II SA/Gl 1585/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2023 r. sprawy ze skarg D. S., K. O., M. M., M. B. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 28 lipca 2022 r. nr L/1118/22 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi.

Rada Miasta Katowice podjęła w dniu 28 lipca 2022 r. uchwałę nr L/1118/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta Katowice w obszarze fragmentów terenów górniczych Murcki I i Giszowiec I – Polskiej Grupy Górniczej S.A. " Oddział KWK-Staszic-Wujek" – część obejmująca obszar dzielnicy Podlesie i zachodni fragment dzielnicy Kostuchna (dalej jako "kontrolowana uchwała" bądź "Plan"). Pismem z 25 sierpnia 2022 r. M.B. (dalej również jako: "skarżący ad. 1"), reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę w zakresie, obejmującym działkę nr [...]. Zarzucił zaskarżonej uchwale niezgodność z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz z uchwałą nr XL/925/13 Rady Miasta Katowice z 11 września 2013 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie miasta Katowice do dróg powiatowych oraz gminnych. Niezgodności w powyższym zakresie skarżący uzasadnił brakiem ujęcia w uchwalonym Planie istniejącego i użytkowanego fragmentu drogi publicznej – ul. Leszczynowej, od ul. Tunelowej do ul. Bukszpanowej. Droga ta zawarta jest w obu powyższych uchwałach, jednak postanowienia Planu na terenie jej przebiegu, tj. na terenie działki nr [...], przewidują tereny zieleni w dolinie rzecznej i ciąg pieszych i rowerowych ścieżek gruntowych. Skarżący argumentował, że likwidacja fragmentu ul. Leszczynowej, przebiegającego przez wyżej wskazaną działkę, pozbawi jego nieruchomość dostępu do drogi publicznej. Podkreślił, że obsługa komunikacyjna jego działek, oznaczonych nr geodezyjnymi [...], [...], [...], [...], [...] miała opierać się o bezpośredni dostęp do drogi publicznej w postaci ul. Leszczynowej i istniejący zjazd na tę drogę. Zdaniem skarżącego przyjęte rozwiązania planistyczne uniemożliwiają dotychczas realizowaną obsługę komunikacyjną nieruchomości, co stanowi poważne uchybienie planistyczne. W związku z tak sformułowanymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym działki nr [...]. Skargę na opisaną na wstępie uchwałę złożyli także M.M., K.O. i D.S. (dalej również jako: "skarżący ad. 2"), reprezentowani przez pełnomocnika, zaskarżając § 13 ust. 1 pkt 3 oraz § 69 tej uchwały. Zarzucili, że powyższe przepisy uchwały, w szczególności w odniesieniu do ich nieruchomości, tj. działek o nr geod. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], naruszają art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j,: Dz. U. 2023 poz. 977, dalej jako "u.p.z.p.") m. in. poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności i racjonalności działania administracji w wyniku wyznaczenia na części powyższych nieruchomości ciągu pieszo-rowerowego oraz terenów zieleni urządzonej. Wskazali także, że organ zaniechał należytego zwymiarowania wskazanego ciągu pieszo-jezdnego w części tekstowej planu, co w kontekście sporządzenia części rysunkowej planu w skali 1:2000 uniemożliwia jednoznaczne ustalenie granic przeznaczenia terenu. Ponadto skarżący podnieśli, że w wyniku ustaleń Planu dojdzie do wywłaszczenia części ich nieruchomości, które jest niezgodne z prawem, albowiem przeznaczenie terenu nie będzie obejmowało drogi publicznej. Jednocześnie skarżący dodali, że na mocy decyzji z 2017 r. o warunkach zabudowy, obejmującej wymienione wyżej nieruchomości, teren ten został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i brak jest racjonalnego uzasadnienia dla zmiany tego przeznaczenia pod ciągi pieszo-rowerowe czy zieleń urządzoną. Takie przeznaczenie wyklucza bowiem możliwość wykorzystania ich działek pod budownictwo mieszkaniowe, co godzi w prawo własności skarżących. W związku z powyższymi zarzutami wnieśli o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej części uchwały oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na obydwie skargi organ wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego ad. 1 oraz pełnomocnik skarżących ad. 2 podtrzymali twierdzenia i wnioski zawarte w skargach. