II SA/Gl 1311/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 czerwca 2022 r. nr SKO.K/41.3/724/2022/8554/KS w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. nr SKO-K/41.3/724/2022/8554/KS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania A. G. (dalej – Skarżąca, Strona), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. (dalej – organ I instancji) z dnia 16 maja 2022 r. nr [...], którą: 1) uchylono decyzję ostateczną Prezydenta Miasta M. z dnia 1 sierpnia 2018 r. w sprawie wydania A. G. prawa jazdy kategorii AM, B1, B; 2) odmówiono wydania A. G. prawa jazdy kategorii AM, B1, B. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po uzyskaniu prawomocnego wyroku II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w M. z dnia [...]r. sygn. akt [...], organ I instancji postanowieniem z dnia 3 marca 2022 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia 1 sierpnia 2018 r. w sprawie wydania Skarżącej prawa jazdy kategorii AM, B1, B powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 maja 2022 r.: 1) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 1 sierpnia 2018 r. w sprawie wydania Stronie prawa jazdy kategorii AM, B1, B; 2) odmówił wydania Skarżącej prawa jazdy kategorii AM, B1, B. W jego motywach wskazano, że Sąd Rejonowy w M. w wyroku z dnia 29 sierpnia 2018 r. orzekł, że K. P. w zaświadczeniu o ukończeniu przez osobę kursu na prawo jazdy potwierdził nieprawdę co do odbycia przez nią zajęć teoretycznych, nauki udzielania pierwszej pomocy, egzaminu wewnętrznego praktycznego i egzaminu wewnętrznego teoretycznego. W tych okolicznościach, po przywołaniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm. – dalej u.k.p.) oraz § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. poz. 231 z późn. zm.) uznano, że Skarżąca nie odbyła szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy, a tym samym nie spełnia warunku do wydania prawa jazdy z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. W odwołaniu z dnia 27 maja 2022 r. Skarżąca zanegowała decyzję organu I instancji. Podniosła w nim, że skoro ośrodki nauki jazdy prowadzone są w formie działalności regulowanej, pozostającej pod nadzorem starosty, to miała prawo przypuszczać, że ten do którego uczęszczała działa legalnie. Ponadto wywiodła z zasady zaufania obywateli do Państwa, jak i do stanowionego przez Państwo prawa, że nie można dokonywać zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej po upływie kilku lat. Zwróciła również uwagę, że skoro złożyła państwowy egzamin to korzysta z ochrony praw nabytych. Konkludując wyraziła stanowisko, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań starosty w zakresie nadzoru nad ośrodkami szkolenia kierowców, zwłaszcza po upływie kilku lat od uzyskania uprawnień. Kolegium decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujący stan prawny w zakresie wymagań stawianych osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami. Dokonał także wykładni art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i przywołał obszerny fragment wyroku Sądu Rejonowego w M. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że w sprawie zaistniała wspomniana przesłanka wznowieniowa, gdyż zaświadczenie nr [...] z dnia 22 kwietnia 2016 r. o ukończeniu szkolenia podstawowego jest fałszywe (poświadcza nieprawdę). Podkreślono, że fakt ten wynika z prawomocnego wyroku i nie wymaga dodatkowego dowodzenia. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, Skarżąca nie spełnia wymagań wynikających z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p., co w konsekwencji obligowało organ I instancji do odmowy wydania wnioskowanego prawa jazdy. Wyjaśniono również, że nie zaistniały przeszkody do uchylenia kontrolowanej decyzji wynikające z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Końcowo Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, że art. 16 § 1 k.p.a. dopuszcza wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej m.in. