II SA/Gl 1009/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. R. (G.), J. G. (G.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 20 maja 2024 r. nr SKO.4103.51.2024 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 12 lutego 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżących solidarnie 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2022 r. E. J. oraz T. W., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. S.C w W. (dalej zwani "inwestorami") wystąpili do Prezydenta Miasta C. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] obręb [...] położonej w C. przy ul. [...] dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (do dwóch lokali mieszkalnych) w zabudowie bliźniaczej. W dniu 3 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta C. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu wnioskowanych przez inwestorów warunków zabudowy. Jednak na skutek odwołania wniesionego przez A. R., J. G. oraz E. S. Kolegium Odwoławcze w Częstochowie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium przychyliło się bowiem do zarzutów odwołujących dotyczących braku szczegółowego uzasadnienia ustalenia poszczególnych parametrów w sposób inny niż średnia wartość na obszarze analizowanym. Podniosło także brak weryfikacji ważności warunków technicznych dotyczących projektowania i wykonania przyłączy (wod-kan. i sanit.) oraz utratę ważność warunków przyłączenia do sieci gazowej. W toku ponownie prowadzonego postępowania inwestorzy w celu uzupełnienia wniosku przedłożyli wstępną opinię w zakresie możliwości zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, a także warunki przyłączenia do sieci gazowej. Następnie zaś zmienili wniosek, wskazując wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 5 m, dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci do 45° i wysokości kalenicy głównej do 8m, kierunek kalenicy głównej w dostosowaniu do bryły budynku. Ponadto przeprowadzono analizę urbanistyczno-architektoniczną obejmującą 14 zabudowanych nieruchomości, w tym 12 położonych przy ul. [...], 1 przy ul. [...] i 1 przy ul. [...]. Następnie decyzją z dnia 31 stycznia 2023 nr [...] Prezydent Miasta ustalił wnioskowane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednak i ta decyzja na skutek odwołań wskazanych poprzednio osób została uchylona przez Kolegium (decyzja organu odwoławczego z dnia 9 listopada 2023 r. nr [...]), a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako powód uchylenia wskazano m.in. pominięcie w analizie urbanistycznej nieruchomości przy ul. [...]. W dniu 12 lutego 2024 r. Prezydent Miasta C. wydał kolejną, pozytywną dla inwestorów decyzję, oznaczając ja numerem [...] Odwołanie zaś od niej wniosły te same co poprzednio osoby. Postanowieniem z dnia 26 marca 2024 r. organ I instancji z urzędu sprostował swoją decyzję w zakresie ustalenia geometrii dachu. Wskazał, że sprostowanie dotyczy oczywistej omyłki. Ustalanie: "geometra dachu - dach dwuspadowy lub dwuspadowy...." zastąpiono ustaleniem: "geometra dachu - dach dwuspadowy lub wielospadowy....". Ponadto już po przekazaniu odwołania organ I instancji poinformował Kolegium, że na postanowienie o sprostowaniu nikt nie wniósł zażalenia. Tym razem odwołanie nie przyniosło oczekiwanego przez wnoszące je osoby rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 20 maja 2024 r. nr SKO.4103.51.2024 Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji. Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji i zarazem nie podziela zarzutów odwołania. Kolegium przybliżyło także przebieg dotychczasowego postępowania. Stwierdziło, że wnioskowany teren nie jest objęty aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym jest niezabudowany i niezagospodarowany, a w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowanie przestrzennego miasta C. (uchwała nr [...] z dnia [...] r.) sklasyfikowany jest w strefie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN. Kolegium odniosło się do przeprowadzonej przez organ I Instancji analizy urbanistycznej. Stwierdziło m.in. że obszar analizowany wyznaczono na podstawie art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. w odległości ok. 90 m od granic terenu inwestycji. W granicach zaś obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ostatecznie analizą objęto 16 działek, w tym również nieruchomość położoną przy ul. [...]. Kolegium uznało przy tym za prawidłowe włączenie do analizy działki nr ewid. [...] i realizowanych na niej budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej – w stanie surowym zamkniętym. Według Kolegium za uznaniem takiego działania za prawidłowe przemawiać ma zacytowane w uzasadnieniu decyzji orzecznictwo sądów administracyjnych. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, wedle którego możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a parametry, cechy i wskaźniki dla planowanej zabudowy (tj. linia zabudowy, powierzchnia zabudowy, szerokość i wysokość elewacji frontowej, geometria dachu) określono zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy odniósł się też do ustalenia kalenicy głównej na poziomie 8 m, zauważając, że w tym zakresie organ I instancji wziął przede wszystkim pod uwagę najbliższą zabudowę. Ustalona wysokość kalenicy głównej nie jest przy tym wysokością maksymalną. W obszarze analizowanym jest pięć budynków wyższych od wnioskowanego, a zlokalizowane najbliżej (tj. ul. [...], [...], [...]) mają wysokość około 8,5-9 m. Co prawda, według odwołujących budynki przy ul. [...]. i [...] są niższe niż 8 m, jednak według danych Urzędu Miasta pierwszy budynek ma wysokość 8,45 m, zaś drugi około 9m. Wbrew zatem twierdzeniom odwołujących planowany budynek nie będzie stanowił dominanty w analizowanym obszarze. Kolegium, nawiązując do wskazań ze swojej poprzedniej decyzji z dnia 21 września 2022 r. nr [...], podniosło także, że parametry zabudowy ustalono w oparciu średnie wartości występujące w obszarze analizowanym. Kolegium wskazało ponadto na postanowienie organu I instancji z dnia 26 marca 2024 r., prostujące z urzędu określenie geometrii dachu, według którego ustalenie: "geometria dachu - dach dwuspadowy lub dwuspadowy..." zastąpiono ustaleniem: "geometria dachu - dach dwuspadowy lub wielospadowy...". Zastrzegło jednocześnie, że sprostowanie to nie było przedmiotem kontroli Kolegium. Żadna bowiem ze stron nie wniosła na nie zażalenia. W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że organ I instancji swoje rozstrzygnięcie poprzedził wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wydana zaś przez ten organ decyzja zawiera należyte uzasadnienie faktyczne i prawne. Końcowa zaś organ odwoławczy wskazał, że decyzja ta została wydana prawidłowo W skardze na powyższą decyzję Kolegium wniesionej przez A. R. i J. G. ("skarżący") zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do zarzutów odwołania skarżących; 2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, na skutek odmowy dokonania jakiejkolwiek oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko. W skardze zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i §§ 4-6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie MI) poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w wymienionych przepisach, podczas gdy w szczególności (a) analiza urbanistyczno-architektoniczna poprzedzająca wydanie zaskarżonej decyzji została przeprowadzona nieprawidłowo i powierzchownie, (b) intensywność zabudowy oraz powierzchnia biologicznie czynna ustalone w zaskarżonej decyzji nie są możliwe do spełnienia na przedmiotowym terenie w kontekście pozostałych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania przyjętych przez organ pierwszej instancji; 2) § 7 rozporządzenia MI poprzez: - posłużenie się przy orzekaniu co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki pojęciem nieznanym rozporządzeniu MI; - oznaczenie i ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w sposób nieprawidłowy, przy czym sposób wyznaczenia tego parametru - przede wszystkim przez posłużenie się sformułowaniem gzyms lub okap (zamiast attyka) - nie jest zgodny z brzmieniem przepisu § 7 ust. 1 rozporządzenia MI; 3) § 8 rozporządzenia MI przez uznanie, że geometria dachu została ustalona odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, podczas gdy wyznaczone parametry geometrii nie spełniają kryterium "odpowiedniości"; 4) § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) poprzez ustalenie powierzchni biologicznie czynnej bez należytego uzasadnienia i bez możliwości zrealizowania wskaźnika tej powierzchni na przedmiotowej działce; 5) § 4 ust. 1 rozporządzenia MI przez brak określenia w metrach odległości linii zabudowy (na przedmiotowym terenie stanowiącej przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich) od linii rozgraniczającej pas drogowy ul. [...].; 6) § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ustalenie ilości miejsc parkingowych mających być zapewnionych przez inwestora bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, w tym sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechanie wskazania, gdzie istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych; 7) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez przyjęcie, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko i na tej podstawie wyłączyć analizę zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie, obejmującymi w szczególności przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1094 ze zm.), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2024, poz. 54 ze zm.) i ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( t.j. Dz.U. 2023, poz. 1336 ze zm.). W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiony został wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych w niej zarzutów oraz wadliwości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Podstawę materialnoprawną kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., zwanej dalej jak dotychczas u.p.z.p.