II SA/Gl 1470/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 września 2025 r. nr SKO.4106.340.2025 w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w schronisku dla bezdomnych oddala skargę.

Pismem nadanym dnia 27 października 2025 r. M.R. (dalej: Skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 września 2025 r. nr SKO.4106.340.2025 w przedmiocie opłaty za pobyt w schronisku dla bezdomnych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy K. (dalej: organ pierwszej instancji), działając w oparciu o art. 17 ust 1 pkt 3, art. 97 ust. 1a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 z późn. zm., dalej: u.p.s.), ustalił Skarżącemu odpłatność za pobyt w Schronisku dla Bezdomnych w L. od 1 lipca 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w wysokości 75% posiadanego dochodu Strony. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że Stronie wydano skierowanie do Schroniska dla Osób Bezdomnych w L. od 1 lipca 2025r. do 31 grudnia 2025 r. W wyniku sporządzonego wywiadu środowiskowego z dnia 22 lipca 2025 r. ustalono, iż Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i pobiera świadczenie emerytalne w kwocie 1.604,05 zł netto. Organ wyjaśnił, że zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach treningowych lub wspomaganych (Dz. U. Woj. Śl. z dnia [...] r., poz. [...]), jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej przekracza kwotę kryterium dochodowego o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.s. wówczas opłata wynosi 75% w stosunku do posiadanego dochodu. Na tej podstawie organ ustalił odpłatność Strony za pobyt w schronisku. Decyzja została doręczona w dniu 1 sierpnia 2025 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym w ustawowym terminie, Odwołujący się podkreślił, że decyzja została wydana z błędnym ustaleniem dochodu Strony, ponieważ emerytura w wysokości 1.604,05 jest pomniejszona o zajęcie komornicze na poczet funduszu alimentacyjnego, w rezultacie otrzymywana kwota wynosi 806 zł miesięcznie. Zauważył, że nałożenie odpłatności w wysokości 75% dochodu, tj. 1.203 zł przy rzeczywistym dochodzie 806 zł, uniemożliwia jej poniesienie oraz pozbawia Odwołującego się możliwości zaspokojenia elementarnych potrzeb społecznych. Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.), przywołaną na wstępie decyzją z dnia 24 września 2025 r. nr SKO.4106.340.2025, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po zwięzłym przywołaniu stanu sprawy oraz brzmienia przepisów znajdującej w niej zastosowanie, organ odwoławczy wyjaśnił, że osoby nie ponoszą opłaty, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego. Rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych. Organ odwoławczy w odwołaniu do wywiadu środowiskowego stwierdził, że skoro świadczenie emerytalne Strony wynosi 1.604,05 zł, natomiast kryterium dochodowe o którym mowa w art. 8 ust. 3 u.p.s. wynosi 1.010 zł, zatem, stosownie do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., odwołujący się jest zobowiązany ponosić opłatę za pobyt w Schronisku w wysokości 75% dochodu. Przypomniał też, że wskazana Uchwała jest przepisem prawa miejscowego i organy są związane jej postanowieniami. Alimenty podlegające odliczeniu od dochodu, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., nie dotyczą natomiast należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego na rzecz funduszu alimentacyjnego w drodze egzekucji. Dochód Strony nie podlega zatem pomniejszeniu o potrącenia komornicze na rzecz tego funduszu. Decyzja została doręczona w dniu 26 września 2025 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodził Skarżący. W skardze skierowanej względem decyzji organu odwoławczego ponownie powołał się na potrącenia komornicze, podkreślając, że ustalona opłata jest niemożliwa do zrealizowania. Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy naruszył zasady współżycia społecznego. Zauważył, że być może decyzja nie jest zgodna z prawem, a ustalona odpłatność zgodna z Uchwałą Rady Miejskiej w K., ale organ nie zastanowił się, jak w świetle prawa Skarżący faktycznie ma opłacić pobyt w schronisku. Do odwołania przedłożył kserokopię odcinka wypłaconego świadczenia w wysokości 806,67 zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2026 r. starszy referendarz sądowy w tut. Sądzie ustanowił dla Skarżącego radcę prawnego z urzędu. W dniu 25 lutego 2026 r. do akt wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego, z dnia 23 lutego 2026 r., w którym zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art., 138 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dążenia do obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co wiązało się z zastosowaniem przepisów prawa materialnego, wbrew okolicznościom świadczącym o rzeczywistym dochodzie Skarżącego, 2a) art. 8 ust. 3 pkt. 3 u.p.s. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zajęcie komornicze na poczet funduszu alimentacyjnego nie stanowi podstawy do obniżenia dochodu Skarżącego, od którego zależy wysokość opłaty za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych, 2b) art. 3 ust. 1 u.p.s. przez jego błędną wykładnię, co skutkuje wypaczeniem instytucji pomocy społecznej i doprowadziło do sytuacji, w której uiszczenie opłaty za pobyt Skarżącego w schronisku dla osób bezdomnych stało się w praktyce niemożliwe i pozbawiało go jakichkolwiek środków do życia, uniemożliwiając mu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu akcentował, że organy nie podjęły działań zmierzających do należytego ustalenia kwoty zajęcia komorniczego, co uniemożliwia ustalenia wysokości odliczenia od dochodu Skarżącego z tego tytułu. A nawet, jeśli przyjąć za udowodniony fakt zajęcia komorniczego, to decyzje nie uwzględniają interesu Skarżącego i sytuacji finansowej, w jakiej się znajduje. W powołaniu na orzecznictwo pełnomocnik zaznaczył też, że alimenty egzekwowane od dłużnika są alimentami zaległymi, których odliczenie powinno zostać uwzględnione przy zastosowaniu art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. Przepis ten nie precyzuje bowiem czy świadczenie to ma być dobrowolnie, czy nie, a także czy mają to być alimenty bieżące, czy zaległe. Zdaniem pełnomocnika, organy powinny zatem pomniejszyć dochód Skarżącego, o kwotę zajęcia komorniczego na poczet funduszu alimentacyjnego. Końcowo zaznaczył, że ustalona opłata pozbawia całkowicie Skarżącego środków do życia i uniemożliwia wyjście z bezdomności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 1470/25 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Istotą niniejszej sprawy stała się ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w schronisku dla bezdomnych. Uwzględniając powyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd uznał, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia organów pierwszej i drugiej instancji odpowiadają prawu, zostały bowiem wydane zgodnie z ich podstawą materialnoprawną - ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.s., do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym. Zgodnie z art. 97 ust. 1a u.p.s., w przypadku osoby bezdomnej skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, opłata nie może być wyższa niż 30% dochodu osoby samotnie gospodarującej lub dochodu na osobę w rodzinie osoby skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych, a w przypadku schroniska dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi nie może być wyższa niż 50% tego dochodu. Rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach treningowych lub wspomaganych (art. 97 ust. 5 u.p.s.). Jak wynika z przywołanych regulacji, osoby bezdomne, skierowane do schroniska dla bezdomnych, zostały wyłączone z ustawowego zwolnienia od ponoszenia opłat za udzieloną pomoc społeczną, nawet jeśli nie przekraczają kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 ust. 1 u.p.s. W rezultacie nawet w przypadku osoby bezdomnej, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, obciąża ją opłata za pobyt w danym rodzaju schroniska dla bezdomnych. Ponoszenie odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych jest zatem obligatoryjne i wynosi, w przypadku dochodu nieprzekraczającego kryterium dochodowego, odpowiednio 30% dochodu osoby skierowanej do schroniska na pobyt bez usług opiekuńczych i 50% na pobyt z usługami opiekuńczymi. Przepisy dotyczące odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych mają charakter związany, w tym sensie, że precyzyjnie określają mechanizm ustalenia wysokości należnej opłaty. Przez to nie pozostawiają organom administracji publicznej możliwości miarkowania opłaty, czy też uwzględniania, jak podnosi strona skarżąca, zasad współżycia społecznego. W oparciu o art. 97 ust. 5 u.p.s., wydana została Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach treningowych lub wspomaganych (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]). Zgodnie z jej zapisami - § 3 ust. 4, Szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w schroniskach dla osób bezdomnych, schroniskach dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi, które nie przekroczą kryterium dochodowego lub które przekroczą kryterium dochodowe oraz w ośrodkach wsparcia, mieszkaniach treningowych lub wspomaganych dla osób samotnie gospodarujących lub dla osoby w rodzinie, które przekroczą kryterium dochodowe są określone w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały. Załącznik Nr 1 do Uchwały, Tabela nr 1, przewiduje wysokość miesięcznej odpłatności wyrażoną w % w stosunku do dochodu, nie więcej niż całkowity koszt pobytu w schronisku dla osób bezdomnych, w następującym podziale: w przypadku dochodu osoby samotnie gospodarującej lub dochodu na osobę w rodzinie wyrażonego w % odpowiedniego kryterium dochodowego: do 100% - 30% dochodu; powyżej 100% do 150% - 50% dochodu; powyżej 150% do 200% - 75% dochodu (znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie); powyżej 200% do 250% - 85% dochodu; powyżej 250% - 90% dochodu. Przy czym za dochód rozumie się dochód, o którym mowa w art. 8 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. (§ 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej), zaś za kryterium dochodowe - kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowe osoby w rodzinie, ustalone zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy u.p.s. (§ 2 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej). Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 1.010 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). Powyższe odnieść należy do stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia 15 lipca 2025 r. nr [...] organ udzielił Skarżącemu schronienia w Schronisku dla Osób Bezdomnych L. na okres od 1 lipca 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. (karta nr 7 akt administracyjnych), a pismem z dnia 15 lipca 2025 r. wszczął postępowanie w niniejszej sprawie o ustalenie odpłatności za pobyt w ww. Schronisku (karta nr 9 akt administracyjnych). Stosownie do ustaleń wywiadu środowiskowego Skarżący jest rozwiedziony, ma [...] lat, ma dwoje dzieci, z którymi nie utrzymuje kontaktu, jedynym dochodem jest otrzymywana emerytura, która podlega zajęciu komorniczemu (karta nr 17 akt administracyjnych). Spór w rozpoznawanej sprawie opiera się w istocie o sposób zakwalifikowania należności pobieranych