II SA/Gl 1624/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 października 2025 r. nr IFXIV.7843.4.5.2025 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy oczyszczalni ścieków oddala skargę.

W dniu 15 maja 2025 r. K.W.(dalej: "Skarżący") zgłosił Prezydentowi Miasta G. zamiar budowy "przydomowej oczyszczalni ścieków [...] o przepustowości 1,2 m³/dobę wraz z poletkiem roślinnym oraz zraszaczem [...], na działce o nr ewid. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w G. . Decyzją z dnia 2 czerwca 2025 r., nr [...], Prezydent Miasta G. (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej w skrócie: "pb") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; aktualny publikator: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej w skrócie: "k.p.a."), wniósł sprzeciw wobec opisanego powyżej zgłoszenia. Zdaniem organu I instancji planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami § 47 pkt 1 i 4 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenu obejmującego dzielnicę [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r. poz. [...], dalej w skrócie: "m.p.z.p."). Zgodnie z § 47 m.p.z.p. w zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych ustala się: 1) "Odprowadzanie ścieków sanitarnych do istniejącej lokalnej mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków, po niezbędnej rozbudowie. Oczyszczalnia o przepustowości Q 370m³/d (I etap) obsługująca dzielnicę [...] zlokalizowana jest w [...]., na terenie gminy [...]. 2) Zachowanie istniejącej kanalizacji sanitarnej Q 0,25 m, 3) Budowa kanalizacji sanitarnej w ul. [...] , 4) Do czasu realizacji systemu miejskiego, na terenach pozbawionych kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych. Po zrealizowaniu kanalizacji sanitarnej ustala się nakaz podłączenia do niej i likwidacji zbiornika na ścieki. 5) Dopuszcza się realizację przydomowych oczyszczalni ścieków, zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi odnośnie ich lokalizacji". W ocenie organu I instancji powyższe zasady należy stosować w taki sposób, że w przypadku braku możliwości odprowadzenia ścieków do kanalizacji sanitarnej, nakazuje się odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. Realizacja przydomowych oczyszczalni ścieków o których mowa w § 47 pkt 5 m.p.z.p. możliwa jest jedynie w przypadku niemożliwości spełnienia wyżej przytoczonych postanowień m.p.z.p. Skarżący w odwołaniu z dnia 6 czerwca 2025 r. podał, że w niniejszej sprawie naruszono przepisy pb. i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez błędne przyjęcie, że ustalenia m.p.z.p. stoją na przeszkodzie budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, jak również naruszono przepisy prawa procesowego, tj. art. 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dowolną jego ocenę. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i cofnięcie sprzeciwu. Pismem z dnia 21 lipca 2025 r. Wojewoda Śląski wezwał Skarżącego do przedłożenia ewentualnej zgody wodnoprawnej właściwego miejscowego dyrektora zarządu zlewni Wód Polskich na realizację projektowanego w ramach przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego urządzenia wodnego, tj. zraszacza. W odpowiedzi na wezwanie, przy piśmie z dnia 10 września 2025 r., Skarżący przedłożył pismo Kierownika Nadzoru Wodnego R. z dnia 29 sierpnia 2025 r., w którym podano, iż: "Powierzchniowe zagospodarowanie oczyszczonych ścieków z przydomowej oczyszczalni ścieków, za pomocą zraszaczy, nie można uznać jako czynność wprowadzania ścieków do ziemi, wobec czego nie można zraszaczy zakwalifikować jako urządzenia wodne o których mowa w art. 394 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego, a tym samym konieczności dokonania zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie przedmiotowego urządzenia." (cytat). Wojewoda Śląski decyzją z dnia 21 października 2025 r., nr IFXIV.7843.4.5.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 pb, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 2 czerwca 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, że z § 47 m.p.z.p. wynika, że lokalny uchwałodawca dopuścił na terenie objętym m.p.z.p., w tym na działki Skarżącego, jako jedno z rozwiązań służących odprowadzeniu ścieków sanitarnych, realizację przydomowej oczyszczalni ścieków pod warunkiem jej zgodności "z obowiązującymi przepisami odrębnymi odnośnie ich lokalizacji". Zdaniem Wojewody, § 29 ust. 3 m.p.z.p, ustala "zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do gruntu, wód powierzchniowych i podziemnych". Tymczasem Skarżący wytworzone w oczyszczalni podczyszczone ścieki planuje wykorzystywać do powierzchniowego rozprowadzania na zielonym terenie inwestycyjnym w postaci "poletka roślinnego" przez zaprojektowany i zamontowany zraszacz "[...]" (por. "Opis techniczny", str. 6 pkt 3.2). Zatem zostaną one ostatecznie wprowadzone do gruntu. W efekcie końcowym będzie taki sam skutek, jak w przypadku bezpośredniego odprowadzania ścieków wprost z oczyszczalni do ziemi lub wód. Zaprojektowane rozwiązanie pozostaje w sprzeczności z intencją lokalnego prawodawcy wyrażoną w regulacji § 29 ust. 3 m.p.z.p. Użyte w tym przepisie określenie "ścieki" jest pojęciem szerokim i ogólnym, w związku z czym obejmuje również ścieki podczyszczone wytworzone w przydomowej oczyszczalni ścieków. Ścieki te, pomimo poddaniu wstępnemu oczyszczeniu, nadal bowiem pozostają