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. zwanego dalej Rozporządzeniem). W realiach rozpoznawanej sprawy przepisy u.p.z.p. oraz Rozporządzenia zastosowano w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia wniosku przez inwestora (wniosek z 6 kwietnia 2022 r.) tj. w brzmieniu uwzględniającym m.in. zmiany wprowadzone w drodze ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986) oraz w § 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399). W pierwszej kolejności zgodzić się należy z zarzutem skargi dotyczącym nieuprawnionego posłużenia się przez organ I instancji pojęciem okapu przy oznaczeniu i ustaleniu wysokości elewacji frontowej. Ustawa o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w art. 61 ust. 7 pkt 4 u.p.z.p. oraz rozporządzenie w § 7 ust. 1 przewidują, że ma być wyznaczona "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki" i nie posługują się pojęciem "okapu". Okap to dolna, pozioma krawędź dachu, zwykle wysunięta przed płaszczyznę elewacji (por. https://pl.wikipedia.org/wiki/Okap_(budownictwo)). Okap jest zatem częścią dachu a nie częścią elewacji frontowej budynku, której wysokość ma wyznaczyć organ w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2020 r. sygn. II OSK 61/19 oraz wyroki WSA w Bydgoszczy z 7 maja 2024 r. sygn. II SA/Bd 1349/23, 18 października 2023 r. sygn. II SA/Bd 916/23, z 21 lutego 2023 r. sygn. II SA/Bd 944/22). Tymczasem Kolegium nie dostrzegło, że organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji pojęciem "okapu" pomimo, że pozostaje to w sprzeczności ze wskazanymi wyżej przepisami u.p.z.p. i Rozporządzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało na postanowienie organu I instancji z dnia 26 marca 2024 r. prostujące z urzędu określenie geometrii dachu, według którego "geometria dachu - dach dwuspadowy lub dwuspadowy...." zastąpiono ustaleniem "geometria dachu- dach dwuspadowy lub wielospadowy" Zastrzegło jednocześnie, że sprostowanie to nie było przedmiotem kontroli Kolegium. Żadna bowiem ze stron nie wniosła na nie zażalenia. Jednak w ocenie Sądu obowiązkiem Kolegium było dokonanie oceny, czy po sprostowaniu ustalenie dotyczące geometrii dachu w świetle wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej jest zgodne z § 8 Rozporządzenia. Czy taką weryfikację Kolegium przeprowadziło z uzasadnienia decyzji nie wynika. Co prawda na stronie 10 uzasadnienia Kolegium "w ślad za organem I instancji" zauważyło m.in. że geometrię dachu ustalono wg. § 8 Rozporządzenia. Zaś nieco dalej Kolegium wskazało, że ustalając ten parametr organ I instancji wziął przede wszystkim pod uwagę zabudowę zlokalizowaną najbliższej w stosunku do terenu inwestycji m.in. budynki przy ul. [...] oraz [...] Jednak w części tekstowej analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji w części dotyczącej geometrii dachów budynki pod tym adresami nie zostały wskazane. W kontekście tych niedostatków części tekstowej analizy w decyzji Kolegium zabrakło rozważań, które pozwalałaby stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał własnej oceny zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego i stwierdził zgodność ustaleń dotyczących geometrii dachu z § 8 Rozporządzenia. W ocenie Sądu wskazane wyżej braki w zakresie samodzielnych rozważań Kolegium dotyczą także pozostałych parametrów zabudowy ustalonych w decyzji organu I instancji. Przeprowadzenie tych rozważań było niezbędne, zwłaszcza ze względu na wyniki analizy stanowiące załączniki do decyzji, w których cechy zabudowy na terenie poszczególnych działek objętych tą analizą zostały przedstawione jedynie wybiórczo. Co prawda w aktach sprawy znajdują się materiały, wytworzone w ramach prowadzonej analizy urbanistyczne w tym. m.in. tabela zawierająca informacje o cechach zabudowy poszczególnych działek sporządzona przez uprawnionego urbanistę, czy dokumentacja zdjęciowa dotycząca poszczególnych działek. Jednak z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy Kolegium zapoznało się z treścią tych dokumentów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że dla Kolegium postępowanie odwoławcze jawi się przede wszystkim jako kontrola decyzji organu I instancji. Tymczasem rolą organ odwoławczego jest powtórne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, co powinno znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tego organu. Braki w tym zakresie nie mogły pozostać nie zauważone przez Sąd zwłaszcza w kontekście nie wystarczającego odniesienia przez Kolegium do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji organu odwoławczego Sąd doszedł do wniosku, że została ona wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem wskazanych dotychczas przepisów k.p.a. (dotyczy to także utrzymanej w mocy decyzji I instancji). Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictw (34 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe rozważania, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.