II SA/Gl 1211/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. postanawia: 1) zwolnić skarżącą z kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku podała, że zamieszkuje wraz z matką, którą się opiekuje, nie ma żadnego majątku, a jedynym źródłem utrzymania się strony i jej matki jest emerytura tej ostatniej uzyskiwana w kwocie około 1000 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała dokumenty potwierdzające wysokość uzyskiwanego przez matkę dochodu; zaświadczenie z urzędu pracy potwierdzające, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku oraz rachunki za media i lekarstwa. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Analizując sytuację materialną osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy należy, z jednej strony brać pod uwagę jej dochody oraz stałe wydatki, z drugiej natomiast koszty, do poniesienia których może być zobowiązana w postępowaniu sądowym. Porównanie obu tych wartości daje odpowiedź na pytanie, czy strona będzie w stanie samodzielnie ponieść owe koszty. W realiach niniejszej sprawy, mając na względzie fakt, iż renta A. K. (matki strony) wynosi 959 zł netto miesięcznie i musi wystarczać na zaspokojenie potrzeb bytowych dwóch osób nie sposób przyjąć, że skarżąca będzie w stanie samodzielnie opłacić koszty sądowe oraz skorzystać z usług fachowego pełnomocnika. Oceny tej nie zmienia fakt, iż bieżące rachunki za media (energia elektryczna, gaz, usługi telekomunikacyjne) opłacane są przez osobę trzecią – K. G. Przedstawione recepty, wystawione na skarżącą i jej matkę w dostateczny sposób uprawdopodabniają istnienie schorzeń o przewlekłym charakterze, co z kolei oznacza konieczność wydatków na lekarstwa i przynajmniej częściowo uwiarygodnia twierdzenia strony o przeciwwskazaniach zdrowotnych odnośnie podjęcia pracy. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.