ściekami w rozumieniu ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 960). Uwzględniając powyższe ustalenia faktyczne i prawne Wojewoda Śląski uznał, że projektowana przez Skarżącego inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego (§ 29 ust. 3 m.p.z.p.), a to oznacza brak możliwości jej realizacji. Dodatkowo, nie podważył stanowiska Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich Oddział R. , wyrażonego w piśmie z dnia [...] r., zgodnie z którym "nie można zraszaczy zakwalifikować jako urządzenia wodne, o których mowa w art. 394 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego, a tym samym konieczności dokonania zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie przedmiotowego urządzenia" (cytat). Powyższe stanowisko jest wiążące jedynie w kwestii definicji urządzenia wodnego oraz konieczności uzyskania przez inwestora ewentualnej zgody wodnoprawnej, z uwagi na jego montaż i użytkowanie. Podsumowując - w ocenie Wojewody Śląskiego - na gruncie rozpatrywanej sprawy zasadne jest utrzymanie w mocy sprzeciwu wobec przedmiotowej inwestycji Skarżącego, wniesionego przez organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 pb, jako niezgodnej z przepisami prawa miejscowego, chociaż z innego powodu niż stwierdził organ I instancji. Wbrew stanowisku organu I instancji regulacja § 47 pkt 5 m.p.z.p. nie uzależnia realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków od braku możliwości odprowadzania ścieków do szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, na terenach nieskanalizowanych. Z przepisu tego nie wynika również, aby realizacja przydomowej oczyszczalni ścieków w istocie związana była z brakiem możliwości podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z treścią § 47 pkt 5 m.p.z.p. realizacja przydomowych oczyszczalni ścieków jest uwarunkowana wyłącznie zgodnością z "przepisami odrębnymi odnośnie ich lokalizacji". W skardze z dnia 26 listopada 2025 r. Skarżący domagał się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji oraz dopuszczenia dowodu z dokumentu w postaci oceny właściwości wyrobu i spełnienia przez oczyszczalnię 8 wymagań ustawowych w zakresie jakości ścieków rozprowadzanych na gruncie, w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1311 z późn. zm.), a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 29 ust. 3 m.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że istnieje zakaz wprowadzania do gruntu ścieków nieoczyszczonych, czyli również pochodzących z przydomowej oczyszczalni ścieków. Językowe znaczenie słowa "oczyszczony" wskazuje na ściek poddany procesowi oczyszczenia w dedykowanym do tego urządzeniu po spełnieniu wymaganych prawem norm. Tak więc ścieki, stają się już nie "podczyszczonymi opuszczając przydomową oczyszczalnię", jak wskazał Wojewoda Śląski, ale są oczyszczone. Zapisy m.p.z.p. nie mogą bowiem ograniczać uprawnień wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który jest aktem wyższego rzędu. Zarzucił w związku z tym naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 pb, poprzez uznanie, że naruszają one zapisy m.p.z.p. oraz art. 77 § 1 w związku z art. 7, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak gruntownej analizy dokumentacji technicznej oczyszczalni, pod kątem spełnienia wymagań wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Akcentował, że art. 16 pkt 61 lit. a) Prawa wodnego przez pojęcie ścieki rozumie m.in. wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze. Za ścieki bytowe należy rozumieć ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z budynków (art. 16 pkt 62 Prawa wodnego). Prawodawca nie wyłączył wód podczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków z definicji ścieków, co oznacza, że do tych wód zastosowanie mają przepisy szczególne regulujące ograniczenia dotyczące ścieków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została kwestia zgłoszenia sprzeciwu przez organ I instancji wobec inwestycji Skarżącego. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (pb). Zgodnie z art. 28 ust. 1 pb, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 pb wymienia przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast art. 30 pb określa, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych właściwemu organowi. Jednocześnie art. 29 pb, wylicza enumeratywnie rodzaje obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz robót budowlanych, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Katalog wyrażony w tym przepisie ma charakter taksatywny, tak więc wyłącznie wymienione w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Podany przepis zawiera wyjątki od zasady ogólnej, dlatego w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze jednak oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Zgodnie z art. 30 ust. 5 pb, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, albo, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, dzień wystawienia dowodu wysłania, o którym mowa w art. 40 tej ustawy, albo, w przypadku skorzystania z publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego (art. 30 ust. 6a pb). Zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pb organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Przepis art. 30 ust. 6 pb przewiduje zatem obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 pb. Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 4 pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł, a w konsekwencji, czy miał obowiązek, wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli obowiązujący dla terenu inwestycji § 29 ust. 3 m.p.z.p, ustala "zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do gruntu, wód powierzchniowych i podziemnych". Użyte w tym przepisie określenie "ścieki" jest pojęciem szerokim i ogólnym, w związku z czym obejmuje również ścieki podczyszczone wytworzone w przydomowej oczyszczalni ścieków. Nie mniej jednak zgodnie z treścią § 47 pkt 5 m.p.z.p. realizacja przydomowych oczyszczalni ścieków jest uwarunkowana wyłącznie zgodnością z "przepisami odrębnymi odnośnie ich lokalizacji", tak więc również z postanowieniami m.p.z.p. Zatem punktem wyjścia jakichkolwiek rozważań musi być w tym przypadku przywołany już wcześniej art. 30 ust. 6 pkt 2 pb. Zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Wynika to wprost z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jako akt prawa miejscowego plan stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który go ustanowił. Skutek ten znajduje oparcie także w art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Ustalenia planu miejscowego, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że dopóki postanowienia planu miejscowego pozostają w obrocie prawnym, wiążą zarówno właścicieli nieruchomości, jak i organy administracji publicznej. Charakter omawianej wyżej regulacji planu miejscowego ma zasadnicze znaczenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych występowały sprawy, w których niejednoznaczne postanowienia planów miejscowych, niewymieniające wprost przydomowych oczyszczalni ścieków, interpretowano z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Taki kierunek wykładni można dopuścić w sytuacji rzeczywistej niejasności planu miejscowego. Nie może jednak prowadzić do zanegowania jednoznacznego zakazu zawartego w akcie prawa miejscowego. Wykładnia prawa nie może powodować zanegowania przepisów prawa miejscowego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2235/23, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera wyraźny zakaz budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może, w drodze wykładni, odmówić stosowania jasnej regulacji planistycznej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że sprawy, w których brak było w planach miejscowych jednoznacznych zakazów, nie mogą być utożsamiane ze sprawami, w których taki zakaz został ustanowiony wprost. Podobnie w wyroku z dnia 4 lipca 2023r., sygn. akt II OSK 2493/20, Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że realizacja obowiązku zapewnienia czystości i porządku na nieruchomości nie wyłącza obowiązku realizacji inwestycji zgodnie z przepisami pb. oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie stanowi samoistnej podstawy do realizacji inwestycji sprzecznej z planem miejscowym. Art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przyznaje inwestorowi bezwzględne prawo wyboru między zbiornikiem bezodpływowym a przydomową oczyszczalnią ścieków. Przepis ten określa obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie utrzymania czystości i porządku. Nie reguluje natomiast samodzielnie dopuszczalności realizacji robót budowlanych i nie uchyla wymagań wynikających z pb. ani z postanowień planu miejscowego. Wskazane w nim sposoby wyposażenia nieruchomości muszą być zgodne z przepisami odrębnymi, w tym z przepisami planistycznymi i budowlanymi. Nie można więc odczytywać art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jako normy znoszącej ograniczenia wynikające z obowiązującego aktu prawa miejscowego. Nie jest przy tym rolą Sądu ocena zasadności rozwiązania planistycznego przyjętego przez Radę Miejską w G. w m.p.z.p. Kontrola legalności konkretnej decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszenia nie jest postępowaniem służącym badaniu celowości lub trafności zakazu wyrażonego w planie miejscowym. Jeżeli inwestor uważa, że zakaz zawarty w planie miejscowym narusza prawo, może kwestionować plan w trybie właściwym dla kontroli aktów prawa miejscowego. Dopóki jednak przepis planu nie został skutecznie wyeliminowany z obrotu prawnego, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek go stosować. Z tego względu nie trafne są zarzuty skargi. Uwzględniając powyższe ustalenia faktyczne i prawne Wojewoda Śląski prawidłowo uznał, że projektowana przez Skarżącego inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego (§ 29 ust. 3 m.p.z.p.), a to oznacza brak możliwości jej realizacji. Ścieki wprowadzane do zraszacza, pomimo poddaniu wstępnemu oczyszczeniu, nadal pozostają ściekami w rozumieniu ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 960). Zawsze ścieki nawet poddane oczyszczeniu są uznawane za ścieki i nie mogą podlegać innej kwalifikacji. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje stanowisko zawarte w piśmie Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich Oddział R. z dnia [...] ., bowiem jest ono wiążące jedynie w kwestii definicji urządzenia wodnego oraz konieczności uzyskania przez inwestora ewentualnej zgody na zgłoszenie wodnoprawne. Nie rozstrzyga ona o dopuszczalności robót budowlanych w rozumieniu pb i nie może zastąpić oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 pb. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.qov.pl.