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedziach na skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2023 r., poz. 259), zwanej dalej również P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta Katowice w obszarze fragmentów terenów górniczych Murcki I i Giszowiec I – Polskiej Grupy Górniczej S.A. " Oddział KWK-Staszic-Wujek" – część obejmująca obszar dzielnicy Podlesie i zachodni fragment dzielnicy Kostuchna. Na wstępie wskazać należało, że Sąd stwierdził, iż skarżący ad. 1 jest legitymowany do wniesienia skargi, pomimo tego, że – według treści skargi – wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym działki nr [...], która nie jest jego własnością. Podkreślenia bowiem wymagało, że nieruchomości należące do skarżącego, tj. działki nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] znajdują się (przynajmniej częściowo) na obszarze objętym Planem i ustalenia Planu dotyczące właśnie wyżej wymienionej działki nr [...], wprowadzają zmiany dotyczące obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżącego. Ustalenia planu w tym zakresie, uzasadniają zatem ocenę co do wystąpienia interesu prawnego skarżącego, a w konsekwencji co do istnienia legitymacji do wniesienia skargi. Zaskarżona uchwała została wydana w ramach przyznanego gminie na mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. uprawnienia do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy (władztwo planistyczne). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt: II OSK 2789/21, realizacja tego uprawnienia gminy podlega ochronie sądowej w kontekście zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, zawartej w Konstytucji RP, zgodnie z którą jednostki samorządu terytorialnego sprawują we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność część władzy publicznej w zakresie planowania przestrzennego. Ze względu na związanie organów gminy zasadą legalizmu, proporcjonalności jak również ogólnymi regułami, dotyczącymi redagowania tekstów prawnych, władztwo planistyczne nie sprowadza się do dowolności, ale musi być sprawowane w granicach określonych prawem. Jednocześnie jednak ewentualna ingerencja tak organów nadzoru, jak i sądów administracyjnych w treść planów powinna być ograniczona do przypadków naruszeń prawa mających odpowiedni ciężar gatunkowy. Zasadę tę, na poziomie ustawowym, wyrażono m.in. w art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz. U. 2023 poz. 43 ze zm., dalej jako: u.s.g.), z których wynika, że aby stwierdzić nieważność uchwały konieczne jest ustalenie, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem prawa. W odniesieniu do studiów i planów zagospodarowania przestrzennego, wymóg ten doznaje dalszej konkretyzacji i zawężenia w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. z którego wynika, że stwierdzenie nieważności studium lub planu miejscowego w całości lub w części ma miejsce w przypadku istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. W konsekwencji nie każda sprzeczność z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g. będzie wyczerpywać przesłanki nieważności wymienione w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Wynikający z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., wymóg dotyczący zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, odnosi się zatem do zachowania przez organ procedury sporządzenia planu i właściwości organu, a także wymienionych w tym przepisie zasad sporządzania planu. Jedną z naczelnych zasad sporządzania planu jest jego zgodność z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Według art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są dla organów gminy wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych. Art. 15 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że właściwy organ sporządza projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną m. in. zgodnie z postanowieniami studium. Ponadto, na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., uchwalenie planu miejscowego następuje po ustaleniu, że nie narusza on postanowień studium. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej uchwały według kryteriów określonych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przy jej wydaniu. Projekt Planu podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu zgodnie z przepisami, a zgłoszone do niego uwagi, w tym uwagi zgłoszone przez skarżących, zostały rozpatrzone. Zauważyć przy tym należy, że organy przy uchwalaniu Planu nie są związane wnioskami ani uwagami właścicieli nieruchomości objętych planem. Z akt wynika również, że projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony przez wymagane przepisami prawa organy i instytucje. Zarzuty obu skarg sprowadzają się w swej istocie do zarzutu przekroczenia przez organ władztwa planistycznego wskutek pominięcia indywidualnego interesu skarżących oraz do wynikającego z tego zarzutu ograniczenia prawa własności. Podkreślenia zatem wymagało, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 