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W skardze z dnia 3 sierpnia 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik (radca prawny K. Z.) Strony zarzucił decyzji Kolegium: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez uznanie, że Skarżąca nie odbyła wymaganego szkolenia, podczas gdy szkolenie oraz egzamin wewnętrzny w całości został przez Skarżącą zrealizowany; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na przyjęciu, bez stosowanego wyjaśnienia, iż stwierdzona prawomocnym wyrokiem fałszywość zaświadczenia jest równoznaczna z niewypełnieniem przesłanki warunkującej uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, podczas gdy domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego, jakim jest zaświadczenie ma charakter wzruszalny, a zachodziło prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności wskazującej na to, że jest ono niezgodne ze stanem rzeczywistym bowiem Skarżąca odbyła wymagane prawem szkolenie oraz odbyła egzamin wewnętrzny; c) art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela i nieprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa; d) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w której brak jest odniesienia do zarzutów Skarżącej i zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, równocześnie wydania decyzji na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. poz. 231 z późn. zm.), podczas gdy pierwotna decyzja o wydaniu prawa jazdy Skarżącej została wydana w 2015 r.; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia 16 maja 2022 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o umorzeniu postępowania; f) art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, podczas gdy sfałszowane podpisy nie są bezwzględnym świadectwem na to, że szkolenie się nie odbyło i Skarżąca go nie ukończyła; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 11 ust. 1 w związku z art. 23 u.k.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że Skarżąca nie odbyła kursu na prawo jazdy i nie zdała egzaminu wewnętrznego, podczas gdy Skarżąca odbyła w całości kurs i zdała wewnętrzny egzamin, tylko nie potwierdziła tego faktu pisemnie. Jednak nie można uznać, iż nie odbyła go wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w wyroku karnym, istnieją bowiem inne formy potwierdzenia jej obecności; b) art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne wyważenie wartości, udzielając bezwzględnego prymatu zasadzie legalizmu, a nie uwzględniając jednocześnie specyfiki sprawy, w której zachodziła konieczność poszanowania zaufania jednostki do Państwa i stanowionego przez nie prawa. Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie dowodu z protokołów kontroli ośrodka szkolenia kierowców z lat 2014-2015. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Skarżąca zrealizowała w całości program szkolenia, a samo sfałszowanie jej podpisu na karcie obecności nie stanowi dowodu, który by temu przeczył. Zwrócono uwagę, że działalność polegająca na prowadzeniu ośrodka szkolenia kierowców jest działalnością regulowaną podlegającą nadzorowi państwowemu. W ramach tego nadzoru jest on poddawany przynajmniej raz w roku kontroli, w tym w zakresie kwalifikacji osób prowadzących szkolenie. W tej sytuacji, jak zauważył pełnomocnik, Strona miała prawo ufać osobom szkolącym, jak i właścicielowi ośrodka, że dokumentacja prowadzona jest rzetelnie. Na potwierdzenie tego stanowiska wskazano na protokoły kontroli ośrodka z lat 2014-2015, a także na wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r. o sygn. akt I OSK 663/15. Pełnomocnik Skarżącej zauważył, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane dla danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.), a brak zaświadczenia o ukończeniu wymaganego szkolenia stanowi przeszkodę dla przystąpienia do egzaminu (art. 50 ust. 2 pkt 5 u.k.p.). Jednak zwrócono uwagę, że o spełnieniu przesłanki koniecznej do uzyskania prawa jazdy nie decyduje samo zaświadczenie, ale fakt odbycia szkolenia. Zatem, w opinii pełnomocnika, nawet jeśli prawomocnym wyrokiem stwierdzono fałszywość zaświadczenia to nie oznacza to jeszcze, że Skarżąca szkolenia nie odbyła. W tym zakresie organy winny przeprowadzić postępowanie dowodowe weryfikując, czy Skarżąca rzeczywiście nie odbyła kursu. Jednak organy zaniechały tego obowiązku naruszając przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto zauważono, że Kolegium nie odniosło się do zarzutów odwołania. W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesiono, że art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. jednoznacznie wskazuje, że uprawnieniem do otrzymania prawa jazdy dysponuje osoba, która odbyła stosowne szkolenie. Żaden przepis nie wymienienia warunków formalnych dokumentów mających poświadczać ten fakt. Tymczasem tylko ze względów formalnych pozbawiono Skarżącą prawa jazdy, która korzysta z niego w dojazdach do pracy i w sprawach życia codziennego, a także narażono ją na straty finansowe, stres