II SA/Gl 1796/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2023 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w M. na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 10 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie ochrony środowiska oddala skargę.

S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła skargę na punkt pierwszy zarządzenia pokontrolnego z dnia 10 października 2022 r., znak: [...], wydanego przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej: "organ"). Zaskarżonym w części zarządzeniem pokontrolnym organ działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1070 z późn. zm.; dalej "u.i.o.ś.") oraz ustaleń udokumentowanych protokołem kontroli numer [...] zarządził: 1. Uregulować stan formalno-prawny w zakresie instalacji do produkcji paliwa alternatywnego zlokalizowanej na terenie zakładu w C. przy ul. [...] . 2. Prowadzić ewidencję odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie ze stanem faktycznym. 3. Dokonać zgłoszenia instalacji niewymagającej uzyskania pozwolenia – instalacji do magazynowania paliw płynnych. Termin realizacji punktu pierwszego zarządzenia został określony jako "bez zbędnej zwłoki", punktu drugiego - "na bieżąco", a punktu trzeciego - "bez zbędnej zwłoki, nie później niż do 14.11.2022 r.". Ponadto w zarządzeniu wyznaczono na dzień 14 listopada 2022 r. termin przesłania do organu pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń. Zarządzenie zostało skierowane do dwóch członków zarządu skarżącej i doręczone im osobno na adres siedziby skarżącej. W uzasadnieniu zarządzenia organ wskazał, że kontrola przeprowadzona u skarżącej w dniach od 27 czerwca do 12 września 2022 r. z przerwami, dotycząca instalacji przy ul. [...] w C., wykazała nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z tym organ na podstawie ustaleń tej kontroli udokumentowanych protokołem kontroli numer [...] zarządził usunięcie stwierdzonych naruszeń. W zakresie naruszenia opisanego w punkcie pierwszym zarządzenia organ wyjaśnił, że na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego zlokalizowanej na terenie zakładu przy ul. [...] w C. następuje wstępna obróbka odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcenia. Stwierdzono również, że zdolność do przetwarzania na ww. instalacji wynosi ponad 75 ton na dobę. Organ wskazał, że kontrolowana instalacja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Tym samym instalacja ta wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Skarżąca nie legitymuje się pozwoleniem zintegrowanym dotyczącym kontrolowanej instalacji. Skarżąca posiada pozwolenie Marszałka Województwa Śląskiego nr [...] z dnia 1 marca 2021 r. na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie i przetwarzanie odpadów dla działalności polegającej na produkcji "paliwa alternatywnego" oraz prowadzeniu punktu zbierania odpadów we wskazanej wyżej lokalizacji. Kwalifikacji instalacji organ dokonał w oparciu o ww. decyzję Marszałka Województwa Śląskiego oraz informacje zawarte w kartach ewidencji odpadów. Organ ustalił, że z zapisów decyzji wynika, że instalacja do produkcji paliw alternatywnych posiada roczną moc przerobową wynoszącą około 100 000 Mg/rok. Tym samym maksymalna średnia dzienna zdolność przetwarzania wynosi 273,97 Mg/dobę (przy założeniu funkcjonowania instalacji przez 365 dni w roku). Z kolei z zapisów ewidencji odpadów wynika, że w roku 2021 na przedmiotowej instalacji przetworzono 35 538,051 Mg odpadów, a zatem średnia dzienna moc przerobowa instalacji wyniosła 98,85 Mg/dobę w odniesieniu do całego roku. Jednakże w 2021 r. odpady były przetwarzane w instalacji dopiero od 9 marca 2021 r. tym samym średnia moc przerobowa instalacji w okresie od 9 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. wyniosła 121,07 Mg/dobę. Natomiast w 2022 r. na instalacji przetworzono 41 707,4276 Mg odpadów, co daje średnią moc przerobową wynoszącą 199,56 Mg/dobę. Na podstawie powyższych ustaleń organ uznał, że kontrolowana instalacja stanowi instalację w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne, do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania (z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych), o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę. Tym samym instalacja ta podlega pod obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego, który to obowiązek wynika z art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.; dalej "p.o.