2869/17, stwierdził, iż sam fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem. Do istoty planu miejscowego należy bowiem to, że narusza on prawo własności, gdyż kształtuje wraz z innymi przepisami sposób jego wykonywania. Ponadto z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Poprzez zamieszczone w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia zawarte w planie miejscowym mogą więc w znacznym stopniu ograniczać prawo własności terenów objętych tym planem. Każdy ma bowiem prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Z ostatnio wymienionego przepisu wynika więc, że prawo własności może być wykonywane tylko w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nadto w sposób nienaruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich (zob. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 1248/18). Z uwagi na powyższe, nie ma podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego poprzez ograniczenie prawa własności zarówno skarżącego ad. 1, jak i skarżących ad. 2. Organy gminy mają bowiem prawo do władczego ingerowania w to prawo poprzez określenie sposobu zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Nie stanowią przekroczenia granic władztwa planistycznego ustalenia planu, dotyczące likwidacji fragmentu ul. Leszczynowej, położonego na działce nr [...], które to ustalenia objęte są zarzutami skarżącego ad. 1. Wbrew twierdzeniom skargi, przyjęte rozwiązania są zgodne z ustaleniami uchwały nr XXI/483/12 Rady Miasta Katowice z dnia 25 kwietnia 2012 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Katowice – II edycja (dalej jako: "Studium"). Z dokumentacji planistycznej wynika, że nieruchomości skarżącego ad. 1 - częściowo - (północny fragment działki nr [...] oraz [...]) położone są na terenach objętych ustaleniami uchwały nr XXVIII/586/16 Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta Katowice, w obszarze fragmentów terenów górniczych Murcki I i Giszowiec I – KWK "Murcki-Staszic" – część obejmująca przebieg drogi od ul. Kościuszki do ul. Armii Krajowej (dalej jako: "Plan z 2016 r."). W tej uchwale fragmenty tych działek znajdują się na terenie oznaczonym symbolem "4 KDL", któremu odpowiada opis "droga publiczna klasy "lokalna"". Tożsame przeznaczenie tych fragmentów działek miały one w Studium – symbol KDZ, odpowiadający opisowi "obszary dróg i placów publicznych". Działka nr [...], której przeznaczenie w kontrolowanej uchwale jest kwestionowane przez skarżącego ad. 1, położona jest na terenie objętym częściowo Planem z 2016 r. (północna część), jak i obecnie kontrolowanej uchwały – południowa część tej działki. W Studium przeznaczenie terenu tej działki zostało określone jako MN2 (zabudowa jednorodzinna niska, w północnej części działki), KDZ (obszary dróg i placów publicznych – środkowa część działki) oraz 17 ZE (obszary zieleni o funkcji przyrodniczo-ekologicznej – południowa część działki). Ustalenia te zostały zachowane zarówno w Planie z 2016 r., jak i w obecnie kontrolowanej uchwale, w której południowa część działki jest na terenie oznaczonym symbolem 4Z – zieleń w dolinie rzecznej. Plan jest zatem w tym zakresie zgodny z ustaleniami Studium. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu ad. 1, dotychczasowej obsługi komunikacyjnej jego działek, która odbywała się poprzez zjazd na ul. Leszczynową, której fragment zlokalizowany jest na działce nr [...], i który to fragment drogi, zgodnie z ustaleniami Planu ma zostać zlikwidowany. Po pierwsze, jak wynika z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem. Oznacza to, że do chwili faktycznej likwidacji fragmentu ul. Leszczynowej, położonego na działce nr [...], teren tej działki może być wykorzystywany na dotychczasowych zasadach, a więc do tego momentu obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącego nie ulegnie zmianie. Przede wszystkim jednak z ustaleń Planu wynika, że działki skarżącego będą miały zapewniony dostęp do drogi publicznej, w postaci drogi położonej na północ od nich, obejmującej częściowo również działki nr [...] i [...] , zgodnie z ustaleniami Planu z 2016 r. Podkreślenia wymagało, że dokonane w tym zakresie ustalenie przeznaczenia terenu działki nr [...] mieściło się w granicach władztwa planistycznego gminy i zostało uzasadnione projektowanym skrzyżowaniem dróg publicznych, które ma być położone nieznacznie na wschód od działki nr [...], co spowodowało zbędność dla użytku publicznego, przedmiotowego fragmentu ul. Leszczynowej. Także zarzuty podnoszone przez skarżących ad. 2 są niezasadne. Ustalenia dla terenów