II SA/Gl 1513/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego ostateczność aktu własności ziemi oddala skargę.

Pismem z 29 czerwca 2020 r. A. S. (dalej: skarżąca) zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy K. (dalej: Burmistrz) o uprawomocnienie decyzji aktu własności ziemi Nr [...] z dnia [...] r., wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy K.. Postanowieniem z [...] r., nr [...] Burmistrz odmówił nadania klauzuli ostateczności ww. aktowi. W uzasadnieniu postanowienia wskazano że w wyniku przeprowadzonej analizy dokumentacji znajdującej się w archiwum Urzędu Miasta i Gminy K. stwierdzono brak dokumentów dotyczących AWZ Nr [...], a także samego oryginału ww. dokumentu. Stronom przysługiwało wniesienie odwołania od decyzji w terminie 14 dni od jej doręczenia, natomiast brak jest informacji czy wpłynęło odwołanie od ww. decyzji lub czy decyzja została uchylona przez Wojewódzką Komisję Uwłaszczeń. Wobec tego obecnie brak jest podstaw do nadania klauzuli ostateczności. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem. W wyniku rozpoznania zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] trzymał w całości zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w toku postępowania organy obowiązane są do przeprowadzenia dogłębnej analizy wszystkich dostępnych dokumentów w sprawie i ustalenia czy do organu wpłynęło odwołanie od danej decyzji czy też zostało one przekazane organowi wyższej instancji. Wskazano jednak, że w niniejszej sprawie zostały wydane dwa akty własności ziemi o tym samym tytule, na rzecz T. S.. Z aktu własności ziemi podpisanego przez S. S. wynika że uwłaszczeniu podlegała nieruchomość składająca się z 7 działek o łącznej powierzchni 1,7973 ha. Natomiast suma powierzchni tych działek zgodnie z powierzchnią wykazaną w ewidencji gruntów i budynków wynosi 1,6019 ha. Akt ziemi podpisany przez Z. S. wskazuje, że uwłaszczeniu podlegała nieruchomość składająca się z 8 działek o łącznej powierzchni 1,7973 i ogólna suma powierzchni tych działek jest zgodna z powierzchnią wykazaną w ewidencji gruntów i budynków. Wskazano, że w takim wypadku organ I instancji nie jest uprawnionym do oceny, który z aktów własności ziemi jest dokumentem, który faktycznie wszedł od obrotu prawnego, wobec czego postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. Pismem z dnia 28 października 2020 r., skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika. złożyła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego w postaci art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 107, poz. 464 z póżn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, 2) art. 15 ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych w zw. § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez ich niezastosowanie, 3) art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, 4) art. 218 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie 5) art. 218 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie skutkujące odmową nadania klauzuli ostateczności decyzji aktu własności ziemi w sytuacji gdy o ostateczności aktu świadczyły fakty wynikające m.in. z wypisu z rejestru gruntów, który to wypis mógł i powinien znajdować się w posiadaniu organu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zaskarżone postanowienie zapadło w postępowaniu o wydanie zaświadczenia toczącym się w oparciu o przepisy Działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.). "Wydawanie zaświadczeń". Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 pkt 1-2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany. Zaświadczenie stanowi oświadczenie wiedzy. Oznacza to, że istotą zaświadczenia jest potwierdzenie niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencji, rejestrze lub innych zbiorach organu administracji. Innymi słowy, dopuszczalne jest wydanie zaświadczenia wyłącznie na podstawie posiadanych przez organ danych bez potrzeby ich tworzenia, kreowania czy ustalania w drodze interpretacji, analizy lub porównania i wyprowadzania określonych wniosków. Zaświadczenie przenosi tylko już istniejące dane z rejestru, zbioru lub ewidencji do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna lub gdy informacje, które zaświadczenie ma potwierdzać, mają charakter interpretacyjny lub ocenny. Wskazane stanowisko jest powszechnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest nadto jednolite, ugruntowane i skład orzekający w sprawie niniejszej w całości je podziela (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2019 r., I OSK 1225/17, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodził żaden z przypadków obligujących organ do wydania zaświadczenia ze względów przedmiotowych. Skarżąca żądała bowiem wydania zaświadczenia w postaci klauzuli ostateczności aktu własności ziemi wydanego na rzecz T. S. w dniu [...] r. nr [...] przez Naczelnik Gminy K., podczas gdy jest inny akt własności z tej samej daty, tak samo oznaczony, dotyczący tej samej osoby, natomiast różniący się łączną powierzchnią działek w nim ujętych oraz osobą, która go wydała (urzędnik działając z upoważnienia Naczelnika Gminy K.). Mamy zatem do czynienia z dwoma aktami własności ziemi, przy czym nie wiadomo który z nich jest prawidłowy. Co do zasady, Burmistrz, który jest właściwy do wydania takiego zaświadczenia i który powinien podjąć zdecydowanie szerzej zakreślone działania w celu dokonania ustaleń, możliwych i koniecznych w takim przypadku (m.in. akta sądowe, księgi wieczyste), ze względu na funkcjonowanie w obrocie prawnym dwu różnych aktów, wywołujących różne skutki prawne, nie by właściwy do tego, aby dokonywać oceny ich prawidłowości. A ocena taka musiałaby poprzedzać wydanie żądanego zaświadczenia. W niniejszej sprawie organy prawidłowo zatem ustaliły, że nie są władne do oceny, które z dwóch aktów własności ziemi jest prawidłowy i prawidłowo odmówiły wydania zaświadczenia potwierdzającego ostateczność jednego z nich. W kontekście poczynionych uwag nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. Sąd nie dostrzegł również w zaskarżonych postanowieniach takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 P.p.s.a. (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) skargę, jako niezasadną, oddalił.