II SA/Gl 1590/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 6 października 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/999/2025/14783 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 6 października 2025 r., nr SKO.PSŚ/41.5/999/2025/14783 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. (dalej "Burmistrz" lub "Organ I instancji") z 3 września 2025 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Organ I instancji ustalił nienależnie pobrane przez M. L. (dalej "Skarżąca") świadczenie pielęgnacyjne przyznane decyzją z 6 września 2023 r. nr [...] za okres od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. na łączną kwotę 52 192,00 (pkt 1). W pkt 2 decyzji z 3 września 2025 r. zobowiązano Skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 52 192,00 zł. W pkt 3 decyzji wskazano termin i rachunek bankowy, na który należy wpłacić orzeczone do zwrotu świadczenie. Podstawę prawną decyzji Burmistrza z 3 września 2025 r. stanowiły przepisy art. 30 ust. 1, ust. 3-7 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 323 z późn. zm.; dalej "u.ś.r."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a.") i art. 63 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 z późn. zm.; dalej "u.ś.w."). Uzasadniając decyzję Organ I instancji wskazał, że decyzją z 6 września 2023 r., nr [...] zostało przyznane Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem K. L. , na czas nieokreślony począwszy od 1 września 2023 r. Skarżąca 22 sierpnia 2025 r. poinformowała, że jej syn otrzymał prawo do świadczenia wspierającego na okres od 11 kwietnia 2024 r. do 30 kwietnia 2031 r. Wobec tego 3 września 2025 r. uchylono decyzję w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego z 6 września 2023 r. Natomiast pobrane przez Skarżącą świadczenie pielęgnacyjne za okres od 11 kwietnia 2024 r. do 30 kwietnia 2024 r. w kwocie 1 992,00 zł, w okresie od 1 maja 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w kwocie 23.904,00 zł, w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. w kwocie 26 296,00 zł należy uznać w myśl art. 63 ust. 11 u.ś.w. za świadczenie nienależnie pobrane. W odwołaniu od decyzji Skarżąca zarzuciła, że nigdy nie pobierała dwóch świadczeń jednocześnie w sensie faktycznym. Świadczenie wspierające zostało przyznane jej synowi dopiero decyzją ZUS z 20 sierpnia 2025 r., z wyrównaniem wstecznym od 11 kwietnia 2024 r. Świadczenie pielęgnacyjne pobierała w dobrej wierze. Sytuacja powstała wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organów, nie była wynikiem zaniedbania Skarżącej. Organ odwoławczy zaskarżoną obecnie decyzją utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z 3 września 2025 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało przepisy art. 30 ust. 1 i ust. 6 u.ś.r. oraz art. 63 ust. 11 u.ś.w. Następnie Kolegium wskazało, że mając na uwadze te przepisy oraz fakt przyznania synowi Skarżącej świadczenia wspierającego od 11 kwietnia 2024 r. do 30 kwietnia 2031 r. należało uznać, że świadczenie pielęgnacyjne pobrane przez Skarżącą za ten sam okres jest świadczeniem rodzinnym nienależnie pobranym. Kwestia dobrej wiary Skarżącej nie ma prawnego znaczenia. Jednocześnie prawidłowo Burmistrz nie naliczył odsetek ustawowych albowiem brak jest przepisu prawa, który dawałby organowi taką możliwość. W skardze Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Nadto o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ewentualnie w przypadku nieuznania stanowiska Skarżącej za zasadne, wniosła o umorzenie części roszczenia, ewentualnie o rozłożenie należności na 24 raty miesięczne, z uwagi na znaczną kwotę należności oraz sytuację finansową Skarżącej i jej rodziny. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 8 § 1, art. 9 w zw. z art. 7, art. 7a i art. 11 k.p.a. polegające na nienależytym pouczeniu Skarżącej o skutkach prawnych formalnych dotyczących złożenia wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego, braku należytej informacji o dacie przyznania świadczenia, braku rzetelnej informacji o obowiązku zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku kolizji przyznawanych świadczeń, braku informacji o sposobie przyznania świadczenia ani informacji dotyczącej wstrzymania wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności w zakresie świadomości Skarżącej co do kolizji świadczenia pielęgnacyjnego oraz świadczenia wspierającego, braku złej wiary Skarżącej i kwestii braku należytych pouczeń udzielonych przez organy Skarżącej; 3) art. 12 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez organ okoliczności, że pomimo wniosku o ustalenie punktów wsparcia złożonego przez Skarżącą 11 kwietnia 2024 r., Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim wydał decyzję nr [...] o ustaleniu punktów wsparcia, niezbędną do wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego, dopiero 10 czerwca 2025 r., czym samym WZON złamał zasadę szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w przepisach postępowania administracyjnego, rozpoznając sprawę po ponad roku od daty wpływu wniosku ze znacznym opóźnieniem - skutkiem czego Skarżąca mogła złożyć wniosek dotyczący świadczenia wspierającego najwcześniej w lipcu 2025 r.; 4) art. 30 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że Skarżąca z premedytacją, złą wiarą i świadomie pobierała świadczenie pielęgnacyjne i uznanie, że pobieranie przez Skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. (przeznaczonym w całości na utrzymanie niepełnosprawnego syna) jest świadczeniem nienależnie pobranym, mimo, że Skarżąca złożyła niezwłocznie wniosek o wstrzymanie przyznawania świadczenia wspierającego i nie posiadała wiedzy od kiedy świadczenie zostanie jej przyznane ani czy w ogóle wniosek zostanie uwzględniony przez ZUS; 5) art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że Skarżąca została należycie pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku posiadania uprawnienia do poboru świadczenia wspierającego, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że świadczenie pielęgnacyjne otrzymywane przez Skarżącą w okresie od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. było świadczeniem nienależnie pobranym; 6) art. 63 ust. 6 i ust. 11 u.ś.w. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie sposób uznać wypłaconego świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane, skoro zostało ono jej dobrowolnie wypłacone przez organ mimo obowiązku zawieszenia wypłaty z dniem 25 lipca 2025 r., w szczególności mając na uwadze fakt, że świadomość, że świadczenie jest nienależne ma istnieć w dacie jego pobierania, a nie dotyczy sytuacji przyszłych, niemożliwych do przewidzenia w dacie jego pobierania. W konsekwencji Skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków takiego stanu rzeczy. Przyznanie świadczenia wspierającego z mocą wsteczną nie może mieć wpływu na ocenę świadomości Skarżącej w aspekcie należnego świadczenia, pobieranego przed wydaniem decyzji. Samo złożenie wniosku nie oznacza bowiem, że świadczenie zostanie przyznane; 7) art. 63 ust. 9 u.ś.w. poprzez jego niezastosowanie, to jest brak zawieszenia przez MOPS wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 25 lipca 2025 r., co było obowiązkiem organu niezależnie od informacji otrzymanej od Skarżącej w dniu 22 sierpnia 2025 r., czego skutkiem było powstanie zadłużenia w ramach wypłaconego za ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, które zostało w całości wydatkowane na potrzeby syna Skarżącej; 8) naruszenie prawa Skarżącej wyrażone w Konstytucji RP, tj. w szczególności prawo do własności, prawo do ochrony konsumentów, prawo do równego traktowania, prawo równości wobec prawa z uwagi na rozpatrzenie sprawy Skarżącej w sposób budzący wątpliwości, pozbawienie Skarżącej środków z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego przeznaczonych na syna, pominięcie przez organy zbadania świadomości i dobrej wiary Skarżącej. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, a wskazanych na str. 3 skargi. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała argumenty na poparcie wniesionych zarzutów. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji nie naruszają bowiem prawa materialnego, nie są dotknięte kwalifikowanymi wadami skutkującymi wznowieniem postępowania bądź stwierdzeniem nieważności ani nie uchybiają regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. W rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią dla oceny zgodności z prawem wydanych decyzji jest ustalenie, czy organy prawidłowo uznały, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone Skarżącej za okres od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. w kwocie 52 192,00 zł stanowi nienależnie pobrane świadczenie rodzinne. Zakreślając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszły w życie przepisy u.ś.w., które zmieniły zasady przyznawania wsparcia opiekunom osób niepełnosprawnych. Świadczenie pielęgnacyjne od 1 stycznia 2024 r. jest przyznawane wyłącznie opiekunom osób niepełnosprawnych do ukończenia 18 roku życia. Natomiast dla niepełnosprawnych osób pełnoletnich przewidziane jest świadczenie wspierające, z którego osoby takie mają w założeniu ustawodawcy finansować koszty opieki. Ustalenie prawa do świadczenia wspierającego oraz jego wypłata następują na wniosek osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2, lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek składa się nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 9 ust. 1-3 u.ś.w.). Przyznanie przez ZUS świadczenia wspierającego nie wymaga wydania decyzji; taką decyzję ZUS wydaje tylko w przypadkach odmowy przyznania świadczenia wspierającego, uchylenia lub zmiany prawa do świadczenia wspierającego oraz nienależnie pobranego świadczenia wspierającego (art. 13 ust. 1 i 4 u.ś.w.). Prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (art. 26 ust. 1- 2 u.ś.w.). Rozdział 7 u.ś.w. reguluje przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy. Stosownie do art. 63 ust. 6 u.ś.w. świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego (art. 63 ust. 9 u.ś.w.). Zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 11 u.ś.w. za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Z powyższych przepisów wynika, że świadczenie wspierające oraz świadczenie pielęgnacyjne są świadczeniami konkurencyjnymi. W przypadku przyznania świadczenia wspierającego osobie z niepełnosprawnością, opiekunowi tej osoby nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. W sytuacji gdy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego zostanie złożony w okresie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, do którego prawo zostało ustalone w trybie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., to skutkować to winno wstrzymaniem wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Zaś świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające jest świadczeniem pielęgnacyjnym nienależnie pobranym. Opiekun osoby z niepełnosprawnością będzie zatem zobowiązany do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne za okres, za który przyznano osobie z niepełnosprawnością świadczenie wspierające. Zatem ustawodawca w sposób jednoznaczny wykluczył dopuszczalność jednoczesnego (za ten sam okres czasu) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (przez opiekuna) oraz świadczenia wspierającego (przez osobę niepełnosprawną). Intencja ustawodawcy wynika z faktu, że jakkolwiek beneficjentami obydwu świadczeń są inne osoby, to jednak świadczenia te pełnią dokładnie tą samą funkcję. Świadczenie wspierające ma posłużyć osobie niepełnosprawnej do pokrycia kosztów opieki sprawowanej przez inną osobę. Nie jest zatem możliwe, aby obydwa świadczenia były pobierane jednocześnie za ten sam okres, nawet przez inne osoby. W rozpoznawanej sprawie bezsporne są ustalenia faktyczne, z których wynika, że Skarżąca na podstawie decyzji Burmistrza z 6 września 2023 r. w okresie od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem. Przyznane Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało uchylone ostateczną decyzją Burmistrza z 3 września 2025 r. w związku z wnioskiem Skarżącej z 22 sierpnia 2025 r. o wstrzymanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Wniosek o świadczenie wspierające został złożony przez Skarżącą działającą w imieniu osoby niepełnosprawnej 25 lipca 2025 r., zaś 20 sierpnia 2025 r. ZUS przyznał synowi Skarżącej świadczenie wspierające na okres od 11 kwietnia 2024 r. do 30 kwietnia 2031 r. Skarżąca nie kwestionuje, że przyznane jej synowi świadczenie wspierające, należne za ww. okres, zostało wypłacone. Regulacja art. 63 ust. 11 u.