objętych skargą, zawarte w kontrolowanej uchwale są zbieżne z ustaleniami zawartymi w Studium. Działki skarżących ad. 2, tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] położone są na terenie, oznaczonym w Studium symbolami częściowo MJ (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) i częściowo KDZ (obszary dróg i placów publicznych). W kontrolowanej uchwale wszystkie powyższe działki, poza działkami [...] oraz [...], położonymi w całości na terenach o symbolu 93 MN (zabudowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza), znajdują się na terenie oznaczonym symbolami częściowo 93 MN oraz częściowo 1 KX/ZP (ciągi pieszo-rowerowe). Ustalenia Planu są zatem zgodne z ustaleniami przewidzianymi dla tego terenu w Studium. Wbrew twierdzeniom skarżących ad. 2, przyjęte rozwiązania planistyczne nie naruszają zasady proporcjonalności. Jak już wskazano, prawo własności podlega ograniczeniom ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak np. interesu publicznego czy szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 1248/18). W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się między innymi wymagania ochrony środowiska, w tym ochrony gruntów rolnych i leśnych, co wynika z art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. W granicach władztwa planistycznego gminy mieści się zatem także przeznaczenie części terenów na publicznie dostępne tereny rekreacyjne i krajobrazowe w szczególności w sytuacji, w której na danym obszarze takich terenów jest niewiele. W zakresie podnoszonej przez skarżących kwestii uzyskania przez nich decyzji o warunkach zabudowy, która zezwalała im na realizację na terenie ich działek zabudowy mieszkaniowej - siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogą dojazdową (decyzja Prezydenta Miasta Katowice z dnia 24 sierpnia 2017 r. nr [...]), podnieść należało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wyłącza możliwości uchwalenia planu, przewidującego odmienny sposób zagospodarowania terenu. Wynika to bezpośrednio z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. który stanowi, że w przypadku uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie. Ponadto wskazać należy, że w chwili wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy obowiązywało już Studium, z którego wynikały ustalenia dotyczące planowanego przeznaczenia terenu działek skarżących odmienne od przeznaczenia określonego decyzją o warunkach zabudowy. W treści tej decyzji zawarta została informacja o tym, że planowana inwestycja jest częściowo sprzeczna z ustaleniami Studium, albowiem część terenu objętego wnioskiem pokrywa się z terenem określonym w studium jako KDZ – droga zbiorcza. Przeznaczenie tego terenu w Studium było zatem inne od przeznaczenia, przewidzianego decyzją o warunkach zabudowy i skarżący powinni mieć tego świadomość, bowiem zostali o tym pouczeni w treści decyzji o warunkach zabudowy. W świetle art. 16 ust. 1 u.p.z.p., nie można także uznać za zasadny zarzutu, dotyczącego sporządzenia Planu w skali 1:2000, która – w ocenie skarżących - uniemożliwia jednoznaczne ustalenie granic przeznaczenia terenu. Zgodnie z tym przepisem, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, zaś w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadku planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Za szczególnie uzasadnione przypadki, w rozumieniu powyższego przepisu, w orzecznictwie uznaje się m. in. wielkość obszaru objętego planem, przy czym jednocześnie wskazuje się, że sporządzenie rysunku planu w innej skali niż 1:1000, bez wskazania szczególnych okoliczności, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności planu, jeśli mimo przyjęcia takiej skali rysunek planu jest czytelny, a odczytanie numerów działek objętych planem nie stanowi trudności (por. m. in. NSA w wyroku z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt: II OSK 2795/19). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że obszar objęty planem jest na tyle rozległy, iż sporządzenie części graficznej planu w skali 1:1000 byłoby niepraktyczne ze względu na wielkość, jaką musiałby przyjąć rysunek planu, stąd uzasadnione było sporządzenie go w skali 1:2000. Z przedłożonych przez organ fragmentów rysunków planu w skali 1:2000 wynika, że pomimo przyjęcia takiej skali, rysunek planu jest czytelny, a odczytanie numerów działek objętych planem nie stanowi trudności. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw obu skarg, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku. Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.