II SA/Gl 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.

Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w G. Wydział III Karny w sprawie o sygn. akt [...] skazał W. B. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., jednocześnie orzekając wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Na podstawie nadesłanego odpisu ww. wyroku Prezydent Miasta G. w dniu 30 czerwca 2017 r. wszczął postępowanie w sprawie skierowania W. B. na badanie lekarskie. Decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Prezydent Miasta G. skierował W. B. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż W. B. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. o sygn. akt [...] za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, co stanowi, zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 135a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978) przesłankę do skierowania na badania lekarskie. Od decyzji Prezydenta Miasta G. odwołanie wniósł W. B. podając, iż ze względu na jego stan zdrowia i trudności finansowe nie jest w stanie pojechać na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu. Decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając, że argumenty wskazane w odwołaniu nie mogą doprowadzić do zmiany stanowiska wyrażonego w decyzji Prezydenta Miasta G. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach W. B. wniósł skargę wskazując w niej argumenty podane jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 135a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) starosta (prezydent miasta) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Skierowania na badania lekarskie następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 665 ze zm.) Z treści ww. przepisów jednoznacznie wynika obowiązek organu administracji publicznej do wydania decyzji kierującej na badanie lekarskie, jeżeli kierujący znajdował się w stanie nietrzeźwości. Organ administracji nie może wydać innej decyzji, gdyż przepis ten ma charakter związany, co wprost wynika z użytego przez ustawodawcę zwrotu "wydaje decyzję administracyjną". W przedmiotowej sprawie W. B. kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, co zostało prawomocnie ustalone przez sąd karny w G. w wyroku z [...] r. sygn. akt [...] i w związku z tym spełniły się przesłanki do wydania przez organ administracji publicznej decyzji kierującej go na badania lekarskie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.