II SA/Gl 1060/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA: Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek.

Wraz ze skargą strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarga wraz z wnioskiem została złożona w siedzibie organu w dniu 10 października 2017 r. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2017 r. strona skarżąca została wezwana do wskazania terminu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na to wezwanie strona nadesłała pismo z dnia [...] r., jednak nie wynika z niego ani przyczyna uchybienia terminu ani kiedy ona ustała. W treści pisma skarżący wyraźnie zaznaczył, że zaskarżona decyzja została odebrana przez jego żonę w dniu 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie strona pomimo wezwania nie podała ani nie uprawdopodobniła przyczyny uchybienia terminu, ani kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Ponadto z akt sprawy również nie wynika ta okoliczność. W tej sytuacji jedyną datą, którą można uznać za datę w której ustała przyczyna uchybienia terminu jest 20 września 2017 r. tj. dzień w którym skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji i to ten dzień należy uznać za początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Siedmiodniowy termin upłynął więc w dniu 27 września 2017 r. Tymczasem wniosek taki skarżący złożył dopiero 10 października 2017 r. co oznacza, że w sposób oczywisty przekroczył ustawowy termin (podobnie NSA sygn. I FZ 130/08; LEX nr 480291). Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jest to przepis przewidujący dla sądu obligatoryjne następstwo uchybienia terminowi, a zatem niepozwalający na uzależnienie orzeczenia sądu od innych przesłanek.. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na mocy art. 88 P.p.s.a.