II SA/Sz 972/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2025 r. nr SKO/KU/452/812/2025 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę.

Wójt Gminy S., działając na podstawie art. 104 i art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a.") oraz w związku z art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1597 ze zm.; dalej "u.o.o."), wydał w dniu 24 stycznia 2025 r. decyzję nr [...], w której: 1. umorzył w całości postępowanie wobec H. P. ; 2. nakazał A. J. (dalej "skarżący"), jako posiadaczowi odpadów, usunięcie odpadów znajdujące się na działce (nr [...] oraz działce nr [...] [...] o kodach: 160104 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, 160103 - zużyte opony, 160117 - metale żelazne, 160120 - szkło, 170405 - żelazo i stal, 191204 - tworzywa sztuczne i guma, 191001 - odpady żelaza i stali, 1680 - odpady różne, 170402 - aluminium, 170201 - drewno, 170102 - gruz ceglany, 200140 - metale, 200102 - szkło, 1602 - odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych oraz na działce nr [...] [...] gm. S. o kodzie: 160104 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, w szczególności te, które posiadają tablice rejestracyjne z numerami: [...]; 3. usunięcie odpadów, o których mowa w pkt 2 powinno nastąpić w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, a w szczególności ustawy o odpadach. Odpady należy przekazać podmiotom, które posiadają odpowiednie zezwolenia na usunięcie, transport i zagospodarowanie odpadów; 4. określić termin wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt 2 do 31.12.2025 r. Organ I instancji przedstawił stan faktyczny w sprawie i podał, że wszczął w dniu 28 czerwca 2022 r. postępowanie o usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie, jako działka nr [...] obręb J., działka nr [...] obręb U. oraz działka nr [...] obręb M. gm. S.. W dniu 17 sierpnia 2022 r. przeprowadzono oględziny ww. działek, na których stwierdzono występowanie odpadów, których kody ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów. Organ I instancji wydał w dniu 6 października.2022 r. decyzję nr [...] nakazującą usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na ww. działkach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, wydało w dniu 19 czerwca 2023 r. decyzję nr [...], w której uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 6 października 2022 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta [...] pismem z 26 czerwca 2023 r. powiadomił organ I instancji, że dla przedmiotowych działek nie było wydane zezwolenie zakresie gospodarki odpadami. Zawiadomieniem z dnia 7 sierpnia 2023 r. organ I instancji powiadomił skarżącego o przeprowadzeniu oględzin ww. działki. W dniu oględzin 28 września 2023 r. żona skarżącego przekazała informację, że jej mąż nie wyraża zgody wejścia na teren nieruchomości oraz przedstawiła zwolnienie lekarskie męża. Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2023 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o przeprowadzeniu ponownych oględzin w terenie wraz z pouczeniem, że w przypadku braku możliwości przeprowadzenia oględzin w wyznaczonym terminie organ przyjmie ustalenia z oględzin przeprowadzonych w dniu 17 sierpnia 2022 r. W dniu oględzin 19 grudnia 2023 r. żona skarżącego poinformowała, że jej mąż nie wyraża zgody na wejście na teren działek oraz na fotografowanie przedmiotów znajdujących się na ww. działkach. Organ I instancji wydał w dniu 1 lutego 2024 r. decyzję nr [...] nakazującą usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na ww. działkach. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, wydał w dniu 9 sierpnia 2024 r. decyzję nr [...], w której uchylił decyzję organu I instancji z dnia 1 lutego 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zawiadomieniem z dnia 23 sierpnia 2024 r. organ I instancji powiadomił skarżącego o przeprowadzeniu oględzin ww. działek wraz z pouczeniem, że w przypadku braku możliwości przeprowadzenia oględzin w wyznaczonym terminie organ przyjmie ustalenia z oględzin przeprowadzonych w dniu 17 sierpnia 2022 r. Pismem z dnia 23 sierpnia 2024 r. organ I instancji, celem uzupełnienia materiału dowodowego, wezwał skarżącego do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz przedstawienia dokumentów pojazdów mechanicznych znajdujących się na przedmiotowej działce. Wezwanie zostało odebrane przez stronę. Pismem z 16 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Organ I instancji pismem z 18 września 2024 r. wydłużył termin do udzielenia odpowiedzi na ww. wezwanie do dnia 18 października 2024 r. W dniu oględzin 19 września 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego o odmowie uczestnictwa w oględzinach na przedmiotowych działkach, jak również nie wyrażeniu zgody wejścia na teren nieruchomości. Pismem z dnia 17 