II SA/Gl 111/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości oddala skargę.

Pismem z dnia 28 lutego 2017r. M. P. wystąpił do Burmistrza K. z żądaniem przeprowadzenia kontroli i wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia skarpy, bądź nakazania przywrócenia stanu poprzedniego sprzed obniżenia terenu gruntu i utworzenia skarpy zagrażającej mieniu i życiu. W piśmie tym wnioskodawca wskazał, że B. C. od 1993r. sukcesywnie obniżał teren swojej działki w celu realizacji inwestycji budowlanych, co doprowadziło do utworzenia nielegalnej skarpy na wysokości 180 cm i szerokości 180cm. Burmistrz K. - działając na podstawie art. 65 Kpa - zawiadomieniem nr [...], [...] z dnia [...]r. przekazał w/wym. pismo do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. Następnie PINB w K. również działając na podst. art. 65 Kpa - zwrócił pismo M. P. do załatwienia Burmistrzowi K. Jednocześnie wyjaśniono, że utwardzenie przedmiotowej działki zostało zrealizowane na podstawie zgłoszenia dokonanego do organu administracji architektoniczno-budowlanej Starostwa Powiatowego w K. zarejestrowanego w dniu [...]r., a organ nie wniósł sprzeciwu wobec realizacji określonych robót budowlanych. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku sygn. akt II SA/GI 289/16 z dnia 2 września 2016r. stwierdził, że prace związane z niwelacją, nadsypywaniem czy obniżaniem terenu działki co do zasady nie podlegają reglamentacji Prawa Budowlanego Pismem z dnia [...]r. Burmistrz K. zawiadomił o wszczęciu, na wniosek M. P. postępowania w przedmiocie zmiany zagospodarowania terenu i żądania wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia skarpy, bądź nakazania przywrócenia stanu poprzedniego sprzed obniżenia terenu działki nr 1 położonej w L. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Burmistrz K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił wydania decyzji nakazującej A. i B. małż.C. - właścicielom nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 położonej w L. przywrócenia stanu poprzedniego przedmiotowej nieruchomości sprzed obniżenia jej terenu bądź zabezpieczenia skarpy. W uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że zarówno plan miejscowy obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003r. jak i obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu miejscowości L.- etap I nie zawierają ustaleń ( nakazów, zakazów) w zakresie zmiany ukształtowania terenu polegających na obniżeniu lub podwyższeniu terenu nieruchomości. Ponadto, ustalono, że teren działki nr 1 był obniżony na odcinku graniczącym z budynkiem gospodarczym znajdującym się na działce nr 2, czego dowodem jest istniejąca w tym miejscu skarpa. Nastąpiło to zatem przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na skutek odwołania M. P. sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, które skarżoną decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazało, iż podniesienie poziomu spornej działki nastąpiło już w latach dziewięćdziesiątych. Obowiązująca wówczas ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała instytucji decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania. W związku z tym, iż obecnie obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie dopiero 11 lipca 2003 r. to ze względu na brak odpowiednich przepisów przejściowych, może ona być stosowana tylko do zdarzeń, które miały miejsce w tej lub po tej dacie. Skargę na tę decyzję złożył do tutejszego Sądu M. P., Domagając się zmiany decyzji poprzez nakazanie A. i B. małż. C. - właścicielom nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 położonej w L. przywrócenia stanu poprzedniego przedmiotowej nieruchomości sprzed obniżenia jej terenu bądź zabezpieczenia skarpy ewentualnie uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Częstochowie: obrazę prawa materialnego t. j art. 59 ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz.1073) poprzez błędna jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, obrazę art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci obrazy art. 7 k.p.a oraz art. 75 § 1 k.p.a poprzez dowolną nieuzasadniona interpretację materiału dowodowego. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Istotą sporu w rozstrzyganej sprawie jest to, czy rozwiązanie przewidziane w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r., poz.1073 ze zm.) może zostać zastosowane w odniesieniu do zmian sposobu zagospodarowania terenu, które miały wejście w życie tej ustawy. Okoliczności prowadzenia robót zmieniających ukształtowanie terenu w niniejszej sprawie, w ocenie sądu, zostały wyjaśnione w sposób zupełnie wystarczający. Miały one miejsce przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty skargi dotyczące uchybień w zakresie postępowania wyjaśniającego skład orzekający uznaje za bezpodstawne i nie poparte nawet jakimkolwiek choćby uprawdopodobnieniem. Jak trafnie wskazał organ II instancji, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie dnia 11 lipca 2003 r. Jej tekst został ogłoszony w dzienniku ustaw z 2003 r. Nr 80, poz. 717. Nastąpiło to dnia 10 maja 2003 r. Zgodnie zaś z art. 89 ustawy, wchodzi ona w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ze względu na brak przepisów intertemporalnych należy przyjąć, iż stosowanie przepisów tego aktu może następować w odniesieniu do zdarzeń, które miały miejsce po wejściu ustawy w życie. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę (co podniosło również Kolegium), że poprzednio obowiązująca ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała możliwości wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, iż decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy administracji są prawidłowe. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.