w postępowaniu egzekucyjnym na rzecz funduszu alimentacyjnego. Stosownie do art. 8 ust. 3 u.p.s., za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zdaniem strony skarżącej alimenty egzekwowane od dłużnika względem Funduszu Alimentacyjnego, są alimentami zaległymi, których odliczenie powinno zostać uwzględnione przy prawidłowym zastosowaniu art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. Zarzucając organom błędną wykładnię art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. polegającą na przyjęciu, że odliczeniu od dochodu nie podlegają kwoty potrącane przez komornika na poczet zaległości alimentacyjnych wypłacanych z funduszu alimentacyjnego strona skarżąca pomija jednak treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2021 r. sygn. akt I OPS 2/21, której należy przyznać istotne znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy. W przywołanej Uchwale, skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, iż alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego czy to dobrowolnie, czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że skoro obowiązek alimentacyjny realizowany jest w ramach nawiązanego stosunku alimentacyjnego, powstałego z mocy prawa, niezależnie od woli stron, wskutek istnienia określonych relacji rodzinnych, takich jak: pokrewieństwo, powinowactwo czy przysposobienie, to zapłaty alimentów świadczonych przez zobowiązanego na rzecz tych osób uprawnionych nie można utożsamiać z kwotami należności wyegzekwowanych lub zwróconych przez dłużnika na rzecz funduszu alimentacyjnego w ramach nie prywatnoprawnego lecz przecież, co istotne, publicznoprawnego zobowiązania. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że wyjątek z art. 8 ust. 3 pkt 3 ma właśnie szczególnie silne uzasadnienie aksjologiczne wyłącznie z uwagi na interes uprawnionego do alimentacji i powinien być interpretowany ściśle. Skoro istota alimentów polega na ich regularnym świadczeniu, z pomniejszenia przychodu nie może korzystać ten zobowiązany, który popada w zadłużenie doprowadzając do konieczności uruchomienia procedury, o której stanowi art. 27 ust. 1 i 3 ustawy alimentacyjnej. W innym wypadku z wyjątkowego pomniejszenia przychodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. korzystałyby osoby, które nie dostarczają uprawnionym środków utrzymania na bieżąco, doprowadzając do uruchomienia świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zobowiązany korzystałby dwukrotnie z naruszania przez siebie prawa - za pierwszym razem nie wykonując swojego skonkretyzowanego obowiązku terminowo i należycie (popełniając delikt cywilnoprawny wobec uprawnionego do świadczeń alimentacyjnych), drugi raz - uzyskując pomniejszenie przychodu w rozmiarze większym niż osoba w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która swoje świadczenia łożyła należycie i w terminie (stanowisko to zostało podzielone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2026 r. sygn. akt I OSK 485/25). Ustalony przez organy orzekające w sprawie sposób wyliczenia dochodu Skarżącego, pomimo, że nie zostało to wskazane wprost w zaskarżonej decyzji, znajduje zatem swoje uzasadnienie w treści ww. uchwały. Sąd wskazuje jednocześnie na związanie wszystkich składów orzekających sądów administracyjnych uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą nie znajduje podstaw, w oparciu o art. 269 § 1 p.p.s.a. do przedstawienia wyjaśnionego w niej zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od tego należy wskazać, że należności egzekwowane z tytułu zaległości na rzecz funduszu alimentacyjnego nie tylko nie stanowią alimentów świadczonych na rzecz innych osób, o jakich mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy, ale także nie zostały wymienione w art. 8 ust. 4, co oznacza, że nie ma podstawy prawnej, aby odliczyć je od dochodu przy obliczaniu opłaty za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych Prawidłowe są więc wyliczenia organów, że dochód Skarżącego, będący podstawą obliczenia wysokości opłaty za pobyt w schronisku wyniósł 1.604,05 zł. Nie ulega także wątpliwości, że dochód Skarżącego przekracza 150% kryterium dochodowego, czyli kwotę 1.515 zł (150% z 1.010 zł), a więc zgodnie z Tabelą nr 1 poz. 3 przywołanej wyżej Uchwały [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., wysokość miesięcznej odpłatności osoby wyrażona w % w stosunku do jej dochodu, wynosi 75% dochodu. Odnosząc się zaś do przywołanych w uzasadnieniu skargi wyroków (wyrok NSA z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt I OSK 94/09, WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2013 sygn. akt III SA/kr 1711/12, WSA w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1421/10) wyjaśnić należy, że orzeczenia te wydane zostały przed datą podjęcia cytowanej Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dążenia do wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie Sądu materiał dowodowy zawarty w administracyjnych aktach sprawy nie budził wątpliwości i w pełni uzasadniał wydanie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Organy podjęły kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały uzasadnione stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., obejmując uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji. Jak już wyjaśniano, przeprowadzona w sprawie kontrola sądowoadministracyjna nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 8 ust. 3 pkt 3 i art. 3 ust. 1 u.p.s. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści odpowiedzi na skargę wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez stronę skarżącą (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.