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił o wydłużenie kolejnego terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia 23 sierpnia 2024 r. z uwagi na fakt, że strona zleciła sporządzenie przez rzeczoznawcę samochodowego opinii w celu wykazania, że pojazdy, do których odnosi się wezwanie są unikatowe lub mają szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji. Pismem z dnia 24 października 2024 r. organ I instancji poinformował, że podjęcie decyzji o przedłużeniu terminu uzależnione będzie od przedłożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma potwierdzenia zlecenia sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę samochodowego oraz przedłożenia dokumentu określającego przewidywany termin jej sporządzenia. Nieprzedłożenie ww. dokumentów w wyznaczonym terminie skutkować będzie odmową wydłużenia terminu. Pismem z dnia 4 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącego poinformował o tym, że dotychczasowy rzeczoznawca nie wywiąże się ze sporządzenia opinii i strona zmuszona jest zlecić sporządzenie opinii innemu rzeczoznawcy i wnosi o przedłużenie terminu do przedłożenia opinii do dnia 23 grudnia 2024 r. Do pisma zostało dołączone zaświadczenie lekarskie skarżącego. Zawiadomieniem z dnia 7 listopada 2024 r. organ I instancji zawiadomił pełnomocnika skarżącego o zakończeniu postępowania. Organ poinformował jednocześnie, że dokonał z urzędu weryfikacji ubezpieczeń pojazdów, które znajdują się na nieruchomości strony, a których numery rejestracyjne zostały uwidocznione na wykonanej podczas oględzin dokumentacji fotograficznej. Pismem z dnia 20 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z ponownym wnioskiem o przedłużenie do dnia 23 grudnia 2024 r. terminu do przedłożenia zlecenia sporządzenia opinii przez innego rzeczoznawcę samochodowego. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2024 r. organ I instancji wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku z dnia 20 listopada 2024 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy pojazdy, których dotyczy przedmiotowe postępowanie są zabytkami. Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 u. o.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczną, osoba prawną oraz jednostka organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art. 3 pkt 19 u. o.o.). Z kolei odpadem - zgodnie z jego ogólną definicją ustawową - jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (art. 3 pkt 6 u. o.o.). Organ I instancji wskazał, że w sytuacji, w której posiadacz odpadów nie usunie ich zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 26 ust. 3 u.o.o., wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W decyzji tej określa się w szczególności termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów, sposób usunięcia odpadów. Według organu I instancji, przedmioty znajdujące się na ww. działkach, opisane w protokole oględzin stanowią odpady w rozumieniu przepisów u.o.o. Przedmioty te zalegają na terenie nieruchomości, niezgodnie ze swoimi przeznaczeniami, zaś stan ten może negatywnie oddziaływać na środowisko, zaś skarżący w toku postępowania nie wyjaśnił obiektywnie przeznaczenia tych przedmiotów, a w szczególności sposobu korzystania z nich. Wśród odpadów są zużyte opony z widocznymi przetarciami, uszkodzone mechanicznie felgi wraz z częścią opon. Przedmioty zostały udokumentowane fotograficznie i w ocenie organu I instancji, nie nadają się do dalszego wykorzystywania, zawierają widoczne uszkodzenia, nie są ułożone w sposób uporządkowany, nie są zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych, co mogłoby wskazywać na zamiar ich odzyskania, czy ponownego wykorzystania. Rzeczy są porozrzucane na terenie działek w sposób nieusystematyzowany, co wskazuje, iż są porzucone bez zamiaru z nich korzystania w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego i stanowią odpad składowany w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Organ I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że rzeczy te zbierane są jako zabytki. Kilka pojazdów posiadało numery rejestracyjne, lecz nie zostały odnalezione dane potwierdzające posiadanie polis OC przez te pojazdy. Według organu I instancji, pojazdy znajdujące się na ww. działkach to wraki będące odpadami w rozumieniu u.o.o. Okoliczność, że skarżący jest członkiem Stowarzyszenia M. w K. i Klubu M. w L. nie świadczy, że pojazdy znajdujące się ww. działkach stanowią zabytki. Organ I instancji podał, że skarżący nie przedstawił dokumentów, które mogłyby pozwolić na przyjęcie, iż w istocie pojazdy te są w dalszym ciągu używane (a przede wszystkim, że są sprawne i dopuszczone do ruchu drogowego). Skarżący nie przedstawił dowodów na okoliczność, że pojazdy są wpisane do rejestru zabytków lub ewidencji zabytków, czy też wpisane do inwentarza muzealiów. Z