ś.w. zawiera kolejną - w stosunku do art. 30 ust. 2 u.ś.r. - podstawę ustalenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Przepis art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest zatem przepisem szczególnym, stanowiącym odrębną podstawę kwalifikacji świadczeń jako nienależnie pobranych. Zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. nie jest zatem zasadny - podstawą żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego wypłaconego za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające, jest art. 63 ust. 11 u.ś.w., a nie przepisy art. 30 ust. 2 pkt 1-5 u.ś.r. W świetle art. 63 ust. 11 u.ś.w. kwalifikacja świadczenia pielęgnacyjnego jako nienależnie pobranego opiera się wyłącznie na elemencie obiektywnym – zbiegu ze świadczeniem wspierającym. Dla rozstrzygnięcia nie mają zatem żadnego znaczenia okoliczności subiektywne, tj. zła wola czy wina osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne, a nawet świadomość tej osoby, że pobiera nienależnie świadczenie. Dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego jako nienależnie pobranego na podstawie art. 63 ust. 11 u.ś.w. nie jest także wymagane wcześniejsze uchylenie decyzji przyznającej to świadczenie. Za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne uważa się bowiem świadczenie wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Nie ma tu także znaczenia, że świadczenie to nie było wypłacane równolegle, czyli w tym samym czasie z pobieranym świadczeniem pielęgnacyjnym. Decydującą rolę odgrywa bowiem nie to w jakim okresie nastąpiła fizyczna wypłata świadczenia wspierającego lecz to, że zostało ono przyznane i wypłacone osobie niepełnosprawnej za ten sam okres, w którym opiekun tej osoby pobierał świadczenie pielęgnacyjne. W myśl art. 63 ust. 11 u.ś.w. stan wiedzy osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne pozostaje zasadniczo bez znaczenia dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane. Z tych samych przyczyn nie jest okolicznością istotną w sprawie, na co Skarżąca przeznaczyła środki uzyskane przez nią w okresie od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. tytułem otrzymanego świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Gliwicach z 23 maja 2025 r., II SA/Gl 1671/24; z 24 czerwca 2025 r., II SA/Gl 94/25; z 21 listopada 2025 r., II SA/Gl 1128/25; z 26 listopada 2025 r., II SA/Gl 981/25; wyroki WSA w Warszawie z 22 października 2025 r., VIII SA/Wa 690/25; wyroki WSA w Łodzi z 11 lipca 2025 r., II SA/Łd 243/25; z 16 października 2025 r., II SA/Łd 612/25; z 19 grudnia 2025 r., II SA/Łd 551/25 – opubl. w CBOSA). W tym miejscu należy jedynie zauważyć, że Skarżąca pobierając świadczenie pielęgnacyjne w spornym okresie podjęła - w imieniu swojego syna - działania zmierzające do uzyskania świadczenia wspierającego, w szczególności uzyskała decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia. Wypełniając zaś wniosek o przyznanie świadczenia wspierającego miała możliwość wyboru daty przyznania tego świadczenia. Wobec powyższego, celem uniknięcia nienależnego pobrania świadczenia przez opiekuna, mogła zdecydować, aby świadczenie wspierające było przyznane dopiero począwszy od miesiąca, w którym składa wniosek o jego przyznanie, dzięki czemu syn Skarżącej nie otrzymałby wyrównania za wcześniejszy okres, tj. za okres w którym Skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Kolegium, stosownie do art. 63 ust. 6 i ust 11 u.ś.w., prawidłowo uznało, że wypłacone Skarżącej w okresie od 11 kwietnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r. świadczenie pielęgnacyjne stanowi świadczenie nienależnie pobrane i zobowiązało Skarżącą do jego zwrotu. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 30 ust. 9 u.ś.r. organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Skarżąca może zatem złożyć wniosek o umorzenie czy rozłożenie na raty kwoty nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wydaje organ administracji publicznej (w tej sprawie Burmistrz), a nie sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.