ś.") w związku z ust. 5 pkt 3 lit. b tiret drugi załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169; dalej "rozporządzenie"). W uzasadnieniu zarządzenia w zakresie punktu pierwszego organ dodatkowo wyjaśnił, że skarżąca odmówiła podpisania protokołu kontroli [...] z dnia 12 września 2022 r. i w ustawowym terminie przedstawiła na piśmie swoje stanowisko w sprawie. Skarżąca zakwestionowała ustalenia zawarte w protokole, że eksploatowała i przetwarzała odpady na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego bez wymaganego zezwolenia tj. pozwolenia zintegrowanego. Organ przywołał kilka argumentów skarżącej w tym przedmiocie m. in. uzyskanie decyzji Marszałka Województwa Śląskiego nr [...] z dnia 1 marca 2021 r. oraz rozpoczęcie działalności na instalacji dopiero po uzyskaniu tej decyzji. Jednakże zaznaczył, że wskazane przez skarżącą w jej stanowisku okoliczności nie mają wpływu na fakt, że instalacja wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a skarżąca takim pozwoleniem nie dysponuje. Organ podkreślił, że istnienie obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla eksploatowanej przez skarżącą instalacji nie było kwestionowane przez skarżącą w trakcie kontroli jak i w stanowisku do protokołu kontroli. Jeśli chodzi o punkty drugi i trzeci zarządzenia pokontrolnego to organ w uzasadnieniu zarządzenia przywołał ustalenia protokołu kontroli [...] z dnia 12 września 2022 r. oraz przepisy prawa, z których wynikają dla skarżącej obowiązki, których naruszenie zostało stwierdzone w tych punktach. W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne, skarżąca określiła zakres zaskarżenia wskazując punkt pierwszy zaskarżonego zarządzenia i wniosła o jego uchylenie w tym zakresie. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego, w którym organ niezasadnie przypisuje skarżącej naruszenie obowiązków ciążących na podstawie obowiązującego prawa. Ponadto art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 3 u.i.o.ś. polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych, względnie okolicznościach faktycznych, które nie zostały przez kontrolujących w całości rozważone. Skarżąca wskazała na brak rozważenia okoliczności związanych z uzyskaniem decyzji Marszalka Województwa Śląskiego z dnia 1 marca 2021 r. oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcia przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych, w tym brak należytego odniesienia się w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego do zastrzeżeń protokołu kontroli, wniesionych przez skarżącą. W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy, w szczególności przytoczono okoliczności faktyczne towarzyszące uzyskaniu przez skarżącą decyzji Marszalka Województwa Śląskiego z dnia 1 marca 2021 r. Zdaniem skarżącej okoliczności te nie pozwalają przyjąć, że skarżąca działała z nieuregulowanym stanem prawnym. Skarżąca podkreśliła, że możliwość eksploatowania instalacji na podstawie decyzji z dnia 1 marca 2021 r. zezwalającej na wytwarzanie odpadów została zweryfikowana przez organy administracji, które uznały, że decyzja ta jest wystarczająca do prowadzenia tej działalności. Skarżąca wyjaśniła, że w procedurze wydawania ww. decyzji uczestniczył również organ wydając pozytywną opinię co do opisanej we wniosku instalacji. Organ nie dopatrzył się sprzeczności pomiędzy charakterem instalacji a treścią wniosku skarżącej o udzielenie pozwolenia. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne stoi zatem w sprzeczności ze stanowiskiem organu wyrażonym wcześniej w ramach procedury udzielania pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Organ w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego nie odniósł się do argumentów skarżącej zawartych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli (w tym do tego zasadniczego argumentu opisanego powyżej), a tym samym zarządzenie opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił argumenty na poparcie swojego stanowiska. Odnosząc się do zarzutu, że uczestniczył w procedurze wydania skarżącej pozwolenia na wytwarzanie odpadów wskazał na zakres kontroli z art. 41a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 699 z późn. zm.; dalej "ustawa o odpadach"). Podkreślił, że kontrola przeprowadzana na podstawie tego przepisu dotyczy wyłącznie spełniania przez instalację, obiekt budowlany lub miejsca magazynowania odpadów wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Z tego względu organ podczas postępowania kontrolnego nie badał, czy skarżąca uzyskując pozwolenie na wytwarzanie odpadów będzie miała prawidłowo uregulowany stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). W świetle art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Takimi aktami są m. in. zarządzenia pokontrolne, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (por. wyrok NSA z 02.06.2009 r., II GSK 1009/08, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego Sąd doszedł do przekonania, że jest ono zgodne z prawem. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.i.o.ś. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Natomiast z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś. wynika, że kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Stosownie zaś do art. 31a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.i.o.