pisma z dnia 3 lipca 2023 r. Starosty Powiatowego w K. wynika, iż zezwolenie w zakresie gospodarki odpadami, w tym składowania odpadów dla skarżącego nie zostało wydane. Dla działek objętych postępowaniem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczałby składowanie lub magazynowanie odpadów. Organ I instancji wskazał, że skarżący nie wyrażał zgody na oględziny nieruchomości, poza oględzinami z dnia 17 sierpnia 2022 r., których ustaleń nie kwestionował. Organ I instancji podał, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ nie zwalnia strony postępowania od współdziałania w jego realizacji. Organ I instancji z urzędu zbadał ewentualną kwestię odzysku odpadów (art. 14), i wykorzystanie ich na potrzeby własne (art. 45 ust. 1 pkt 2) i stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy (rodzaju, a przede wszystkim ilości zgromadzonych odpadów) nie może być o tym mowy. Nadto strona na żadnym etapie postępowania nie zwracała uwagi na fakt przeprowadzenia odzysku odpadów lub wykorzystania ich na potrzeby własne w rozumieniu ww. przepisów. Organ I instancji umorzył postępowanie w stosunku do H. P. , albowiem wyniki postępowania dowiodły, że posiadaczem odpadów jest skarżący. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji i wskazał, że wykonane fotografie nie obrazują stanu faktycznego. Pojazdy stojące na działce na zostały wywiezione na teren innej gminy, zużyte opony oddane rolnikowi na silosy z kiszonką. Metale żelazne to konstrukcje szklarni i namiotów foliowych, a składowany gruz służy do remontów dróg gruntowych wzdłuż rzeki W. i drogi do miejscowości R.. Skarżący wskazał, że nie składuje baterii i akumulatorów, gdyż te zużyte zostały dawno sprzedane w punkcie skupu w G.. Kostka brukowa, suporeksy, bloczki z cegły ułożone są na paletach i nie są odpadem. Skarżący kwestionuje posługiwanie się w sprawie protokołem oględzin działek z 2022 r., gdyż jest nieaktualny i przestarzały. Wskazał ponadto, że pojazdy są zbierane jako zabytkowe lub będące niedługo zabytkami. Podał, że jest członkiem dwóch klubów, a zebrane pojazdy, maszyny i urządzenia techniczne stanowią eksponaty w tworzonym przez niego prywatnym muzeum techniki. Żadne z wymienionych przedmiotów w decyzji organu I instancji nie oddziałuje negatywnie na środowisko, gdyż nie są one demontowane i nie wyciekają z nich żadne płyny. Przedmioty są konserwowane i okryte plandekami, są użyteczne i służą na potrzeby własne gospodarstwa domowego. Organ odwoławczy wydał w dniu 3 listopada 2025 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan sprawy i wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 26 u.o.o., zaś definicję posiadacza odpadów zawiera art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o. Organ odwoławczy podał, że do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności: 1) istnienia odpadów, 2) składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, 3) podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów). Organ odwoławczy wskazał, że w aktach znajduje się protokół oględzin przedmiotowych działek z 17 sierpnia 2022 r., który stanowi podstawę dokonania ustaleń faktycznych. Skarżący nie kwestionował ww. dokumentu, który ujawniał istnienie odpadów na ww. działkach. W późniejszym czasie skarżący nie zgadzał się na przeprowadzenie oględzin. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ odwoławczy uznał za odpady wymienione w tym protokole przedmioty, gdyż widoczne były ślady ich zużycia, były one niekompletne i zniszczone, zardzewiałe, porozrzucane, wystawione na czynniki atmosferyczne lub przykryte prowizorycznie, zarośnięte roślinnością. Według organu odwoławczego, nie nadają się one do dalszego wykorzystania i brak było też przesłanek z art. 14 u.o.o., które pozwalałyby na utratę statusu odpadów przez te przedmioty. Przedmioty te nie nadają się do dalszego użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem, nie spełniają funkcji użytkowych dla których zostały wyprodukowane i nie służą celowi do jakiego zostały wyprodukowane, w tym do poruszania się po drogach, czy wykorzystywania w działalności rolniczej. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący był wzywany do przedstawienia dokumentów, że są to pojazdy zabytkowe oraz wykazu znajdujących się na terenie ww. działek pojazdów ze wskazaniem marki, nr VIN, dowodów ubezpieczenia i przeprowadzenia przeglądów technicznych, lecz skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów. Skarżący nie przedłożył również opinii rzeczoznawcy, mimo, iż oświadczył, że o taką wystąpił. Pojazdy z numerami rejestracyjnymi nie widnieją w systemie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Powyższe okoliczności w powiązaniu ze złym stanem technicznym i niewłaściwymi warunkami przechowywania pojazdów potwierdziły, że stanowią one odpady. Brak było zatem podstaw do przeprowadzenia opinii biegłego. Organ odwoławczy wskazał, że Zachodniopomorski Konserwator Zabytków potwierdził, że będą w posiadaniu skarżącego pojazdy nie widnieją w rejestrze zabytków ani Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków Ruchomych Techniki. Organ odwoławczy uznał, że powoływanie się przez skarżącego na członkostwo w ww. stowarzyszeniach pozostaje bez wpływu na rozpoznanie sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący twierdzi, że stan faktyczny na nieruchomości uległ zmianie, lecz nie przedłożył na to żadnych dowodów usunięcia odpadów, zatem brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia obowiązków, wynikających z decyzji. Działki skarżącego nie stanowią miejsca do składowania odpadów, zaś skarżący nie posiada zezwolenia na ich składowanie. Dla działek objętych postępowaniem w rozpatrywanej sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczałby składowanie lub magazynowanie odpadów. Organ odwoławczy podał, że skarżący jest w rozumieniu przepisów u.o.o. władającym nieruchomością na której składowane są odpady, a zatem jest on podmiotem zobowiązany do usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, które wyznaczone są wymogami prawa procesowego przejawiające się w uznaniu przez organ, że przedmioty, w tym przede wszystkim pojazdy znajdujące się na terenie nieruchomości skarżącego stanowią odpady w rozumieniu ustawy o odpadach, albowiem nie są wykorzystywane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a nadto mogą w sposób negatywnych oddziaływać na środowisko; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia w sprawie wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym w szczególności przejawiające się zaniechaniem ustalenia okoliczności uzasadniających przyjęcie, iż pojazdy znajdujące się na terenie nieruchomości skarżącego stanowią odpady w rozumieniu ustawy o odpadach, w tym przede wszystkim poprzez brak odniesienia się do sposobu korzystania z tych pojazdów przez skarżącego, a także dokładnego zbadania ich stanu technicznego, w tym w szczególności poprzez zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki samochodowej celem ustalenia ich stanu technicznego, a także ich ewentualnego negatywnego wpływu na środowisko oraz ustalenia stanu faktycznego na moment wydania decyzji przez organ II instancji; 3. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na sporządzeniu pisemnego uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń w zakresie dotyczącym stanu technicznego pojazdów znajdujących się na terenie nieruchomości skarżącego, braku wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydawaniu decyzji w części uznającej te pojazdy za odpady w rozumieniu ustawy o odpadach; 4. art. 8 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego niezasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonych do niniejszej skargi dokumentów w postaci: 1. dyplomu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi laureata konkursu [...] 2. kserokopii artykułu z gazety pt. [...] 3. zaświadczenia Stowarzyszenia M. K. z dnia 25 lipca 2025 r. - na okoliczność rodzaju pojazdów znajdujących się na terenie nieruchomości skarżącego, sposobu korzystania z tych pojazdów przez skarżącego, zbierania przez skarżącego starych pojazdów w celach kolekcjonerskich, zajmowania się ich odrestaurowywaniem i wystawianiem jako eksponatów m.in. na festiwalach starych ciągników i maszyn, uzyskania przez skarżącego w 2025 r. tytułu [...] i warunków, jakie skarżący musiał spełnić, by móc ubiegać się o ww. tytuł, braku zaistnienia przesłanek do uznania tych pojazdów za odpady w rozumieniu ustawy o odpadach, 4. formularza przyjęcia odpadów z dnia 05 maja 2025 r., 5. formularza przyjęcia odpadów z dnia 29 maja 2025 r., 6. formularza przyjęcia odpadów z dnia 03 czerwca 2025 r., 7. formularza przyjęcia odpadów z dnia 13 czerwca 20205 r. - na okoliczność: usunięcia przez skarżącego z terenu jego nieruchomości przedmiotów w postaci stali, bruku oraz odpadów mieszanych. Zarzuty zostały uszczegółowione w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a."), w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór dotyczy nakazania skarżącemu usunięcia odpadów z przedmiotowych działek. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.o.