oraz utratę poczucia bezpieczeństwa. W końcowej części skargi pełnomocnik wyraził również pogląd, że art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie powinien mieć zastosowania w przypadkach sfałszowania dokumentu przez osobę inną niż strona, która nieświadomie się nim posłużyła jedynie w swojej sprawie. W takiej sytuacji winien być wzięty pod uwagę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdzie w myśl art. 146 k.p.a. uchylenie decyzji jest niedopuszczalne po upływie 5 lat od jej doręczenia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 września 2022 r. Kolegium wstrzymało wykonanie własnej decyzji dnia 14 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu kontroli sądowej poddano decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania, którą uchylono ostateczną decyzję w przedmiocie wydania Skarżącej prawa jazdy, a następnie wskutek wystąpienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiono jej wydania wspomnianego dokumentu. Jak bowiem twierdzą organy, Strona nie odbyła szkolenia wymaganego dla uzyskania prawa jazdy. Stanowisko to opierają na tym, że zaświadczenie mające potwierdzać ten fakt nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Sfałszowanie tego dokumentu, jak wskazują organy, potwierdza wyrok II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w M. z dnia [...]r. sygn. akt [...]. Odmiennego zdania jest Skarżąca, która twierdzi, że odbyła kurs w ramach którego zrealizowała program szkolenia kierowców. Natomiast nieprawidłowości w prowadzeniu związanej z tym dokumentacji nie mogą rodzić dla niej negatywnych skutków, chociażby z racji na to, że szkolenie kierowców jest działalnością regulowaną, a więc pozostającą pod nadzorem starosty. Zarysowany powyżej spór był już rozstrzygany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 maja 2023 r. o sygn. akt: II GSK 145/23, II GSK 242/23 i II GSK 246/23. W poniższych rozważaniach Sąd posłuży się przedstawioną w nich argumentacją, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przystępując do uzasadnienia wyrażonego w wyroku stanowiska, stwierdzić należy, że zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a., służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie, bezpieczeństwa prawego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu. Mimo to nie ma ona charakteru bezwzględnie obowiązującego. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. wprost bowiem stanowi, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością, lecz polega na ograniczeniu możliwości ich wzruszania tylko do przypadków określonych przez przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. Uzasadnieniem potrzeby istnienia (i zarazem stosowania) konstrukcji prawnych, których celem jest wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji, jest zaś – jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt P 46/13 – "(...) konstytucyjna zasada praworządności (legalizmu), która odnosi się też do działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. Rezultatem zastosowania takich konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja stanu niezgodnego z prawem." Z całą pewnością przepisem, o którym mowa w art. 16 § 1 k.p.a. jest m.in. art. 145 § 1 k.p.a., który dotyczy instytucji wzruszalności decyzji ostatecznej w związku z istotnymi wadami postępowania, które mogły mieć wpływ na wydanie tej decyzji – a więc innymi słowy, wzruszenia decyzji ostatecznej ze skutkiem ex nunc z powodów związanych z ochroną legalności. Stąd też istota wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia (zweryfikowania), czy dana wada postępowania – a mianowicie, jedna z wad enumeratywnie wymienionych w przywołanym przepisie prawa – nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Przy tym - wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 16 § 1 k.p.a. - trzeba uznać, że podstawy wznowienia postępowania podlegają wykładni ścisłej, zaś postępowanie prowadzone we wskazanym nadzwyczajnym trybie (z uwagi na jego cele oraz funkcje) stanowi odrębne postępowanie, które toczy się w zakresie odnoszącym się do oceny istnienia przesłanki (przesłanek) wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. i w takim też zakresie kontroli sądowej podlega wydane we wznowionym postępowaniu oraz kończące je rozstrzygnięcie organu administracji. Nie ma przy tym innego sposobu zakończenia wymienionego postępowania, niż ten, który został określony w przepisie art. 151 § 1 i 2 k.p.a., który