ś., niepoinformowanie w wyznaczonym terminie organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub poinformowanie niezgodnie z prawdą organu Inspekcji Ochrony Środowiska o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych, stanowi wykroczenie zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się, że zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.i.o.ś. Zarządzenie nie nakłada na jego adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r. , III OSK 1803/21; z dnia 31 marca 2022 r., III OSK 935/21 oraz z dnia 29 grudnia 2015 r. , II OSK 1001/14, opubl. w CBOSA). Celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli, i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 czerwca 2018 r., II SA/Go 207/18, opubl. w CBOSA). Nakazy sformułowane w zarządzeniu pokontrolnym stanowią w istocie przypomnienie praw i obowiązków w sposób oczywisty już przedtem istniejących tj. wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa czy decyzji administracyjnych wydanych w stosunku do kontrolowanego podmiotu. Wobec tego zarządzenie pokontrolne jest aktem o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska, albo innej osoby fizycznej (por. T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA z 2011 r., nr 3, s. 93; wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 oraz z dnia 23 września 2022 r., III OSK 1239/21, opubl. w CBOSA). Do zarządzenia pokontrolnego i do czynności kontrolnych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; zwana dalej "k.p.a."). Zarządzenie pokontrolne jest bowiem wydawane w wyniku odrębnego postępowania kontrolnego (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r., III OSK 1803/21; z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12 oraz z dnia 15 lutego 2011 r., II OSK 281/10, opubl. w CBOSA). Kontrole prowadzone przez Inspekcję Ochrony Środowiska uregulowane zostały m. in. w przepisach u.i.o.ś. (w szczególności w rozdziale 3), w rozdziale 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 221 z późn. zm.) czy w p.o.ś. Przepisy te określają zadania kontrolne i kompetencje organów Inspekcji Ochrony Środowiska, wyszczególniają podmioty podlegające kontroli, precyzując tryb i zasady dokonywania kontroli oraz prawa i obowiązki jakie spoczywają na kontrolowanych podmiotach. Wobec tego procedura kontrolna dotycząca materii przestrzegania przepisów ochrony środowiska ma swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne od przepisów k.p.a. uregulowania. Zauważyć także należy, że w przepisach u.i.o.ś. brak jest generalnego odesłania do przepisów k.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze kontrolnej. Wobec tego sąd administracyjny dokonując oceny zarządzenia pokontrolnego nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 oraz 107 § 3 K.p.a., gdyż wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2022 r., III OSK 5434/21; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., IV SA/Wa 2272/19, opubl. w CBOSA). Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona będzie mogła skorzystać, jeśli w oparciu o protokół kontroli zostanie wszczęte postępowanie administracyjne. Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej charakter prawny zarządzenia pokontrolnego należy wskazać, że badanie legalności tego aktu sprowadza się zasadniczo do sprawdzenia, czy w świetle przepisów prawa i w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do jego wydania – zarówno w wymiarze prawnomaterialnym, jak i proceduralnym. Badanie to obejmuje ustalenie czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli oraz, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kryteriami oceny prawidłowości zarządzenia pokontrolnego są także zasady i przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.; dalej "Konstytucja"), w szczególności zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasada legalizmu (art. 7 Konstytucji). Treść zarządzenia pokontrolnego powinna być zatem sformułowana konkretnie tzn. w taki sposób, który pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu, o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2018 r., II SA/Bk 360/18; wyrok NSA z dnia 23 września 2022 r., III OSK 1239/21, opubl. w CBOSA). Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu stwierdzić trzeba, że kontrolę przeprowadził uprawniony organ z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów u.i.o.ś. Z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach od 27 czerwca do 12 września 2022 r. z przerwami, sporządzony został protokół, którego jeden egzemplarz w dniu 12 września 2022 r. został doręczony członkowi zarządu - upoważnionemu do reprezentowania skarżącej podczas kontroli. Protokół ten został podpisany przez inspektorów, którzy brali udział w czynnościach kontrolnych. Natomiast przedstawiciel skarżącej odmówił podpisania protokołu. Ze sporządzonego w sprawie protokołu kontroli wynika szczegółowy stan faktyczny sprawy i stwierdzone nieprawidłowości. W związku z tym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. organ był uprawniony do wydania zarządzenia pokontrolnego. Zarządzenie pokontrolne zostało prawidłowo skierowane do członków zarządu skarżącej i doręczone osobno członkom zarządu na adres siedziby skarżącej. Treść zaskarżonego zarządzenia jest spójna z ustaleniami protokołu kontroli i znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W odniesieniu do każdego z punktów zarządzenia organ wskazał odpowiednie przepisy prawa będące źródłem obowiązków skarżącej. W przypadku punktu pierwszego zarządzenia pokontrolnego opisany stan faktyczny dawał podstawy do zastosowania przepisów prawa materialnego w postaci art. 201 p.o.