II SA/Gl 195/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 30 listopada 2017 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach po rozpoznaniu wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu, oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 6 grudnia 2017 r. Zatem termin do złożenia sprzeciwu upłynął w dniu 13 grudnia 2017 r. W tej też dacie skarżąca nadała na poczcie sprzeciw od powołanego na wstępie postanowienia. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 8 stycznia 2018 r. wezwano skarżącą do oświadczenia, czy wnioskiem z dnia 9 października 2017 r. wystąpiła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu, czy jedynie o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, na co wskazuje treść wniesionego sprzeciwu. W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżąca w piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. wskazała, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 14 lutego 2018 r. wezwano skarżącą do nadesłania kserokopii umowy dożywocia oraz do uprawdopodobnienia kosztów związanych z leczeniem, rehabilitacją i opieką poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzające ponoszone wydatki. W piśmie z dnia 8 marca 2018 r. skarżąca wskazała, że wnosi o przedłużenie terminu celem uzyskania stosowanych dokumentów. Sąd nie rozpoznawał sprawy do czasu wpływu dokumentów, jednak skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, czyli o prawo pomocy w zakresie całkowitym, zatem do przyznania prawa pomocy konieczne jest uznanie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, iż sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, aby znajdowała się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie. W niniejszej sprawie z zestawienia dochodów i wydatków skarżącej wynika, że jest w stanie ponieść koszty sądowe, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł oraz koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Skoro udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa, to powinno ono sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Z akt niniejszej sprawy wynika, że całkowity dochód skarżącej pozostaje do jej dyspozycji bowiem zamieszkuje ona w nieruchomości na podstawie umowy dożywocia, co wynika z przedstawionych dotychczas dokumentów. Jak słusznie zauważył referendarz w zaskarżonym postanowieniu z przepisów kodeksu cywilnego wynika, że wobec braku innych postanowień umowy, nabywca nieruchomości jest zobowiązany zapewnić dożywotnikowi (czyli skarżącej) wyżywienie, ubranie oraz miejsce zamieszkania, a także koszty z tym związane. Należy końcowo zauważyć, że w uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca wskazała m.in., że referendarz pominął kwestie kosztów leczenia, rehabilitacji i opiekunki, które ponosi. Mając to na uwadze Sąd wezwał skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów w tym zakresie oraz kopii umowy dożywocia, jednak skarżąca żadnej dokumentacji nie nadesłała. Nienadesłanie przez skarżącą dokumentacji uprawdopodobniającej jej twierdzenia uniemożliwił Sądowi rozpatrującemu niniejszą sprawę ocenę podnoszonych przez stronę zarzutów. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.