określa również przesłanki podejmowania rozstrzygnięć, o których w nim mowa. Podjęcie jednego z rozstrzygnięć określonego wspomnianym przepisem determinowane jest stwierdzeniem istnienia podstawy (podstaw) wznowienia albo brakiem stwierdzenia jej (ich) istnienia. Innymi słowy, skoro omawiane postępowanie nadzwyczajne jest prowadzone co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy, to jego przedmiot stanowi podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 k.p.a. (czy też w przepisach art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a.), której stwierdzenie lub brak stwierdzenia determinuje sposób zakończenia tego postępowania. W związku z powyższym, wobec jednoznacznej treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz jego imperatywnego charakteru, a ponadto wobec nakazu jego ścisłej wykładni, jako przepisu kompetencyjnego, stwierdzić należy, że do zakresu kompetencji orzeczniczych organu administracji nie należy obowiązek oceny skutków uchylenia decyzji wadliwej – a mianowicie decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono podstawy jej uchylenia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. – a ponadto brak jest obowiązku stosowania art. 7 k.p.a., a w konsekwencji obowiązku wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. W kontekście tej ostatniej kwestii zwrócić należy także uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 10 ust. 1 u.k.p. jest tzw. decyzją związaną. Tym samym, wobec treści oraz funkcji art. 7 k.p.a. – a mianowicie tzw. funkcji korekty – jego stosowanie jest wyłączone, w sytuacji gdy przesłanki wydania decyzji administracyjnej są sprecyzowane w przepisach prawa – a więc, tak właśnie, jak w przepisie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – co oznacza, że może mieć on zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do podejmowania przez organ administracji decyzji administracyjnych na podstawie tzw. uznania administracyjnego (zob. również np. wyroki NSA: z dnia 18 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Kr 2198/94; z dnia 23 czerwca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 2744/94). Uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z przedstawionego rozumienia art. 151 § 1 k.p.a., nie ma podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wydania decyzji, o której mowa w pkt 2 tego przepisu, a mianowicie decyzji o uchyleniu dotychczasowej decyzji ostatecznej, a to wobec stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i rozstrzygnięciu o istocie sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Tak określona podstawa wznowienia, a w konsekwencji podstawa uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej - niezależnie od tego, że sfałszowanie dowodów wymaga potwierdzenia orzeczeniem sądu lub innego (uprawnionego) organu – odnosi się do braku znajomości stanu faktycznego przez organ prowadzący postępowanie, i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia w oparciu o sfałszowane przed jego podjęciem dowody, na podstawie których ustalono istotne w sprawie fakty (okoliczności faktyczne). Stwierdzenie jej istnienia wiąże się więc tym samym z potrzebą wykazania istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi, a mianowicie okolicznościami, które posiadają walor istotności. Są nimi z całą pewnością te, które odnoszą się do faktów o prawotwórczym charakterze, a mianowicie takich, które mają wpływ na określenie praw i obowiązków stanowiących przedmiot postępowania zakończonego wzruszaną w trybie wznowienia (dotychczasową) decyzją ostateczną. W tym też kontekście nie można tracić z pola widzenia tego, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. To one bowiem, stanowią podstawę nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia – co tak, jak w każdym innym przypadku, w takim samym stopniu odnosi się do przyznania uprawnienia do kierowania pojazdami w drodze decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.k.p. Pozytywne przesłanki wydania wymienionej decyzji określa art. 11 u.k.p., z którego wynika, że warunkiem koniecznym jej podjęcia jest m.in. odbycie przez osobę, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie prawa jazdy, szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.), potwierdzonego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. Z przepisu tego wynika zaś, że ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta uczestniczyła w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 