II SA/Gl 1419/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr SKO.4103.167.2024 w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.

Dnia 10 maja 2024 r. P. sp. z o.o., z siedzibą w B. wystąpiła do Wójta Gminy P. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 4 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach o nr ewid. [...], [...] w obrębie K. w gminie P. Po przeprowadzenia postępowania decyzją z dnia organ ustalił wnioskowane warunki zabudowy wskazując, że w skład instalacji wchodzą następujące elementy: - panele fotowoltaiczne montowane na konstrukcji wsporczej o wysokości do 5 m powyżej poziomu terenu (łącznie konstrukcja wsporcza i panele fotowoltaiczne); kontenerowe stacje transformatorowe w ilości do 4 sztuk, o wysokości maksymalnie 5 m i powierzchni zabudowy maksymalnie 75,0m2 każda; - magazyny energii w ilości do 4 sztuk, o wysokości maksymalnie 5 m i powierzchni zabudowy maksymalnie 75,0m2 każdy; - infrastruktura towarzysząca; inwertery, trackery solarne, linie kablowe niskich i średnich napięć, linia światłowodowa; w ramach inwestycji możliwa budowa dróg technologicznych w obrębie terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, budowa ogrodzenia, inne niezbędne elementy infrastruktury zapewniających prawidłowe funkcjonowanie inwestycji; - maksymalna moc instalacji - do 4,0 MW; - powierzchnia terenu inwestycji wynosi do 12.600,00 m2, gdzie jako teren inwestycji należy rozumieć powierzchnię terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji; linia rozgraniczająca teren inwestycji od strony południowej pokrywa się z granicą obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] r. zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał powody swojego rozstrzygnięcia podkreślając, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla w zakresie odnawialnych źródeł energii nie ustala się warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Odwołanie od tej decyzji złożyła W. B. (dalej również "strona"), właścicielka sąsiadującej nieruchomości reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła organowi administracji naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej również jako "u.p.z.p.") w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, dalej również jako "ustawa OOŚ") w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy OOS w związku z § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 2 późn. zm., dalej również jako "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r,") w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., poprzez błędne stwierdzenie przez organ I instancji, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja środowiskowa, podczas gdy w odległości 70 m od planowanego przedsięwzięcia planowane jest podobne przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej, której to okoliczności organ I instancji nie uwzględnił i nie ocenił przez pryzmat § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., a tym samym nie dokonał oceny, czy skumulowane oddziaływanie dwóch farm fotowoltaicznych, położonych w bliskiej odległości od siebie, spowoduje przekroczenie parametrów, o których mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r.; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, dalej również jako "k.c."), poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie zakłóca korzystanie z nieruchomości należącej do strony ponad przeciętną miarę, gdyż: 1) po pierwsze, panele fotowoltaiczne, z których będzie składała się przedmiotowa farma fotowoltaiczna, będą skierowane w kierunku południowym, a więc w kierunku budynku mieszkalnego strony, co powoduje, iż część światła słonecznego będzie odbijana w stronę budynku mieszkalnego strony i tym samym będzie "oślepiać" stronę; 2) po drugie, inwertery będą emitowały hałas, który będzie zakłócał spokój domowników, a co więcej uciążliwy dźwięk będzie pochodził z dwóch farm fotowoltaicznych zlokalizowanych w odległości ok. 70 m od siebie, co jeszcze spotęguje jego powstanie; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401, dalej również jako "rozporządzenie z dnia 6 lutego 2003 r."), poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji, w której nad działką, na której ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie, przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV, co oznacza, iż zgodnie z ww. przepisem, nie mogą pod ww. linią elektroenergetyczną być sytuowane stanowiska pracy, składowiska wyrobów i materiałów oraz maszyny i urządzenia budowlane, co powoduje, iż zarówno na etapie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcie, jak i później na etapie jego eksploatacji (czyszczenie paneli, serwisowanie), stanowiska pracy nie mogą być zlokalizowane pod napowietrzną linia elektroenergetyczną wysokiego napięcia 110 kV; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej również jako "u.o.g.r.I."), poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji o warunkach zabudowy bez przeprowadzenia oceny wpływu farmy fotowoltaicznej na procesy hydrologiczne i ekologiczne gleby, podczas gdy zgodnie z ww. przywołanym przepisem art. 15 ust. 1 u.o.g.r.I., właściciel gruntów stanowiących użytki rolne oraz gruntów zrekultywowanych na cele rolne jest obowiązany do przeciwdziałania degradacji gleb, w tym szczególnie erozji i mchom masowym ziemi; - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.z.p., poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, w której wnioskodawca w treści wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy nie określił zapotrzebowania na energię elektryczną na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia, w sytuacji, gdy zgodnie z przepisem, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów; - art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c u.p.z.p., polegające na braku jego subsumpcji i w konsekwencji wydaniu przez organ I instancji decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy zgodnie z przepisem art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c) u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych na użytkach rolnych innych niż klasy I - IV i grunty leśne, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - następuje na podstawie planu miejscowego. Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Po przytoczeniu przebiegu postępowania oraz prawnych podstaw wydania decyzji o warunkach zabudowy wskazało, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagane przez ustawodawcę warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto teren, dla którego ustala się warunki zabudowy stanowi w ewidencji gruntów użytek rolny klasy V i VI. Zgodnie natomiast z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych użytki rolne klas V i VI nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. W granicach terenu objętego wnioskiem nie występują tereny i obiekty chronione na mocy przepisów o ochronie przyrody i przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto w granicach terenu objętego wnioskiem nie występują tereny górnicze, obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi lub zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, tereny zdegradowane. Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko- zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji znajduje się w obszarze ochronnym Głównego Zbiornika Wód nr [...] Zbiornik [...] oraz w obszarze ochronnym Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] Zbiornik [...]. Przedmiotowa działka, na której ma być realizowana inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że w sprawie została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu przez uprawnioną osobę, która stanowi załącznik do zaskarżonej decyzji. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone uzyskaniem pozytywnych uzgodnień od Dyrektora Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (postanowienie z dnia 23 lipca 2024r. nr [...] - sprostowane postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (postanowienie z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr [...]). Pozostałe uzgodnienia zostały dokonane w sposób milczący - zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. Poruszone tam kwestie nie stanowią podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej w sprawie. Rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada również kwestii potencjalnych przyszłych uciążliwości związanych z inwestycją. Ponadto w postępowaniu administracyjnym nie jest stosowany przepis art. 144 kodeksu cywilnego regulujący kwestie cywilnoprawne. Podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zostały ujęte w punkcie 2 lit e zaskarżonej decyzji. Brak również podstaw prawnych do badania skumulowanego oddziaływania farm fotowoltaicznych planowanych do budowy na działce objętej niniejszym postępowaniem z innym przedsięwzięciem polegającym na budowie farmy fotowoltaicznej w odległości 70 m. Kwestia ta była poruszona przez pełnomocnika również wtoku postępowania przed organem pierwszej instancji, który odniósł się do niej w wydanej decyzji stwierdzając, iż w sprawie nie zachodzą postawy do uzyskania decyzji środowiskowej. Organ odwoławczy przychyla się do stanowiska organu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom odwołania "niewielka odległość" między inwestycjami nie skutkuje tym, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie nie zaszła również przywołana w odwołaniu niezgodność przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. Organ rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie bada kwestii oddziaływania akustycznego czy odległości inwestycji od istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Kwestie poruszone w treści odwołania mogą być oceniane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Do wniosku została załączona informacja T. o możliwości przyłączenia odbiorcy do sieci, która jest wystarczające na tym etapie postępowania. Ponadto jak zostało już wyżej wyjaśnione, zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest dokonywana na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W związku z czym organ nie dokonuje oceny inwestycji w oparciu o art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego, istniały podstawy do określenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego o treści sformułowanej w sentencji zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym brak podstaw do uwzględnienia złożonego odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do tutejszego Sądu złożyła strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zarzuciła SKO w Częstochowie naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż przedmiotem postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest teren wskazany przez inwestora, a nie działka geodezyjna, co w konsekwencji doprowadziło również do błędnego przyjęcie przez organ, iż pojęcie "teren" nie jest tożsame z pojęciem działki geodezyjnej; 2) art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej również jako "ustawa OOŚ") w zw. z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy OOŚ w związku z § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., poprzez błędne uznanie, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja środowiskowa, podczas gdy w odległości 70 m od planowanego przedsięwzięcia planowane jest podobne przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej, której to okoliczności organy nie uwzględniły i nie oceniły przez pryzmat § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., a tym samym nie dokonał oceny, czy skumulowane oddziaływanie dwóch farm fotowoltaicznych, położonych w bliskiej odległości od siebie, spowoduje przekroczenie parametrów, o których mowa w przepisie § 3 ust 1 pkt 54a rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r.; 3) art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p., poprzez pominięcie obowiązkowych ustaleń decyzji w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczących zapewnienia odpowiedniego gestora sieci, w szczególności możliwości wykonania uzbrojenia terenu i zapewnieniu dostaw energii, w formie wymaganej ww. przepisem tj. umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem; 4) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, w której wnioskodawca w treści wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy nie określił zapotrzebowania na energię elektryczną na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia; 5) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401, dalej również jako "rozporządzenie z dnia 6 lutego 2003 r."), poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji, w której nad działką, na której ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie, przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV, co