład ścieków przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych nie wprowadza wymogu badania indeksu fenolowego. Zgodnie z art. 182 u.p.o.ś. pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.o.ś. (na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza – pkt 2, na wytwarzanie odpadów – pkt 4), pozwolenie wodnoprawne na pobór wód oraz pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego. Oznacza to, że pozwolenie zintegrowane rozstrzyga o kwestiach zastrzeżonych dla pozwoleń wymienionych w przywołanym przepisie. Nadmienić należy, że art. 182 u.p.o.ś. nie wymienia pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Dlatego też Skarżąca dysponuje właśnie takim pozwoleniem wodnoprawnym, którego obowiązek uzyskania wynika z art. 34 pkt 3 w związku z art. 389 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 960 z późn. zm. – dalej u.p.w.). Zatem w efekcie w kontrolowanej sprawie to pozwolenie wodnoprawne określa dla Spółki wymagania co do stanu i składu ścieków przemysłowych wprowadzanych przez Skarżącą do urządzeń kanalizacyjnych. Konsekwencją tego jest to, że Spółka nie może być obciążona obowiązkiem badania i monitorowania indeksu fenolowego ścieków przemysłowych. Natomiast kolizja w tej materii winna być rozwiązana np. poprzez wystąpienie z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego. W ostatnim punkcie zaskarżonego aktu wskazano na nieprawidłowe oznaczenie pojemników na odpady o kodzie 19 12 04 (tworzywa sztuczne i guma). Jak bowiem ustalił organ podczas kontroli, pojemnik na tego rodzaju odpady otrzymał dodatkowy napis "zużyte odpady". Tymczasem odpady nazywane jako "zużyte opony" oznaczone są kodem 16 01 03. Jakkolwiek zgodzić się należy ze Skarżącą, iż nic nie stoi na przeszkodzie, aby pojemnik na dany rodzaj odpadów oznaczyć dodatkowym opisem celem ułatwienia lokalizowania właściwych odpadów w odpowiednich pojemnikach. Nie można jednak wprowadzać na nich dodatkowych informacji, które mogą prowadzić do lokowania niewłaściwych odpadów w pojemnikach przeznaczonych na innego rodzaju odpady. Obowiązek prawidłowego oznaczania pojemników na odpady wynika z pozwolenia zintegrowanego. Mianowicie stwierdza się w nim, że "odpady będą magazynowane w oznakowanych pojemnikach, kontenerach, workach, w belach lub luzem" (część II "Wytwarzanie odpadów" pkt 3 "Ogólne zasady postępowania z wytworzonymi odpadami" ppkt 2 pozwolenia zintegrowanego – decyzja zmieniająca z dnia 30 listopada 2015 r.). takie rozwiązanie pozostaje w zgodzie z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz.U. poz. 1742). Opisany stan rzeczy narusza ponadto art. 4 ust. 1 u.o., który wprowadza zasady klasyfikowania odpadów. Zatem organ zasadnie zwrócił uwagę Spółce, aby ta zadbała o prawidłowe oznaczanie pojemników przeznaczonych na odpady. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), uchylił pkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, w pkt 2 sentencji wyroku, skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania w kwocie 697 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) oraz uiszczoną opłatę skarbową w wysokości 17 zł.