1 lit. a u.k.p.) i we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 1 lit. b u.k.p.) oraz uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego lub ćwiczeń sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 2 u.k.p.), a zaświadczenie to podpisuje – jak z kolei wynika to z art. 27 ust. 5 u.k.p. – odpowiednio kierownik ośrodka szkolenia kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego szkolenie. Jeżeli zaświadczenie, zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a jego walor należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, to wobec celu oraz funkcji wydawania zaświadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. nie może i nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że brak korespondencji treści wymienionego zaświadczenia z rzeczywistymi faktami lub stanem prawnym i potwierdzenie w nim "faktów" lub "stanu prawnego", które w rzeczywistości nie zaistniały oznacza, że pozbawione jest ono jakiegokolwiek waloru dowodowego. Jeżeli wymienione zaświadczenie jest nieprawdziwe, albowiem jego treść została zafałszowana (forma fałszu intelektualnego, jako forma fałszu dokumentu), to wobec określonych przepisem art. 11 u.k.p. pozytywnych przesłanek wydania decyzji, o której w nim mowa, trzeba stwierdzić, że takie zaświadczenie nie mogło stanowić podstawy oceny odnośnie do zaktualizowania się tej koniecznej przesłanki, którą jest odbycie przez wnioskodawcę szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.). Następcze ustalenie oraz stwierdzenie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt [...], że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do wymogu odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii zostały przeprowadzone na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe, nie mogło być więc ocenione inaczej, jak tylko, jako zaistnienie podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a w konsekwencji, jako zaktualizowanie się przesłanek wydania decyzji o treści określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przywołanego wyroku sądu karnego wynika bowiem, że właścicielowi Ośrodka Szkolenia Kierowców, jako osobie uprawnionej na podstawie u.k.p. do wystawiania dokumentów, zarzucono popełnienia czynu, z którego opisu wynika, że w odniesieniu do Skarżącej, jako kursanta, poświadczył nieprawdę w dokumencie w postaci karty przeprowadzonych zajęć szkolenia, co do okoliczności mających znaczenie prawne, a mianowicie odbycia wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p. zajęć części teoretycznej przeprowadzanych w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchy drogowym, w zakresie obowiązków i praw kierującego pojazdem, a także ukończenia wymaganego przez art. 23 ust. 4 u.k.p. egzaminu praktycznego i egzaminu teoretycznego wewnętrznego, a ponadto poświadczył nieprawdę co do faktu odbycia wymaganej przez art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielania pierwszej pomocy, zaś w dokumencie w postaci zaświadczenia nr [...] z dnia 22 kwietnia 2016 r. o ukończeniu szkolenia podstawowego poświadczył nieprawdę co do faktu ukończenia wszystkich wymaganych przez ustawę o kierujących pojazdami zajęć szkoleniowych, a ponadto podrobił karty przeprowadzonych zajęć poprzez nakreślenie w nim podpisów Skarżącej, jak również podrobił zaświadczenie nr [...] z dnia 22 kwietnia 2016 r. oraz arkusz przebiegu części praktycznej egzaminu wewnętrznego poprzez nakreślenie podpisu jednego z instruktorów, tj. czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k. Ponadto zarzucono właścicielowi ośrodka popełnienie czynu, z opisu którego wynika, że w dokumencie w postaci karty przeprowadzonych zajęć poświadczył nieprawdę co do odbycia wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. zajęć nauki udzielania pierwszej pomocy przeprowadzanych w formie wykładów i zajęć praktycznych – tj. czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k., za które to czyny – a mianowicie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów – został on skazany. Podsumowując stwierdzić należy, że wobec wystąpienia przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organy prawidłowo uchyliły decyzję ostateczną mocą której wydano Stronie prawo jazdy, a następnie odmówiły jego wydania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.). Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a to w związku z wnioskiem Kolegium w tym zakresie i brakiem żądania strony o przeprowadzenie rozprawy.