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Stosownie zaś do art. 26 ust. 2 u.o.o., w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W decyzji określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów, sposób usunięcia odpadów (art. 26 ust. 6 u.o.o.). Definicja posiadacza odpadów zawarta została w art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o. i jest nim: wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, w których posiadaniu są odpady. W przepisie tym ustanowiono domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W niniejszej sprawie skarżący jest właścicielem przedmiotowych działek i posiadaczem odpadów. Skarżący nie posiada zezwolenia na składowanie odpadów. Fakt znajdowania się na ww. działkach odpadów został udokumentowany w protokole oględzin w 2022 r., co treści którego skarżący nie wniósł zastrzeżeń. Według skarżącego, protokół ten nie obrazuje aktualnego stanu na nieruchomości z uwagi na upływ czasu. Należy jednak wskazać, że skarżący latach następnych (po 2022 r.) nie zgadzał się na dokonanie ponownych oględzin jego działek. Nie można więc uznać zarzutu skarżącego za zasadny w sytuacji gdy uniemożliwia on przeprowadzenie oględzin, a jednocześnie nie przedstawia organowi dowodów na zmianę stanu faktycznego. Sąd uznał zatem, że protokół z 2022 r. stanowi podstawę do ustalenia stanu faktycznego na działkach skarżącego. Okoliczność, że dopiero do skargi skarżący załączył kopie dowodów usunięcia części odpadów nie świadczy o brak podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący winien je przedstawić organowi w toku postępowania administracyjnego. Posiadane dokumenty będą miały obecnie wpływ na ocenę wykonania przez skarżącego decyzji o usunięciu odpadów. Na działkach skarżącego znajdują się różnego typu odpady, opisane w decyzji o ich usunięciu. Z akt wynika, że są to rzeczy uszkodzone, niekompletne, zużyte, zardzewiałe, porozrzucane, wystawione na warunki atmosferyczne lub prowizorycznie przykryte, zarośnięte roślinnością. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że opisane w decyzji przedmioty stanowią odpady. Przedmioty te nie nadają się do dalszego użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem, nie spełniają funkcji użytkowych dla których zostały wyprodukowane. Sam fakt uznania rzeczy za odpad stanowi o tym, że ma on negatywny wpływ na środowisko. Przepisy u.o.o. zmierzają do ochrony wartości takich jak ochrona środowiska, ochrona życia ludzi, ochrona zdrowia ludzi. Celem przepisów u,o.o. jest ochrona przed odpadami przez stosowanie określonych środków w nich przewidzianych. Brak jest zatem podstaw do badania przez organ czy dana rzecz uznana odpad nie ma wpływu na środowisko. Zdaniem skarżącego, pojazdy znajdujące się na jego działkach są zabytkami, które stanowią eksponaty w tworzonym przez niego prywatnym muzeum. Skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów świadczących o ich zabytkowym charakterze. Skarżący wskazał, że stara się o uzyskanie opinii biegłego, lecz jej nie przedłożył organowi. Organ ze swojej strony ustalił, że pojazdy, które są własnością skarżącego nie figurują w rejestrze zabytków, zaś te, które posiadały tablice rejestracyjne nie posiadają ubezpieczenia. Zgodzić należy się zatem z organem, że wobec uszkodzeń pojazdów, stopnia ich zużycia oraz ich przechowywania w nieodpowiednich warunkach, nie mogą być dalej wykorzystane w sposób do którego były przeznaczone. Tym samym należy uznać je za odpad w rozumieniu przepisów u.o.o. Zarzut dotyczący braku powołania przez organ biegłego w celu ustalenia zabytkowego charakteru pojazdów, w ocenie Sądu nie jest zasadny. Wskazać należy, że na organie administracyjnym nie ciąży nieograniczony obowiązek zbierania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z uwagi na okoliczność, że zazwyczaj to strona dysponuje stosownymi dokumentami, na podstawie których organ mógłby ustalić stan sprawy zgodny z rzeczywistością, to właśnie strona powinna w czynny sposób uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym przez przedkładanie odpowiednich dokumentów, czy składanie wyjaśnień. Nie można bowiem w przypadku bierności strony, całego ciężaru dowodzenia faktów mających znaczenie w sprawie przerzucać na organy administracji. Zaznaczyć należy, że większej części postępowania administracyjnego skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i miał możliwość składania wszelkich stosownych dowodów, które mogły się przyczynić do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Okoliczność, że skarżący jest członkiem Stowarzyszenia M. w K. i Klubu M. w L. nie świadczy, że pojazdy znajdujące się ww. działkach stanowią zabytki. Sąd nie wyklucza, że skarżący jest w posiadaniu pojazdów, które są odremontowane i posiadają stosowne dokumenty umożliwiające im poruszanie się po drogach oraz które prezentuje na wystawach. Takie pojazdy nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania, skarżący był w toku sprawy zawiadamiany o czynnościach organu, miał możliwość udziału w nich, mógł wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożyć dowody. Okoliczność, że skarżący nie akceptuje stanowiska organów, nie świadczy o naruszenia przez nie przepisów procesowych. Według Sądu, organy nie naruszyły również przepisów prawa materialnego. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) oddalił skargę.