oznacza, iż zgodnie z ww. przepisem, nie mogą pod ww. linią elektroenergetyczną być sytuowane stanowiska pracy, składowiska wyrobów i materiałów oraz maszyny i urządzenia budowlane, co powoduje, iż zarówno na etapie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcie, jak i później na etapie jego eksploatacji (czyszczenie paneli, serwisowanie), stanowiska pracy nie mogą być zlokalizowane pod napowietrzną Unia elektroenergetyczną wysokiego napięcia 110 kV; 6) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej również jako "u.o.g.r.I."), poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez przeprowadzenia oceny wpływu farmy fotowoltaicznej na procesy hydrologiczne i ekologiczne gleby, podczas gdy zgodnie z ww. przywołanym przepisem art 15 ust. 1 u.o.g.r.I, właściciel gruntów stanowiących użytki rolne oraz gruntów zrekultywowanych na cele rolne jest obowiązany do przeciwdziałania degradacji gleb, w tym szczególnie erozji i ruchom masowym ziemi; 7) art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak dokonania w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności brak ustalenia sposobu oraz metodologii przeprowadzonej analizy inwestycji skutkującej wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, co skutkowało błędnym uznaniem, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, zgodnie ze złożonym wnioskiem, a tym samym uznaniem, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: - "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 z dnia z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2026 r. poz. 538 – dalej "u.p.z.p.") wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Co istotne, z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, w świetle art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 (dotyczących min. dobrego sąsiedztwa) stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii. Dokonując oceny prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć Sąd uznaje, że odpowiadają one przepisom prawa. W sprawie dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu przez uprawnioną osobę, która stanowi załącznik do decyzji organu I instancji. Dokonano również współdziałania z właściwymi organami. Odnosząc się do zarzutów skargi skład orzekający uznaje, że są one niezasadne. Dotyczy to zwłaszcza okoliczności związanych ze wskazaniem terenu inwestycji (w konsekwencji zaś wskazanie, że będzie ona realizowana na części z jednej działek). Zawarte w skardze rozważania mają charakter zasadniczo historyczny. I nie dotyczy to tylko kwestii linii orzeczniczej, choć jak wskazał NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2024 r. (sygn. II OSK 289/24 – za CBOSA) "ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, jeżeli możliwe jest jednoznaczne wyodrębnienie terenu oraz spełnienie funkcjonalnych wymogów planowania przestrzennego, a także pod warunkiem, że nie prowadzi to do obejścia prawa i zachowania ładu przestrzennego". W rozstrzyganej sprawie bez wątpienia, w oparciu o załącznik mapowy teren inwestycji można jednoznacznie ustalić. Wypada tu jeszcze wskazać na treść art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Stanowi on, że "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak niemniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę’. Wspomniany teren to właśnie teren, a nie działka objęta wnioskiem. Nie jest zasadny zarzut skargi, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz.1839) do przedsięwzięć tzw. "grupy drugiej" zaliczana jest "zabudowa systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - z wyłączeniem zabudowy systemami fotowoltaicznymi lokalizowanej na dachach i elewacjach obiektów budowlanych". Teren planowanego przedsięwzięcia nie jest objęty formami ochrony przyrody. Zatem aby uznać, iż jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko musiało by mieć powierzchnię pokrytą panelami fotowoltaicznymi (wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli) większą niż 2 ha. Zaś cała powierzchnia zabudowy została określona na 12.600,00 m2, łącznie z inwerterami i magazynami energii, drogami technicznymi itp. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia należy podkreślić, że Autor skargi podniósł, że w pobliżu działki skarżącej "planuje się" posadowienie kolejnej farmy fotowoltaicznej". Nie podał jednak jakichkolwiek informacji, co oznacza owo "planowanie". Wspomniane przepisy mówią o rozbudowie instalacji, która doprowadziła by do przekroczenia określonych wielkości. Jeśli zatem planowane przedsięwzięcie podlegało by rozbudowie (wybudowano by nową farmę) wtedy wspomniane przepisy mogłyby znaleźć zastosowanie. Niezasadny jest zarzut zapewnienia odpowiedniego gestora sieci (zarzuty oznaczone cyframi 3 i 4). Do wniosku została załączona informacja T. o możliwości przyłączenia odbiorcy do sieci, co jest ustaleniem wystarczającym. Organy administracji słusznie również wskazały, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest dokonywana na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W związku z czym organ nie dokonuje oceny inwestycji w oparciu o art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c u.p.z.p. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut oznaczony cyfrą 5, dotyczący naruszenie § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401). Przede wszystkim kontrolowane rozstrzygnięcie nie dotyczy przepisów BHP, tylko możliwości lokalizowania inwestycji. Po drugie wspomniany przepis dotyczy sytuowania stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, w przypadku linii o napięciu 110 kV jest to odległość 15 m. Jeśli doszło by do konfliktu z tym przepisem, rozstrzygnięcie w tym zakresie podjąłby organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany. Zupełnie niezrozumiały jest zarzut oznaczony cyfrą 6, dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten ustanawia ogólną zasadę ochrony przed degradacją gleb. Nie można z niego wywodzić jakiegokolwiek obowiązku przeprowadzenia oceny wpływu farmy fotowoltaicznej na procesy hydrologiczne i ekologiczne gleby. W ocenie składu orzekającego nie doszło również w sprawie do naruszenia przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. Dokonane wyjaśnienia były zupełnie wystarczające do ustalenia warunków zabudowy. Uzasadnienia rozstrzygnięć w pełni odpowiadały wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 42