ś i przepisów rozporządzenia. Kontrolowane zarządzenie pokontrolne nie nałożyło na skarżącą żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinna realizować z mocy prawa. Treść zarządzenia pokontrolnego została sformułowana konkretnie. Pozwoliła skarżącej na poznanie jakie naruszenia są jej zarzucane oraz z jakiego powodu, jak i na sformułowanie na to zarządzenie merytorycznej odpowiedzi. Następnie zauważyć należy, że skarżąca pismem z dnia 14 listopada 2022 r. poinformowała organ o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym naruszeń. W szczególności wskazała, że choć kwestionuje zapisy zarządzenia (złożyła na zarządzenie pokontrolne skargę do sądu administracyjnego) to podjęła intensywne działania mające na celu uregulowanie stanu formalnoprawnego instalacji do produkcji paliwa alternatywnego. Zleciła specjalistycznej firmie przygotowanie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, jak również sporządzenie raportu początkowego. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo wyjaśnił, że w grudniu zeszłego roku skarżąca – pomimo, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu dotyczącym obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego – wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego ze względów biznesowych. Skarżąca ani w toku kontroli ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie kwestionowała ustaleń faktycznych zawartych w protokole kontroli, a dotyczących kwalifikacji instalacji do produkcji paliwa alternatywnego jako wymagającej pozwolenia zintegrowanego. Skarżąca nie podniosła także żadnych zarzutów ani nie przedstawiła argumentacji, która mogłaby podważyć ocenę prawną stanu faktycznego sprawy, przyjętą przez organ w zarządzeniu pokontrolnym. Fakt, że w procedurze wydawania pozwolenia na wytwarzanie odpadów uczestniczył również organ, wydając pozytywną opinię co do opisanej we wniosku instalacji, nie ma wpływu na ocenę istnienia obowiązku skarżącej w zakresie uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Ponadto kontrola przeprowadzana na podstawie art. 41a ustawy o odpadach dotyczy instalacji, obiektu budowlanego lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów pod kątem spełnienia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Treścią postanowienia z art. 41a ust. 3 ww. ustawy jest zaopiniowanie spełnienia określonych wymagań wynikających z przepisów ochrony środowiska, a nie ocena wniosku o wydanie zezwolenia ani załączonej do niego dokumentacji. Niezasadne są zarzuty skarżącej co do błędnej formy zaleceń zarządzenia pokontrolnego. Okoliczność, że skarżąca posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające zbieranie i przetwarzanie odpadów, dotyczące kontrolowanej instalacji nie zmienia faktu, że nie legitymuje się ona pozwoleniem zintegrowanym. Ustalenia tego nie zmieniają okoliczności faktyczne towarzyszące uzyskaniu przez skarżącą pozwolenia na wytwarzanie odpadów (w tym ta dotycząca udziału organu w procedurze wydawania ww. decyzji i wydania przez niego pozytywnej opinii co do opisanej we wniosku instalacji). Wobec tego eksploatując instalację skarżąca działała z nieuregulowanym stanem prawnym, co dało organowi podstawę do stwierdzenia naruszeń w protokole kontroli, i oparcie o nie treści zarządzenia pokontrolnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego odniósł się do argumentów skarżącej zawartych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli. Wyraźnie zaznaczył, że podnoszone przez skarżącą w jej stanowisku okoliczności nie mają wpływu na fakt, że instalacja wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a skarżąca takim pozwoleniem nie dysponuje. Końcowo podkreślić należy, za stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2021 r., II SA/Gl 141/21 (opubl. w CBOSA), które Sąd w pełni podziela, że zarządzeniu pokontrolnemu nie można przypisać rangi niepodważalnego prejudykatu. Zarządzenie pokontrolne nie tworzy stanu powagi rzeczy osądzonej. Jego wydanie nie wyklucza zatem ponownej weryfikacji okoliczności faktycznych sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa w ramach ewentualnego postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Reasumując, zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw, jednocześnie Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.