II SA/Gl 237/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/195/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 16 października 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/195/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej (dalej: SKO, Kolegium, organ), działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 538, dalej: u.p.z.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia M. K. (dalej: skarżący) na postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 16 października 2025 r. nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie części działki nr [...], położonej w rejonie ul. [...] w U. (obręb [...]), do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. nr [...] Burmistrz Miasta U., rozpoznając wniosek skarżącego złożony w dniu 10 stycznia 2025 r., a dotyczący wywiania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie części działki nr [...], położonej w rejonie ul. [...] w U. (obręb [...]), zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. do dnia 10 lipca 2026 r. powołując się na fakt podjęcia w dniu [...] r. przez Radę Miasta U. uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów. Następnie Kolegium rozpatrując zażalenie na ww. postanowienie uchyliło je w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (postanowienie z dnia 8 września 2025 r. nr [...]). W konsekwencji powyższego organ I instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania wydał w dniu 16 października 2025 r. postanowienie, którym ponownie zawiesił przedmiotowe postępowanie w sprawie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z projektem planu ogólnego dla Miasta U., a tym samym jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego, a plan ten może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania. Zażalenie na postanowienie z 16 października 2025 r. do SKO złożył skarżący. Nie przychylając się do argumentacji zażalenia Kolegium, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/195/2025 utrzymało z mocy zaskarżone postanowienie. W motywach uzasadnienia SKO w pierwszej kolejności przywołało dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazało, że w niniejszej sprawie organ I instancji powołał się na fakultatywne zawieszenie postępowania, o którym mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i zawiesił postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Organ podniósł, że przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja art. 62 u.p.z.p. jest konsekwencją przyznania gminie władztwa planistycznego w zakresie kształtowania zasad wykorzystania przestrzeni realizowanego poprzez dysponowanie kompetencją do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania jako aktów prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Gwarancją tego władztwa jest także powoływany przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., mający na celu ochronę interesu publicznego poprzez zabezpieczenie organowi planistycznemu możliwości zawieszenia konkretnych postępowań administracyjnych do czasu przyjęcia stosowną uchwalą kompleksowej regulacji w zakresie wykorzystania podległej mu przestrzeni. Następnie Kolegium zaznaczyło, że uzasadniając zawieszenie postępowania Burmistrz wskazał, że w dniu 27 czerwca 2024 r. Rada Miasta U. podjęta uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów. Z kolei w dniu 21 grudnia 2023 r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., którego projekt teren inwestycyjny lokalizuje w strefie planistycznej oznaczonej 16SO strefa otwarta tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej (potwierdza to materiał dowodowy dołączony do akt organu I instancji). W konsekwencji Burmistrz stwierdził, że zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U., bowiem ww. miejscowy plan będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego. Nadto Burmistrz wskazał, że obecnie projekt planu ogólnego został przekazany do uzgodnień i opiniowania do podmiotów- wskazanych w art, 13i ust. 3 pkt 5 u.p.z.p, i stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren inwestycji może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania, bowiem zgodnie z art. 62 ust. 3 burmistrz może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zwieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Na koniec Kolegium podniosło, że istnieje liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym organ orzekający w sprawie warunków zabudowy może z urzędu zawiesić postępowanie działając na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p, bowiem jego konstrukcja prawna nie stanowi żadnych dodatkowych wymagań co do przestanek zawieszenia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze M. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszanie: - przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 62 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i zawieszenie niniejszego postępowania na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy wyłącznie na podstawie, że półtora roku temu podjęta została uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się zamierzenie inwestora, podczas gdy zastosowanie tego przepisu wymaga ustalenia, czy w okresie zawieszenia istnieje realna szansa na zakończenie procedury planistycznej oraz że planowana inwestycja rzeczywiści pozostaje w sprzeczności z zapisami planu; b) art. 59 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że do sprawy dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy wszczętej i nie zakończonej decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie zmienionych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się przepisy w zmienionym brzmieniu, podczas gdy organ był zobowiązany stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym; - przepisów prawa procesowego tj.; a) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki uzasadniające zawieszenie niniejszego postępowania na okres 18 miesięcy, podczas gdy z okoliczności sprawy nie wynika, na jakim etapie zaawansowania są prace związane z opracowaniem planu miejscowego i czy istnieje realna możliwość uchwalenia planu przed upływem terminu zwieszenia; b) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie przy wydawaniu rozstrzygnięcia zasady proporcjonalności i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji narusza prawo materialne oraz przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego należało je wyeliminować z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zawieszenie przez Burmistrza Miasta U. postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zagospodarowania terenu do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego była już przedmiotem rozpoznania w tut. Sądzie. W dniu 17 czerwca 2026 r. m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 99/26 zapadł wyrok, którym uchylono postanowienia organów I i II instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy terenu Stanowisko Sądu w ww. sprawie, Sąd w pełni podziela i uznaje za swoje, stąd rozważania poniższe stanowią w istocie powtórzenie wywodów zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku. Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 9 grudnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. z 16 października 2025 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie części dz. [...] położonej w rejonie ul. [...] w U. (obręb [...]) do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: (1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo (2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skład orzekający w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że konstrukcja tego unormowania daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia, a jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. Wspomnianą kompetencję należy rozpatrywać z uwzględnieniem treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, zastrzegającego dla organów gminy władztwo planistyczne, realizowane w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 tej regulacji). Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2). W tym kontekście za uzasadnioną należy uznać tezę, że powyższa ustawa przyznaje prymat pracom zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania, czego wyrazem jest umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem zagwarantowania kontynuacji i dokończenia tych prac. Co istotne, zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić - jak trafnie zauważyły orzekające w sprawie organy - nawet w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a niniejsza kwestia pozostaje dopiero na etapie rozważań. Ratio legis tego przepisu polega bowiem na ochronie danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (por.: wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15, publ. Lex nr 2342053). Zasadniczym powodem zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej była akcentowana przez organy obydwu instancji kolizja planowanej przez stronę inwestycji z projektem planu ogólnego dla Miasta U.. Jest poza sporem, że - jak ustalił organ pierwszej instancji - objęty wnioskiem inwestora teren obejmujący działkę nr [...] w U. położny jest na obszarze, dla którego na mocy uchwały Rady Miasta U. z [...] r. nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego Miasta w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów, z kolei wcześniej, a mianowicie [...] r. wspomniana Rada podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U.. Bezspornym jest również to, że w projekcie owego planu ogólnego przedmiotową nieruchomość zakwalifikowano do terenów oznaczonych symbolem 16SO - strefa otwarta - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, tereny zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej, a w rezultacie, że planowane przez skarżącego zamierzenie jest z tym projektem sprzeczne. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w świetle art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, zaś na mocy ust. 3 pkt 1 lit. a tego przepisu, przez zgodność planu miejscowego z planem ogólnym rozumie się ustalenie w planie miejscowym przeznaczenia terenu mieszczącego się w profilu funkcjonalnym strefy planistycznej obejmującej teren. W aktualnym stanie prawnym, uwzględniającym nowelizację powyższej ustawy dokonaną z dniem 24 września 2023 r., mocą której do wspomnianego aktu wprowadzona została instytucja planu ogólnego, przedmiotowy plan stanowi nowy instrument planistyczny o zasięgu obejmującym całą gminę i służyć ma systemowemu zwiększeniu władztwa planistycznego gminy w zakresie kreowanej polityki przestrzennej. Plan ogólny ustanawia rada gminy w formie uchwały mającej charakter aktu prawa miejscowego (art. 13 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i w zamyśle ustawodawcy stanowi on dokument, z którym badana będzie zgodność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale także decyzji o warunkach zabudowy (vide: T. Filipowicz [red.], A. Plucińska-Filipowicz [red.], M. Wierzbowski [red.]. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, publ. LEX). W rezultacie należy przyznać, że przyjęte w planie ogólnym przeznaczenie terenu zasadniczo wiąże organ stanowiący gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, który powinien być w przedmiotowym zakresie zgodny z tym pierwszym dokumentem. Trzeba jednak zaznaczyć, że owo związanie dotyczy sytuacji, gdy plan ogólny został już uchwalony i funkcjonuje w obrocie prawnym. Należy tu zaakcentować, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Chociaż więc art. 62 ust. 1 powołanej ustawy nie formułuje w sposób literalny przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania w jego trybie i - jak wspomniano wyżej - zgodnie z prezentowanym w judykaturze poglądem owo zawieszenie może nastąpić, nawet w sytuacji, nawet gdy jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, to jednak nie sposób tracić z pola widzenia, że zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu akcentuje się iż skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia może nastąpić tyko wówczas, gdy istnienie sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu jest realne (por. wyroki NSA: 22 października 2025 r., II OSK 2704/24; 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15; 22 października 2025 r., II OSK 2705/24 - wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). Powyższe oznacza, że zawieszenie postępowania na podstawie wskazanej normy powinno być uzależnione od wyniku ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania (patrz wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Go 12/26, publ. Lex nr 4090323). Zdaniem składu orzekającego na pełną aprobatę zasługuje więc pogląd, zgodnie z którym uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest nie tylko sama hipotetyczna kolizja pomiędzy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy a projektowanym miejscowym planem co do przeznaczenia wskazanych w tym wniosku nieruchomości. Konieczne jest bowiem równoczesne prawdopodobieństwo, że owa kolizja skonkretyzuje się. Tym samym za trafne należy uznać stanowisko, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić tylko wtedy, gdy można uznać za realne, że plan miejscowy, o treści kolidującej z wnioskowaną decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego czasu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o wydanie tej decyzji (vide: wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2189/22, publ. Lex nr 3604900 oraz wyrok tutejszego Sądu z 18 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 538/25 - publ. Lex nr 3898064). Wymaga bowiem podkreślenia, że art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy ze względu na długotrwałe przerwanie toczącej się procedury. Stąd organ administracji publicznej powinien w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania uprawdopodobnić realną możliwość uchwalenia planu przed upływem ustawowego 18-miesięcznego terminu (zob. wyroki NSA: z 22 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2704/24, publ. Lex nr 3935483, oraz "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" red. Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, str. 640-641). A contrario, brak wykazania takiej możliwości nie pozwala na uznanie zawieszenia za prawidłowe, gdyż wyklucza weryfikację jego zasadności. Zdaniem Sądu, wypowiadające się w sprawie organy nie wykazały w sposób przekonujący prawdopodobieństwa, że kolizja pomiędzy sporną inwestycją a projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zrealizuje się oraz sformalizuje przed upływem terminu określonego w art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. Wskazane organy położyły akcent jedynie na sprzeczność owego zamierzenia z przeznaczeniem terenu inwestycyjnego przewidzianym w projekcie planu ogólnego. Tymczasem trzeba wyjaśnić, że art. 62 ust. 1 nawiązuje w swojej treści wyraźnie do "planu miejscowego" a nie do planu ogólnego i dlatego sprzeczność z projektem tego ostatniego dokumentu nie może sama w sobie uzasadniać zastosowania niniejszej normy. Niezgodność z planem ogólnym mogłaby ewentualnie stanowić podstawę do zastosowania powyższego przepisu ale tylko w sytuacji, gdyby ów plan ogólny został już uchwalony i miał moc obowiązującą, jako że dopiero wtedy jego postanowienia rzutowałyby w sposób wiążący na kształt projektowanego planu miejscowego i determinowałaby jego przyszłe zapisy dotyczące przeznaczenia poszczególnych, objętych nim terenów. W warunkach rozpoznanej sprawy jest poza sporem, że plan ogólny dla Miasta U. nie został dotychczas uchwalony, a z ostatniej widniejącej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. informacji wynika, że 16 kwietnia 2026 r. opublikowano dopiero obwieszenie o wydłużeniu terminu konsultacji społecznych jego projektu do 15 maja 2026 r. Jak przy tym wyjaśniono wyżej, brak zgodności spornej inwestycji z projektem planu ogólnego nie stanowi formalnej przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Równocześnie, w ramach procedury dotyczącej uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiadomo tylko tyle, że podjęto uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia. Sąd ustalił przy tym z urzędu, że żadnych danych o takich czynnościach nie zamieszczono również na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U.. Wszystko to wskazuje, że w okresie niemal dwóch lat od uchwalenia powołanej uchwały z 27 czerwca 2024 r., organ gminy pozostawał bierny w kwestii opracowywania planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie podnosiła zarzutu naruszenia zasady równości oraz zarzutu odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, normowanej postanowieniami art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tutejszy Sąd z urzędu wie, z uwagi na rozpoznawanie innych spraw podobnego rodzaju, że organ pierwszej instancji w stosunku do innych osób, których nieruchomości znajdowały się w analogicznej strefie, jak nieruchomość skarżącego i ubiegających się o wydanie wskazanej decyzji o warunkach zabudowy taką decyzję wydawał. Tym samym dopuścił się naruszenia postanowień przywołanego powyżej przepisu, albowiem w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do tej okoliczności i nie przedstawił argumentacji przemawiającej za wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie narusza zatem normę prawa materialnego zawartą w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie wykazano zasadności jego zastosowania. Nadto przedmiotowy akt narusza zasadę prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako że zawarte w nim rozstrzygnięcie nie zostało poparte ustaleniami mogącymi potwierdzać istnienie przesłanek zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem strony. Ponadto wskazane rozstrzygnięcie narusza postanowienia art. 8 § 2 przywoływanego Kodeksu w zakresie odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Powyższe okoliczności wyczerpują przesłankę uwzględniania wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c powyższej ustawy a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji raz jeszcze zbada jej okoliczności i w szczególności wskaże, czy - a jeżeli tak to jakie - czynności podjęto w ramach uchwalania planu miejscowego. Następnie, mając na względzie konkluzje płynące wprost z niniejszego wyroku powtórnie oceni, czy istnieją podstawy do przyjęcia prawdopodobieństwa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostanie uchwalony w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 powołanej ustawy z 27 marca 2003 r., ewentualnie - o ile w międzyczasie nastąpi wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu miejscowego (a nie planu ogólnego) - w terminie przedłużonym na zasadzie art. 61 ust. 3 tej ustawy. Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uwzględnieniu wniesionej skargi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem przedmiotem skargi jest postanowienie. O kosztach postępowania w kwocie 597 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Składa się na nią uiszczony przez skarżącą wpis od skargi, w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.