II SA/Gl 1118/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wymeldowaniu w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: przywrócić termin.

Pismem z 19 października 2017 r. R. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na szczegółowo opisane w sentencji postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. Postanowienie to, mimo dwukrotnego awizowania, w dniach 30 sierpnia i 7 września 2017 r. nie zostało przez skarżącego odebrane. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że nie znalazł w skrzynce pocztowej awiza przesyłki pomimo regularnego jej sprawdzania. Zwrócił uwagę, że od 24 stycznia 2017 r. nie ma dostępu do mieszkania położonego w D. przy ul. [...]. Zarazem do skrzynki pocztowej regularny dostęp ma uczestnik postępowania, J. D. Ponieważ skarżący uważa swoją faktyczną "dziką eksmisję" za nielegalną, nie chciał podawać innego adresu korespondencyjnego, gdyż oznaczałoby to sankcjonowanie bezprawnych, w ocenie skarżącego, działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawodawca dopuszcza możliwość przywrócenia uchybionego terminu w art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. tj. w skrócie p.p.s.a.) Przesłanki przywrócenia terminu określa art. 87 § 1 do 4 i zgodnie z jego brzmieniem muszą być one spełnione łącznie. Przesłankami tymi są: wniesienie wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie okoliczności wskazującej na brak winy strony, a także dopełnienie, razem z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie. Mając na względzie powyżej przytoczone zapisy ustawy należy wskazać w pierwszej kolejności, iż bezspornym pozostaje fakt, że skarga nie została złożona w terminie, który upłynął w dniu 13 października 2017 r. (piątek, dzień roboczy), gdyż złożenie prawidłowo zaadresowanej skargi nastąpiło w dniu 18 października 2017 r. Jednocześnie nadając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 25 października 2017 r., tj. przed upływem 7 dni od nadania skargi (czyli faktycznego ustania przeszkody w jej złożeniu), niewątpliwie dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Natomiast brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy. Zastosowanie tej instytucji jest możliwe tylko, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a uchybienie terminowi nie zostało spowodowane, najmniejszym nawet, niedbalstwem strony. Sytuacja skarżącego jest o tyle specyficzna, że lokal będący adresem korespondencyjnym w sprawie jest zarazem przedmiotem sporu między nim a uczestnikiem postępowania, J. D. Skarżący miał uprawnienie do podania innego adresu korespondencyjnego, jednak fakt, iż z tego uprawnienia nie skorzystał, nie może być oceniany jako lekkomyślność czy niedbalstwo. Jest to określona strategia w postępowaniu, która nie może być oceniana na tym etapie postępowania. Oznacza to, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo, iż skarżący nie miał obiektywnej możliwości odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję między 30 sierpnia a 13 września 2017 r. Ponieważ przesłanką przywrócenia terminu jest nie wykazanie niezawinionej przeszkody w jego dochowaniu a jedynie jej uprawdopodobnienie uznać należy, że w sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za przywróceniem terminu. W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.